Andrzej Żuławski

Pomiędzy gatunkami i formami artystycznymi. Reminiscencje „Kordiana” Juliusza Słowackiego w filmie „Diabeł” Andrzeja Żuławskiego

Cel artykułu stanowi analiza porównawcza Kordiana Juliusza Słowackiego i filmu Diabeł Andrzeja Żuławskiego, wskazanie pomiędzy oboma tekstami kultury elementów tożsamych, tytułowych reminiscencji oraz oznaczenia miejsc dyferencyjnych. Szczególnie zwraca uwagę badawczą kwestia kreacji postaci – tytułowego bohatera dramatu i Jakuba z dzieła polskiego reżysera. Pod względem genologicznym oba teksty kultury reprezentują odmienne pola znaczeniowe, jednak realizują, chociaż innymi środkami estetycznego wyrazu, romantyczne emanacje wolności, buntu, przekroczenia sfery śmierci oraz odrzucenia fałszu moralnego otaczającej rzeczywistości. 

Profesor Władysław Tatarkiewicz. Kadr z filmu "Iluminacja"

O romantycznej teorii ironii artystycznej z nieustającym odniesieniem do filmu polskiego. Szkic problemu

Konteksty i powinowactwa Analiza warsztatu filmowego i lektura filmu za pomocą pojęć wywodzących się z literaturoznawstwa i historii idei ma długą tradycję – w Polsce ugruntowaną przez prace Alicji Helman, Marka Hendrykowskiego, Marii… Czytaj więcej »O romantycznej teorii ironii artystycznej z nieustającym odniesieniem do filmu polskiego. Szkic problemu

Kadr z filmu "Kosmos" Andrzeja Żuławskiego

Ciało rozproszone – obsesja fragmentów w kontekście hermeneutyki radykalnej. Filozoficzna analiza „Kosmosu” Andrzeja Żuławskiego

Jean-Luc Nancy napisał w jednej ze swych książek, że pragnieniem Platona było, aby dyskurs miał ciało dobrze zbudowanego zwierzęcia, które wyposażone jest w głowę, tułów i ogon[1]. Choć żaden… Czytaj więcej »Ciało rozproszone – obsesja fragmentów w kontekście hermeneutyki radykalnej. Filozoficzna analiza „Kosmosu” Andrzeja Żuławskiego

Marie-France Pisier (George Sand), Janusz Olejniczak (Fryderyk Chopin) i Sophie Marceau (Solange Sand) w filmie "Błękitna nuta", kadr z filmu

Chopin jak Orfeusz. „Błękitna nuta” Andrzeja Żuławskiego i ideały sztuki romantycznej

Byłem u Ciebie w dni te, przedostatnie, Gdy podobniałeś – co chwila, co chwila – Do upuszczonej przez Orfeja liry, W której się rzutu-moc z pieśnią przesila… Cyprian Kamil Norwid 1. Preludium Rozliczne formy twórczości… Czytaj więcej »Chopin jak Orfeusz. „Błękitna nuta” Andrzeja Żuławskiego i ideały sztuki romantycznej