{"id":7895,"date":"2024-07-31T20:00:56","date_gmt":"2024-07-31T19:00:56","guid":{"rendered":"https:\/\/pleograf.pl\/?p=7895"},"modified":"2024-09-24T20:45:08","modified_gmt":"2024-09-24T19:45:08","slug":"repertuar-losowy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/pleograf.pl\/index.php\/repertuar-losowy\/","title":{"rendered":"Pami\u0119tniki ogl\u0105dania (1)"},"content":{"rendered":"
pobierz pdf<\/a><\/h5>\n

Repertuar losowy<\/strong><\/h4>\n

\u00a0<\/strong>\u00a0<\/strong>\u00a0<\/em><\/strong><\/p>\n

Moja prawdopodobnie pierwsza, a w ka\u017cdym razie pierwsza, jak\u0105 jestem sobie w stanie przypomnie\u0107, wizyta w kinie, mog\u0142a nastawi\u0107 mnie entuzjastycznie do budynk\u00f3w kinowych, za to niekoniecznie do samych film\u00f3w. Najwcze\u015bniejsze \u015bwiadome wspomnienie dotycz\u0105ce seansu w kinie to bowiem nieszcz\u0119sne \u201eLataj\u0105ce machiny kontra Pan Samochodzik\u201d z roku 1991, kt\u00f3re nie zapisa\u0142y si\u0119 najlepiej w dziejach polskiego kina m\u0142odzie\u017cowego. Nie wybra\u0142am go z w\u0142asnej woli, by\u0142a to wycieczka dla uczni\u00f3w klasy pierwszej. Z samego filmu zapami\u0119ta\u0142am chyba tylko czo\u0142\u00f3wk\u0119; lepiej pami\u0119tam okoliczno\u015bci tej wyprawy, ch\u0142odny, mglisty sobotni poranek i telewizj\u0119 po powrocie do domu. W magazynie \u201e5-10-15\u201d kto\u015b namalowa\u0142 wielki portret swojego idola Beethovena, zesp\u00f3\u0142 dzieci\u0119cy Flash uczy\u0142 \u201enowego ta\u0144ca hip hop\u201d, a potem lecia\u0142a \u201eBanda Owidiusza\u201d. Tyle pami\u0119tam z tego potencjalnie wiekopomnego seansu.<\/p>\n

Nie ma to jednak szczeg\u00f3lnego znaczenia, bo zdecydowanie wa\u017cniejsze od samego filmu b\u0119dzie tu konkretne kino, do kt\u00f3rego nas zabrano. By\u0142y to bowiem ostatnie chwile funkcjonowania katowickiej \u201eBajki\u201d, niewielkiego kina w budynku z czerwonej ceg\u0142y. Przed II wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105 mie\u015bci\u0142a si\u0119 tu polska restauracja o efektownej nazwie \u201eZdrowa My\u015bl\u201d. Jak znaczna cz\u0119\u015b\u0107 zabudowy w rejonie Ligoty i Piotrowic, kojarzy\u0142a si\u0119 z rekreacj\u0105 dla bywalc\u00f3w odzianych w kamizele i kapelusze, takich porz\u0105dnych gospodarzy. Po 1945 roku otwarto tu jedno z wielu kin; dane mi by\u0142o zd\u0105\u017cy\u0107 na jego ma\u0142o niestety spektakularny zmierzch. Przez mg\u0142\u0119 pami\u0119tam neon, przypominaj\u0105cy nieco cyrkow\u0105 typografi\u0119. Zapewne to tego kina dotyczy\u0142 r\u00f3wnie\u017c m\u00f3j pierwszy kontakt z polsk\u0105 szko\u0142\u0105 plakatu w postaci zapowiedzi \u201eGalimatiasu\u201d Romana Za\u0142uskiego i \u201ePorno\u201d Marka Koterskiego. K\u0142opotliwie dla moich rodzic\u00f3w, poniewa\u017c musieli wyja\u015bni\u0107 mi znaczenie obu zagadkowych s\u0142\u00f3w. Zako\u0144czenie dzia\u0142alno\u015bci Bajki nie oznacza\u0142o jednak zerwania tego miejsca z filmem. W budynku przy ulicy Piotrowickiej niebawem uruchomiono bowiem wypo\u017cyczalni\u0119 o dantejskiej nazwie Video Limbo, kt\u00f3r\u0105 odwiedza\u0142am co najmniej raz w tygodniu.<\/p>\n

