Opętanie

Puszka Pandory podsuwana Europie. Ekspresja artystyczna “Opętania” Andrzeja Żuławskiego

Uniwersytet Warszawski ORCID: 0000-0002-2047-4508 doi.org/10.56351/PLEOGRAF.2023.2.02 pobierz pdf ________  Streszczenie Opętanie Andrzeja Żuławskiego wydaje się swoistą polemiką z sugestywną wizją rozpadu małżeństwa przedstawioną przez Ingmara Bergmana we wcześniejszych Scenach… Czytaj więcej »Puszka Pandory podsuwana Europie. Ekspresja artystyczna “Opętania” Andrzeja Żuławskiego

Głębiej niż pod skórę. Cielesność “Opętania” Andrzeja Żuławskiego i “Wstrętu” Romana Polańskiego

Tematem analizy podjętej w tekście jest cielesność w filmach “Wstręt” Romana Polańskiego i “Opętanie” Andrzeja Żuławskiego. Ciało jako namacalny obraz stanów wewnętrznych bohaterów jest osią centralną obu dzieł polskich filmowców. Synchroniczna analiza omawianych filmów prowadzona przez autora udowadnia współmierne zainteresowanie reżyserów cielesnością traktowaną jako pułapka oraz jako źródło metafizycznego lęku. Pokazuje, jak kluczowe jest umiejscowienie ciała w odniesieniu do przestrzeni oraz jakie metody w tym celu zostały wykorzystane przez twórców. Do pogłębionego wejrzenia w “Opętanie” i “Wstręt” w tekście wykorzystana została również teoria abiektu Julii Kristevy. Jej myśl posłużyła do sprecyzowania sposobu, w jaki Polański i Żuławski pokazują kobiety oraz do tego, jak sfilmowane przez nich obrazy cielesności sprawiają, że „oglądanie” zostaje zastąpione fizycznym „odczuwaniem” obu filmów