![](\"http:\/\/pleograf.pl\/wp-content\/files\/pleograf\/2_2017_kinofilia\/18716375_1171244859654274_930440331_n.jpg\")
<\/b><\/p>\n<\/b><\/p>\n
<\/b>Kuba Czekaj, fot. Agata D\u0105browska\/bindupphoto.pl<\/span><\/p>\n Wychowywa\u0142e\u015b si\u0119 w latach 90. \u2013 poj\u0119cie \u201ekinofilia\u201d znaczy\u0142o wtedy chyba co\u015b innego ni\u017c dzisiaj. <\/b><\/p>\n Sytuuj\u0119 si\u0119 pomi\u0119dzy dwoma \u015bwiatami: er\u0105 analogow\u0105 i er\u0105 cyfrow\u0105. Dzisiaj mo\u017cna obejrze\u0107 wszystko, jest to bardzo \u0142atwe. Wch\u0142aniamy filmy jak jedzenie, zaraz potem wi\u0119kszo\u015b\u0107 tytu\u0142\u00f3w zapominamy. Kinofilia to jednak co\u015b wyj\u0105tkowego, pobudzaj\u0105cego, jedynego w swoim rodzaju. Nie wiem, jak to dzia\u0142a dzisiaj. Na pewno istnieje kult okre\u015blonych ludzi, zjawisk, s\u0105 mody i modne nazwiska. Ale czy to wci\u0105\u017c to samo? Wszystko jest w zasi\u0119gu r\u0119ki, du\u017ca cz\u0119\u015b\u0107 artyst\u00f3w ma fanpejd\u017ce w mediach spo\u0142eczno\u015bciowych. To ju\u017c nie s\u0105 \u201eczary-mary\u201d, wszystko sta\u0142o si\u0119 dos\u0142owne. A dla mnie kinofilia to by\u0142a jednak magia.<\/p>\n By\u0142e\u015b kinofilem?<\/b><\/p>\n Nie mog\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce wychowywa\u0142em si\u0119, ogl\u0105daj\u0105c filmy. To by\u0142oby nadu\u017cycie. Moje pierwsze filmy to by\u0142y mocno przypadkowe spotkania. Jako dzieciak w dawnym kinie \u201eWarszawa\u201d we Wroc\u0142awiu obejrza\u0142em Wojownicze \u017b\u00f3\u0142wie Ninja <\/i>(Teenage Mutant Ninja Turtles<\/i>, re\u017c. Steve Barron, 1990). Ingmar Bergman, Stanley Kubrick, inni wielcy pojawili si\u0119 ca\u0142e lata p\u00f3\u017aniej. Nie by\u0142em kinofilem, nie jestem nim nawet dzisiaj. Re\u017cyseruj\u0119 z powo\u0142ania, a kino wype\u0142nia szczelnie rozk\u0142ad niemal ka\u017cdego mojego dnia, ale ogl\u0105dam chyba o wiele mniej od innych.<\/p>\n Sam m\u00f3wisz, \u017ce kino \u201ewype\u0142nia rozk\u0142ad ka\u017cdego twojego dnia\u201d. To chyba w\u0142a\u015bnie kinofilia…<\/b><\/p>\n Trudno o precyzyjn\u0105 definicj\u0119, czym jest kinofilia. Dla mnie to swego rodzaju zaczadzenie filmami, buduj\u0105ce tera\u017aniejszo\u015b\u0107 paliwo filmowych wspomnie\u0144. Czytam wywiady-rzeki z re\u017cyserami, kt\u00f3rzy m\u00f3wi\u0105, \u017ce zostali filmowcami, poniewa\u017c chcieli wyrwa\u0107 si\u0119 z rzeczywisto\u015bci, ukry\u0107 za jakim\u015b parawanem. Mnie to nie dotyczy\u0142o. Idea, \u017ceby zdawa\u0107 na re\u017cyseri\u0119, objawi\u0142a si\u0119 stosunkowo p\u00f3\u017ano. Oczywi\u015bcie, kino z czas\u00f3w mojego dzieci\u0144stwa by\u0142o czym\u015b innym, na pewno bardziej od\u015bwi\u0119tnym, wyj\u0105tkowym ni\u017c dzisiaj. Prawie ka\u017cdy by\u0142 maniakiem filmowym, kolekcjonuj\u0105cym kasety wideo, nagrywaj\u0105cym na ta\u015bmach filmy z telewizji itd. O filmach rozmawiali\u015bmy po szkole, na podw\u00f3rku. By\u0142o wa\u017cnym tematem.<\/p>\n Jestem sporo starszy od ciebie, a jednak nasze wspomnienia s\u0105 zbie\u017cne. Nigdy nie zapomn\u0119 pierwszego kontaktu z kaset\u0105 wideo. S\u0105siadka zaprosi\u0142a mnie na ogl\u0105danie filmu z pierwszej kasety wideo sprowadzonej z USA. Rodzina w Ameryce, to by\u0142 pierwszy odtwarzacz i pierwsza kaseta na ulicy. Na ca\u0142e \u017cycie zapami\u0119ta\u0142em tamten seans: Ucieczka do zwyci\u0119stwa<\/i> (Victory<\/i>, 1981) Johna Hustona z Sylvestrem Stallone i Kazimierzem Deyn\u0105. Wersalka u s\u0105siadki (z Niemiec) zosta\u0142a starannie przykryta foli\u0105, \u017ceby\u015bmy jej nie zabrudzili…<\/b><\/p>\n To zabawne. Ja pami\u0119tam oryginalne folie na pilotach do telewizora.