Magnetowid pojawi\u0142 si\u0119 w naszym domu do\u015b\u0107 p\u00f3\u017ano. Jak na rodzin\u0119 maj\u0105c\u0105 bliski zwi\u0105zek z nauk\u0105 (moi rodzice pracowali w\u00f3wczas na \u015al\u0105skiej Akademii Medycznej), nasza codzienno\u015b\u0107 wydawa\u0142a si\u0119 zdumiewaj\u0105co anachroniczna, zw\u0142aszcza w por\u00f3wnaniu z \u017cyciem moich r\u00f3wie\u015bnik\u00f3w. Ci ostatni na og\u00f3\u0142 cieszyli si\u0119 ju\u017c ogl\u0105daniem tzw. \u201ebajek\u201d (nie lubi\u0142am nigdy tego okre\u015blenia i go nie u\u017cywa\u0142am, chodzi\u0142o o filmy animowane) na VHS, a tak\u017ce niemieckich teleturniej\u00f3w z satelity, bo zwykle mieli bliskich w RFN, lub ich rodzice wyje\u017cd\u017cali tam do pracy. Moja mama mog\u0142a, owszem, obs\u0142ugiwa\u0107 komputer Odra, a potem najnowocze\u015bniejsze komputery osobiste, tato kupowa\u0142 \u201eFantastyk\u0119\u201d (a mnie – \u201eMa\u0142\u0105 Fantastyk\u0119\u201d, oczywi\u015bcie), ale poniewa\u017c mieszkali\u015bmy przez wi\u0119kszo\u015b\u0107 czasu w le\u015bnicz\u00f3wce babci i dziadka, to otacza\u0142 nas sprz\u0119t z lat siedemdziesi\u0105tych. Wszystko tam zamrozi\u0142o si\u0119 na etapie, gdy dziadzio ogl\u0105da\u0142 by\u0142 pasjami \u201e\u015awi\u0119tego\u201d z Rogerem Moore\u2019em \u2013 dom ten umkn\u0105\u0142 pokusom \u201egonienia Zachodu\u201d. Oznacza\u0142o to obcowanie z czarno-bia\u0142ym telewizorem Beryl, stoj\u0105cym na d\u0142ugich n\u00f3\u017ckach i obs\u0142ugiwanym pokr\u0119t\u0142ami, oraz umiarkowanie dzia\u0142aj\u0105cym kolorowym, chyba Neptunem. Musia\u0142o by\u0107 to kiedy\u015b wn\u0119trze nowoczesne i modne, ale pod koniec lat 80., gdy dziadek wraz z ca\u0142\u0105 Polsk\u0105 \u015bledzi\u0142 ju\u017c brazylijski dramat \u201eW kamiennym kr\u0119gu\u201d (takiego go pami\u0119tam – rankiem robi\u0142 z radiem \u201ejask\u00f3\u0142ki\u201d, popo\u0142udniami \u015bledzi\u0142 seriale obyczajowe), przypomina\u0142o ju\u017c muzeum dawnych wyg\u00f3d.<\/p>\n

