CALL FOR PAPERS

_____

Kultury produkcji filmowej

W polskim piśmiennictwie filmoznawczym, od trzech dekad zdominowanym przez odczytania tekstualne, coraz liczniejsze stają się badania warunków i kontekstów produkcyjnych – dotyczące zarówno historii, jak i współczesności. Badacz procesów bieżących ma szansę, przynajmniej teoretycznie, uruchomić potencjał obserwacji uczestniczącej, dla historyka zaś głównym źródłem pozostaną dokumenty, które w odniesieniu do produkcji najnowszych rzadko bywają dostępne. Z drugiej strony, choć rodzime archiwa są przebogate (przynajmniej w odniesieniu do filmów z okresu Polski Ludowej), tylko w znikomym procencie zostały one dotąd przebadane. Dlatego warto kierować uwagę zjawiska często pomijane, takie jak:

  • realia pracy osób zatrudnionych w pionach below-the-line
  • pracownicy kinematografii – kształcenie, wynagrodzenie, aspiracje;
  • duże wytwórnie, małe firemki – wczoraj i dziś;
  • historie produkcyjne filmów – dawnych i współczesnych;
  • dostęp do techniki filmowej – innowacje i ograniczenia;
  • prawne i ekonomiczne regulacje współdecydujące o kształcie produkcji filmowej;
  • telewizja i serwisy vod jako zleceniodawcy.

 

Termin nadsyłania artykułów: 15 marca 2024 (nabór zakończony)

______

 

Wokół krytyki filmowej

Realne znaczenie krytyki stanowi jedną z nierozwiązanych zagadek historii polskiej kultury audiowizualnej. Co jest lub staje się krytyką filmową? – pytanie takie stawiano wielokrotnie na łamach prasy branżowej, zadawane jest także dziś. Wciąż wiemy zbyt mało o mechanizmach wspierających lub ograniczających krytykę filmową w dawnej prasie, zwłaszcza lokalnej, a także w kontekście współczesnych przemian na rynku mediów elektronicznych. Słabo rozpoznane są fenomeny związane z obecnością krytyki filmowej w mediach społecznościowych, vlogach i podcastach. Z jednej strony, niektóre z nich bywają wspierane przez budżety P&A pozostające w gestii dystrybutorów, z drugiej zaś umożliwiają wypowiedzi wolne od komercyjnej presji i nacisków zewnętrznych gatekeeper’ów. Biorąc pod uwagę te rozpoznania i dylematy, czekamy na artykuły odnoszące się do następujących zagadnień związanych z polską kulturą filmową:

  • historia polskiej krytyki filmowej jako zaniedbany przedmiot badań filmoznawczych; 
  • rola czasopism filmowych w badaniach nad polską kulturą filmową;
  • (nie)formalne relacje pomiędzy filmowcami a krytykami;  
  • wpływ krytyki na kreowanie i promowanie zjawisk kultury filmowej (autorów, kanonów itd.);
  • mechanizmy kształtowania gustu dawnego i współczesnego widza filmowego;
  • krytyka filmowa w telewizji oraz internecie;
  • nowe media w warsztacie krytyka filmowego. 

Termin nadsyłania artykułów przedłużony do 15 lipca 2024. 

______
 

Formy telewizyjne

Fenomen telewizji w kontekście polskiego filmoznawstwa wydaje się obszarem nie tyle zaniedbanym, co nieodkrytym, rzadko ujmowanym w ramy naukowego dyskursu –  stąd wybór pojęcia „formy telewizyjne” jako konceptu umożliwiającego podjęcie próby stworzenia syntetycznego opisu. Serial, teatr telewizji, opera mydlana, telenowela dokumentalna, sitcom – to tylko niektóre z gatunków obecnych na małych ekranach w ostatnich kilkudziesięciu latach. A przecież formami telewizyjnymi są także reklamy, zapowiedzi spikerów, bloopery…  Planując przyjrzeć się nim (nie tylko w kontekście estetycznym) w monograficznym numerze pisma, zachęcamy autorki i autorów do namysłu nad następującymi zagadnieniami:

  • produkcja treści telewizyjnych – uwarunkowania prawne i ekonomiczne;
  • film telewizyjny jako „przepustka” do realizacji filmu pełnometrażowego;
  • teatr telewizji – gatunek na styku teatru i filmu;
  • telenowele dokumentalne na tle dorobku polskiej szkoły dokumentu;
  • fandomy polskich seriali – mniej i bardziej znanych;
  • filmy, seriale i programy dla dzieci i młodzieży;
  • upodobania widowni telewizyjnej przed i po 1989 r.

 

Na artykuły czekamy do 15 września 2024.

 

______

Krótki metraż 

Film krótkometrażowy pełnił zwykle dwie role – z jednej strony kreował autorów później wiernych tej formule (np. animacji, filmów eksperymentalnych, dokumentów czy aktorskich filmów dla dzieci), z drugiej zaś był rodzajem „przepustki” do realizacji pełnometrażowej fabuły, stanowiąc swego rodzaju pomost pomiędzy szkołą filmową a profesjonalną karierą. Instytucjami szczególnie zasłużonymi dla polskiego filmu krótkometrażowego były Wytwórnia Filmów Dokumentalnych oraz Czołówka w Warszawie, Wytwórnia Filmów Oświatowych i Se-Ma-For z Łodzi, a także studia animacji z Bielska Białej, Warszawy i Poznania. Współcześnie krótki metraż to częściej domena form użytkowych, promocyjnych lub szkoleniowych (w reklamie, teledyskach czy tutorialach), nie mówiąc o rozmaitych „filmikach” tworzonych na potrzeby mediów społecznościowych. Interesują nas wszelkie komunikaty wyróżniane według kryterium (krótkiego) metrażu – w swych rozmaitych wcieleniach i kontekstach, takich jak:

  • produkcja etiud szkolnych i ich obieg festiwalowy.
  • film krótkometrażowy jako dodatek do seansu kinowego;
  • wytwórnie krótkich metraży;
  • filmy krótkometrażowe w dorobku mistrzów pełnego metrażu;
  • uwarunkowania prawne i ekonomiczne filmu krótkometrażowego po 2005 r.;
  • festiwale filmów krótkometrażowych;
  • film krótkometrażowy w telewizji oraz internecie.

Na artykuły czekamy do 15 grudnia 2024.

 

 
______

Artykuły można zgłosić drogą mailową (pleograf@fina.gov.pl) lub poprzez formularz:

    Formularz kontaktowy