Z filmami na video mia\u0142am do czynienia podczas wizyt u cioci i wujka, kt\u00f3rych \u017cycie przez ma\u0142\u0105 chwil\u0119 musia\u0142o wygl\u0105da\u0107 chyba jak \u201ew sam raz\u201d obywateli p\u00f3\u017anego PRL-u: byli kiedy\u015b na wakacjach w Jugos\u0142awii oraz posiadali wie\u017c\u0119 stereo i magnetowid. Skromna ciocina wideoteka pokazywa\u0142a w miniaturze rynek kasetowy p\u00f3\u017anych lat osiemdziesi\u0105tych, bo by\u0142 tam oficjalnie wydany \u201eFaraon\u201d i licencjonowane kresk\u00f3wki Hanny-Barbery. By\u0107 mo\u017ce dlatego, \u017ce sama przebywa\u0142am w domu z innej epoki, co\u015b mi nie gra\u0142o z tymi animacjami sprzedawanymi jako rzekomo wielka atrakcja dla polskiego dziecka, niebo\u017c\u0119cia z kraju wschodniego. One ze swoj\u0105 dynamik\u0105 i stylem w og\u00f3le nie pasowa\u0142y do formatu video, tego narz\u0119dzia przysz\u0142o\u015bci. Czu\u0142am, \u017ce wciska si\u0119 nam jakie\u015b starocie, a wraz z nimi \u2013 kit. Poza tym by\u0142y tam kasety z gie\u0142dy, amatorsko kopiowane i podpisywane r\u0119cznie, g\u0142\u00f3wnie klasyka ameryka\u0144skiej komedii VHS-owej: \u201eMoja macocha jest kosmitk\u0105\u201d, \u201eDziennik sier\u017canta Pi\u0105tka\u201d, \u201ePolicjantki z FBI\u201d. Podejrzewam, \u017ce wszystkie te filmy cieszy\u0142y si\u0119 w Polsce tzw. kultowym statusem i znacznie d\u0142u\u017cszym \u017cyciem ni\u017c w USA. Doro\u015bli je uwielbiali.<\/p>\n

Nic dziwnego, \u017ce d\u0142ugo nie wiedzia\u0142am, o co chodzi\u0142o z \u00f3wczesnym dzieci\u0119cym hitem, \u017b\u00f3\u0142wiami Ninja. W 1991 roku, wok\u00f3\u0142 kt\u00f3rego tu na razie orbitujemy, wci\u0105\u017c tkwi\u0142am cz\u0119\u015bciowo w uniwersum \u017bwirka i Muchomorka. Jednak gdy tylko pozna\u0142am \u017b\u00f3\u0142wie, z miejsca pokocha\u0142am kanalarski humor dialog\u00f3w, zapragn\u0119\u0142am zje\u015b\u0107 pizz\u0119 i \u0107wiczy\u0107 sztuki walki. Ale od pocz\u0105tku; nim doczekali\u015bmy si\u0119 w\u0142asnego video, ogl\u0105dali\u015bmy to, co by\u0142o w telewizji, czyli repertuar raczej przypadkowy. Babcia, mi\u0142o\u015bniczka boksu, bluesa i country, prowadzi\u0142a swoj\u0105 prywatn\u0105 klasyfikacj\u0119 film\u00f3w na \u201e\u0142adne\u201d i \u201eokrutne\u201d, a do tej drugiej kategorii trafia\u0142y g\u0142\u00f3wnie ameryka\u0144skie obyczaj\u00f3wki telewizyjne w stylu Hallmarku. O przemocy na ekranie wypowiada\u0142a si\u0119 niepochlebnie i dobitnie, cho\u0107 akurat tak nieszcz\u0119\u015bliwie wypad\u0142o, \u017ce to w jej obecno\u015bci zobaczy\u0142am w \u201eWiadomo\u015bciach\u201d rozstrzelanie Ceausescu. Dziadek ceni\u0142 kino typu fresk, takie, jakie telewizja nadawa\u0142a w niedzielne wczesne popo\u0142udnia: \u201eBen Hur\u201d, jakie\u015b d\u0142ugie westerny, filmy wojenne w Technikolorze. Pami\u0119tam, \u017ce wyj\u0105tkowo cz\u0119sto pada\u0142o na filmy o Tobruku, cho\u0107 nie pami\u0119tam, kt\u00f3re. Niedzielne popo\u0142udnia oznacza\u0142y cykl \u201eW starym kinie\u201d, z kt\u00f3rego zapami\u0119ta\u0142am g\u0142\u00f3wnie film \u201eVariete\u201d z 1925 roku, melodramat w troch\u0119 ekspresjonistycznym stylu. Wydaje mi si\u0119, \u017ce musia\u0142am wtedy uzna\u0107 go za wa\u017cniejszy dla historii kina, ni\u017c by\u0142 w rzeczywisto\u015bci.<\/p>\n

Antena umiarkowanie dobrze chwyta\u0142a sygna\u0142 i za\u015bnie\u017cony obraz wydawa\u0142 mi si\u0119 zupe\u0142nie naturalny. Odbierali\u015bmy Jedynk\u0119, Dw\u00f3jk\u0119, TV Katowice i czasem kt\u00f3ry\u015b kana\u0142 czeski. W okolicach 1993 roku do\u0142\u0105czy\u0142a do nich piracka telewizja Rondo. Odkry\u0142a to moja siostra, kt\u00f3ra mia\u0142a w zwyczaju urz\u0105dza\u0107 sobie d\u0142ugie telewizyjne poranki z kresk\u00f3wkami, cho\u0107by najgorszymi. Rondo nadawa\u0142o stare anime z w\u0142oskim dubbingiem, dzisiaj kultowe dla mojej generacji. Z niewiadomych przyczyn m\u00f3j tato wypowiada\u0142 si\u0119 o nim z najwy\u017cszym wstr\u0119tem, za to my z siostr\u0105 wci\u0105gn\u0119\u0142y\u015bmy si\u0119 w ten \u015bwiat, cho\u0107 na jedn\u0105 zabawn\u0105 animacj\u0119 przypada\u0142y dwie niezno\u015bnie moralizatorskie. W 1994 roku nadawca ten, podobnie jak inne pirackie stacje, zosta\u0142 wykupiony przez W\u0142och\u00f3w i w\u0142\u0105czony w pasmo stacji Polonia 1. Repertuar Ronda w r\u0119kach w\u0142oskich przypomina\u0142 dzie\u0144 \u015bwistaka, bo pami\u0119tam przewijaj\u0105ce si\u0119 w zapowiedziach te same tytu\u0142y. Gdybym wcze\u015bniej zainteresowa\u0142a si\u0119 kinem klasy B, pewnie nastawi\u0142abym mocniej uszu, ale w pami\u0119ci pozosta\u0142 mi niestety jedynie tytu\u0142 filmu, kt\u00f3rego na pewno nie chcia\u0142abym obejrze\u0107 – komedii erotycznej \u201eNiewinna i czysta\u201d. Ze zwiastun\u00f3w jestem w stanie zrekonstruowa\u0107 fragmenty do\u015b\u0107 brutalnych produkcji \u201espaghetti crime\u201d, by\u0107 mo\u017ce by\u0142a to jedyna okazja, by zobaczy\u0107 je w Polsce. Ludzie ubrani w garnitury strzelali do siebie w pe\u0142nym s\u0142o\u0144cu.<\/p>\n

\u201eFilmy, kt\u00f3rych by\u0107 mo\u017ce nie uda mi si\u0119 nigdy odnale\u017a\u0107\u201d to osobna kategoria. Pojedyncze kadry, sceny i ok\u0142adki, gdzie\u015b przyuwa\u017cone, ale na tyle ma\u0142o charakterystyczne, \u017ce nie spos\u00f3b ich \u201eodkodowa\u0107\u201d. To dlatego, \u017ce pierwsze lata filmowej edukacji przypad\u0142y na czasy, kt\u00f3rymi rz\u0105dzi\u0142 chaos i przypadek. Na prze\u0142omie lat 80. i 90. w telewizji wci\u0105\u017c nadawano od czasu do czasu produkcje czechos\u0142owackie czy enerdowskie, o kt\u00f3re wkr\u00f3tce p\u00f3\u017aniej zapewne nikt si\u0119 szczeg\u00f3lnie nie upomina\u0142. Prywatni dystrybutorzy video kupowali tytu\u0142y hurtowo i bezkrytycznie, co zwi\u0119ksza\u0142o prawdopodobie\u0144stwo niezwyk\u0142ego, a jednorazowego odkrycia. Jednym z nich by\u0142y \u201eWampiry z kosmosu\u201d, bardzo tani horror zombie Glena Coburna. By\u0142 szyty grubymi ni\u0107mi i celowo dziadowski \u2013 \u00a0by\u0107 mo\u017ce to w\u0142a\u015bnie on u\u015bwiadomi\u0142 mi, \u017ce mo\u017cna bawi\u0107 si\u0119 w z\u0142e kino.<\/p>\n

W okolicach 1993-1994 roku w naszym domu zapanowa\u0142a kino- i wideomania. Nie wiem, pod czego wp\u0142ywem, ale rozpocz\u0119\u0142y si\u0119 wyprawy rodzinne to do kina, to do wideoteki. Repertuar typowo dzieci\u0119cy troch\u0119 przelecia\u0142 mi bokiem; zdarza\u0142o mi si\u0119 ogl\u0105da\u0107 czasem kresk\u00f3wki, zw\u0142aszcza Kr\u00f3lika Bugsa czy Kacze Opowie\u015bci, ale przeskoczy\u0142am chyba ca\u0142kowicie etap kina famiijnego. Do kina chodzi\u0142am z rodzicami i siostr\u0105 na komedie oraz przygod\u00f3wki, \u201eRodzin\u0119 Addams\u00f3w\u201d i \u201eMask\u0119\u201d, najch\u0119tniej do chorzowskiej Panoramy. W wypo\u017cyczalniach \u2013 wspomnianej Video Limbo i mniejszym, kameralnym Wojtku – robili\u015bmy zapasy na weekend i kolejny tydzie\u0144, bo obowi\u0105zywa\u0142 system wypo\u017cyczania nowo\u015bci na dob\u0119, a starszych film\u00f3w na 8 dni. Pami\u0119tam, \u017ce regularnie wypo\u017cycza\u0142am wtedy filmy, kt\u00f3re – jak mniema\u0142am – powinnam obejrze\u0107, poniewa\u017c przeczyta\u0142am o nich w magazynie \u201eFilm\u201d. Niekt\u00f3rych nigdy mi si\u0119 nie uda\u0142o i z uporem godnym lepszej sprawy dawa\u0142am im kolejne szanse, ale jako\u015b nie mog\u0142am si\u0119 przem\u00f3c. W\u015br\u00f3d nich na pewno by\u0142y filmy Kennetha Branagha oraz \u201eSingles\u201d, bo zdarzy\u0142 mi si\u0119 kr\u00f3tki etap fascynacji kinem m\u0142odzie\u017cowym dla generacji X. Mo\u017ce powinnam go nadrobi\u0107? Z powinno\u015bci kinoma\u0144skiej ogl\u0105da\u0142am filmy Kie\u015blowskiego, nieszczeg\u00f3lnie je mo\u017ce rozumiej\u0105c; do\u015b\u0107 powiedzie\u0107, \u017ce w \u201ePodw\u00f3jnym \u017cyciu Weroniki\u201d zaabsorbowa\u0142y mnie najbardziej twarde soczewki kontaktowe, kt\u00f3re zak\u0142ada bohaterka. By\u0142 to szczytowy moment mojego teoretycznego zainteresowania filmem – wola\u0142am o nim czyta\u0107, ni\u017c faktycznie ogl\u0105da\u0107, a moj\u0105 ulubion\u0105 lektur\u0105 sta\u0142a si\u0119 \u201eGuinnessa ksi\u0119ga filmu\u201d. Czytaj\u0105c streszczenia i recenzje nabiera\u0142am poczucia, \u017ce obejrza\u0142am ju\u017c wszystko.<\/p>\n

Tato z uporem godnym lepszej sprawy wypo\u017cycza\u0142 \u201eG\u0142\u0119bi\u0119\u201d Jamesa Camerona, poniewa\u017c za ka\u017cd\u0105 pr\u00f3b\u0105 obejrzenia filmu do ko\u0144ca zasypia\u0142. Chyba nigdy nie uda\u0142o mu si\u0119 utrzyma\u0107 przytomno\u015bci do ko\u0144ca. Je\u015bli dobrze sobie przypominam, rodzice ogl\u0105dali na video sensacje, krymina\u0142y, science fiction, czasem komedie, nie zawsze szczeg\u00f3lnie ambitne. Kategoria kina obyczajowego by\u0142a raczej w naszym domu nieobecna. Rodzice wydaj\u0105 mi si\u0119 wychowankami DKF-\u00f3w prze\u0142omu lat 70. i 80., na co wskazuj\u0105 ich ulubione tytu\u0142y i gwiazdy. Ulubiony aktor mamy: Rutger Hauer. Ulubione aktorki taty: Julie Christie i Charlotte Rampling. Mama wspomina\u0142a eufori\u0119 po obejrzeniu \u201eHair\u201d, tato ostrzeg\u0142 mnie, \u017ce nie ma bardziej przera\u017caj\u0105cego filmu od \u201eNie ogl\u0105daj si\u0119 teraz\u201d (mia\u0142 racj\u0119), oboje podzielali zami\u0142owanie do \u201eZagadki nie\u015bmiertelno\u015bci\u201d i \u201eBlade runnera\u201d. To przek\u0142ada\u0142o si\u0119 na ich p\u00f3\u017aniejsze wybory w wypo\u017cyczalni. Dla mojej siostry i dla mnie \u015bwiat video sta\u0142 si\u0119 za to okazj\u0105 do obcowania z tabu. Nie chodzi\u0142o o tzw. filmy dla doros\u0142ych – to nieszczeg\u00f3lnie mnie ciekawi\u0142o – ale o groz\u0119 i makabr\u0119. Nie pami\u0119tam, co na to nasi rodzice, cho\u0107 przecie\u017c jako pe\u0142noletni musieli zatwierdzi\u0107 wypo\u017cyczenie, na przyk\u0142ad, nies\u0142awnych pseudodokument\u00f3w z cyklu \u201eOblicza \u015bmierci\u201d, kt\u00f3re mia\u0142y\u015bmy w zwyczaju w\u0142\u0105cza\u0107 po szkole. Wydaje mi si\u0119, \u017ce by\u0142o w tym co\u015b z wyzwania, z gry w cykora – kt\u00f3ra d\u0142u\u017cej wytrzyma przed ekranem, bo przecie\u017c \u017cadna z nas nie mia\u0142a predylekcji do faktycznej przemocy. Na pewno u nas obu prze\u0142o\u017cy\u0142o si\u0119 to na p\u00f3\u017aniejsze zainteresowanie horrorem jako gatunkiem, mnie zdarzy\u0142 si\u0119 te\u017c epizod fascynacji filmami mondo. Ogl\u0105da\u0142am te\u017c stare \u201eGodzille\u201d, ale raczej jako komedie, bo uwielbia\u0142am pocieszne stare potwory.<\/p>\n

W 1995 roku telewizja emitowa\u0142a cykl \u201eSto na sto, czyli 100 film\u00f3w na stulecie kina\u201d, co zapami\u0119ta\u0142am dobrze jako moment formacyjny. Chyba zasn\u0119\u0142am na \u201eObywatelu Kane\u201d, ale sporo tytu\u0142\u00f3w uda\u0142o mi si\u0119 obejrze\u0107 i uruchomi\u0107 za ich spraw\u0105 chwilow\u0105 fascynacj\u0119 jakim\u015b etapem w historii kina. Uwielbia\u0142am przepalon\u0105 palet\u0119 barw w \u201eBonnie i Clyde\u201d, \u201eChinatown\u201d i \u201eRozmowie\u201d. Do dzisiaj lata 70. uwa\u017cam za moj\u0105 ulubion\u0105 dekad\u0119. Niekt\u00f3re filmy zdarza\u0142o mi si\u0119 b\u0142\u0119dnie przypisywa\u0107 do tego cyklu, bo pasowa\u0142y mi znaczeniem i wra\u017ceniem, jakie na mnie zrobi\u0142y. Tak by\u0142o z \u201eDniem szara\u0144czy\u201d, kiedy o ma\u0142y w\u0142os nie zemdla\u0142am z pomieszania obrzydzenia ze strachem, czy z \u201eNoc\u0105 my\u015bliwego\u201d; obydwa filmy musia\u0142am obejrze\u0107 zdecydowanie w z\u0142\u0105 godzin\u0119 i, jak wida\u0107, trening na \u201eObliczach \u015bmierci\u201d niewiele si\u0119 zda\u0142 w konfrontacji z filmem nieudaj\u0105cym dokumentu, za to drastycznym w inny spos\u00f3b. Przyznaj\u0119, \u017ce nie mam odwagi wraca\u0107 do tych produkcji do dzisiaj, bo nie chcia\u0142abym wywo\u0142ywa\u0107 w sobie podobnego stanu.<\/p>\n

Jak wspomnia\u0142am wcze\u015bniej, wyrobi\u0142am sobie nawyk teoretycznego czy powierzchownego ogl\u0105dania film\u00f3w. Skupia\u0142am si\u0119 na pracy kamery, na zdj\u0119ciach, na scenografii, na sile ra\u017cenia poszczeg\u00f3lnych scen, na dialogach, a rzadko kiedy co\u015b realnie prze\u017cywa\u0142am, nie m\u00f3wi\u0105c ju\u017c o \u015bledzeniu akcji, motywacji bohater\u00f3w, czy sklejaniu w\u0105tk\u00f3w w ca\u0142o\u015b\u0107. Niejednokrotnie mia\u0142am wiele frajdy z filmu, nie rozumiej\u0105c przy tym ni w z\u0105b, o czym on w\u0142a\u015bciwie jest. Tak z pewno\u015bci\u0105 by\u0142o z \u201ePulp Fiction\u201d, kt\u00f3ry, cho\u0107 niezmiernie mi si\u0119 podoba\u0142, stanowi\u0142 w moich oczach zbi\u00f3r epizod\u00f3w; by\u0107 mo\u017ce s\u0105dzi\u0142am, \u017ce na tym polega kultowo\u015b\u0107 filmu. Nadszed\u0142 jednak moment, w kt\u00f3rym rado\u015b\u0107 z tego sposobu odbierania kina ust\u0105pi\u0142a miejsca frustracji. Pami\u0119tam, \u017ce wydarzy\u0142o si\u0119 to, gdy telewizja nadawa\u0142a komedi\u0119 sensacyjn\u0105 \u201eTajna bro\u0144\u201d. Poczu\u0142am, \u017ce mam tak bardzo do\u015b\u0107 zagubienia z powodu faktu, \u017ce zupe\u0142nie nie rozumiem, o co chodzi z tym ganianiem si\u0119 po poci\u0105gu, \u017ce na pewien czas zapa\u0142 do ogl\u0105dania film\u00f3w wygas\u0142 we mnie w og\u00f3le. Musia\u0142o si\u0119 to wydarzy\u0107 w pierwszej dekadzie XXI wieku, bo wiele film\u00f3w, o kt\u00f3rych wiele m\u00f3wiono i kt\u00f3re \u201ewszyscy widzieli\u201d, omin\u0119\u0142o mnie kompletnie. Zaabsorbowa\u0142y mnie inne sprawy. Ta przerwa w do\u015bwiadczeniu kinowym trwa\u0142a dobre kilka lat, dop\u00f3ki nie przeczyta\u0142am przypadkiem podr\u0119cznika konstruowania scenariuszy filmowych. Tak przekona\u0142am si\u0119, \u017ce fabu\u0142a nie jest dla mnie do ko\u0144ca stracona. Do dzisiaj pozostaje jednak najmniej istotnym elementem filmu, a sp\u00f3jno\u015bci nie uwa\u017cam za warunek absolutnie konieczny. By\u0107 mo\u017ce dlatego moim ulubionym re\u017cyserem jest Dario Argento, kt\u00f3ry wydaje si\u0119 czasem zupe\u0142nie zapomina\u0107 o scenariuszu, ale nie da si\u0119 zaprzeczy\u0107, \u017ce naprawd\u0119 kocha kino.<\/p>\n

 <\/p>\n

____<\/p>\n

 <\/p>\n

Olga Drenda<\/strong> (ur. 1984), pisarka, eseistka, t\u0142umaczka. Absolwentka etnologii i\u00a0antropologii kultury UJ. Autorka ksi\u0105\u017cek\u00a0Duchologia polska. Rzeczy i\u00a0ludzie w\u00a0latach transformacji<\/em>,\u00a0Wyroby. Pomys\u0142owo\u015b\u0107 wok\u00f3\u0142 nas<\/em>\u00a0(za kt\u00f3r\u0105 otrzyma\u0142a nominacj\u0119 do Paszport\u00f3w Polityki i\u00a0Nagrod\u0119 Literack\u0105 Gdynia w\u00a0kategorii esej) oraz rozm\u00f3w\u00a0Czyje jest nasze \u017cycie<\/em>\u00a0(wsp\u00f3lnie z\u00a0Bart\u0142omiejem Dobroczy\u0144skim) i\u00a0Ksi\u0105\u017cka o\u00a0mi\u0142o\u015bci<\/em>\u00a0(wsp\u00f3lnie z\u00a0Ma\u0142gorzat\u0105 Halber). Od 2013 roku prowadzi facebookow\u0105 stron\u0119 Duchologia<\/em> po\u015bwi\u0119con\u0105 widmom epoki transformacji.<\/p>\n

 <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

pobierz pdf Repertuar losowy \u00a0\u00a0\u00a0 Moja prawdopodobnie pierwsza, a w ka\u017cdym razie pierwsza, jak\u0105 jestem sobie w stanie przypomnie\u0107, wizyta w kinie, mog\u0142a nastawi\u0107 mnie entuzjastycznie do budynk\u00f3w kinowych, za to niekoniecznie do samych film\u00f3w. Najwcze\u015bniejsze \u015bwiadome wspomnienie dotycz\u0105ce seansu w kinie to bowiem nieszcz\u0119sne \u201eLataj\u0105ce machiny kontra Pan Samochodzik\u201d z roku 1991, kt\u00f3re nie… Czytaj wi\u0119cej »Pami\u0119tniki ogl\u0105dania (1)<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"neve_meta_sidebar":"","neve_meta_container":"","neve_meta_enable_content_width":"off","neve_meta_content_width":0,"neve_meta_title_alignment":"","neve_meta_author_avatar":"","neve_post_elements_order":"","neve_meta_disable_header":"","neve_meta_disable_footer":"","neve_meta_disable_title":"","footnotes":"","_ppma_block_editor_authors":""},"categories":[1987],"tags":[],"ppma_author":[583],"class_list":["post-7895","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-pleograf-1-2024"],"aioseo_notices":[],"aioseo_head":"\n\t\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t