<\/p>\n Pilot w folii, \u017ar\u00f3d\u0142o: tech.wp.pl<\/span><\/p>\n Czy pami\u0119tasz moment, kiedy film zacz\u0105\u0142 na ciebie dzia\u0142a\u0107 inaczej, mocniej, ju\u017c nie tylko jako rozrywka, ale przestrze\u0144 do przekazywania emocji?<\/b><\/p>\n E.T.<\/i> Stevena Spielberga (1982). Poczu\u0142em wtedy, \u017ce kino naprawd\u0119 potrafi na mnie oddzia\u0142ywa\u0107 inaczej ni\u017c tylko stymulacj\u0105 u\u015bmiechu lub strachu. W fina\u0142owej scenie E.T.<\/i> pop\u0142yn\u0119\u0142y mi \u0142zy. Jako m\u0142ody g\u00f3wniarz poczu\u0142em, \u017ce czasami co\u015b w nas zostaje z kina. Jakie\u015b emocje, uczucia, wzruszenie. To by\u0142o zaskoczenie, nie podejrzewa\u0142em wcze\u015bniej, \u017ce co\u015b, co jest wytworem ludzkiej wyobra\u017ani, mo\u017ce dawa\u0107 wzruszenie. Chyba w\u0142a\u015bnie tamten seans sprowokowa\u0142 mnie tak naprawd\u0119 do szukania nowych przestrzeni w sobie i innych. Rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 proces szukania kina.<\/p>\n A czy to szukanie kina by\u0142o emanacj\u0105 czysto wewn\u0119trzn\u0105, czy dotyczy\u0142o tak\u017ce przypisanej przecie\u017c do poj\u0119cia kinofilii zewn\u0119trzno\u015bci filmu: zbieractwa, ikonografii, kolekcjonowania plakat\u00f3w, film\u00f3w, gad\u017cet\u00f3w?<\/b><\/p>\n Zbiera\u0142em, ale bez specjalnego zapa\u0142u. By\u0142y plakaty, kasety, lecz wszystko raczej przypadkowe, gromadzone bez zapami\u0119tania. Kiedy\u015b dosta\u0142em od rodzic\u00f3w z trudem zdobyt\u0105 bluz\u0119 z logo Guns’n’Roses. Nie by\u0142em zachwycony, zesp\u00f3\u0142 by\u0142 okej, ale \u201eGuns\u00f3w\u201d s\u0142ucha\u0142y g\u0142\u00f3wnie dziewczyny. Nie chcia\u0142em w niej chodzi\u0107. Pojecha\u0142em na koloni\u0119, a wracaj\u0105c celowo zostawi\u0142em j\u0105 w szafce, mamie powiedzia\u0142em, \u017ce zapomnia\u0142em. Kamie\u0144 spad\u0142 mi z serca. Ja w og\u00f3le odstawa\u0142em od pr\u0119\u017cnego ruchu fanowskiego, mnie to nie kr\u0119ci\u0142o. Interesowa\u0142em si\u0119 zespo\u0142ami rockowymi czy filmami, kt\u00f3re by\u0142y w moim zasi\u0119gu, ale tylko o tyle o ile. To nie by\u0142 m\u00f3j konik. Przez d\u0142u\u017cszy czas naprawd\u0119 lubi\u0142em tylko horrory. Fajnie by\u0142o si\u0119 ba\u0107. To dawa\u0142o szczeg\u00f3ln\u0105 adrenalin\u0119. Ba\u0142e\u015b si\u0119, ale to by\u0142o zarazem dosy\u0107 powierzchowne, nie wynika\u0142o z potrzeby prze\u017cywania czegokolwiek, nie uruchamia\u0142o innych emocji i prze\u017cy\u0107, poza chwilowym strachem. Z czasem jednak repertuar filmowy stawa\u0142 si\u0119 coraz bardziej urozmaicony. Dokonywa\u0142em dziwnych wybor\u00f3w, na pewno nie mainstreamowych. Poci\u0105ga\u0142a mnie dziwno\u015b\u0107, mrok. Raczej czarne kino podszyte thrillerem ni\u017c duszne dramaty obyczajowe, moralitety. Ciemna strona ksi\u0119\u017cyca. W szkole filmowej koledzy nazywali mnie \u201eksi\u0105\u017c\u0119 ciemno\u015bci\u201d.<\/p>\n Nosi\u0142e\u015b si\u0119 na czarno?<\/b><\/p>\n Troch\u0119 tak, troch\u0119 nie. Spodoba\u0142a mi si\u0119 ta ksywka, mo\u017ce nieco jej uleg\u0142em. Byli\u015bmy zreszt\u0105 ciekawym rokiem. Nie pasowali\u015bmy do stereotypu studenta wydzia\u0142u re\u017cyserii. Troch\u0119 pozera, troch\u0119 ekscentryka, poety w wyci\u0105gni\u0119tym swetrze albo kolorowego hipstera. Szczerze m\u00f3wi\u0105c \u2013 mam nadziej\u0119, \u017ce koledzy z roku mi to wybacz\u0105 \u2013 wygl\u0105dali\u015bmy raczej jak studenci kulturoznawstwa lub politechniki minionej dekady.<\/p>\n Jak my\u015blisz, kto dzisiaj na\u0142ogowo ogl\u0105da filmy?<\/b><\/p>\n W dobie internetu to jest bardzo powszechne. Na pewno wielu m\u0142odych krytyk\u00f3w nami\u0119tnie ogl\u0105da. To zreszt\u0105 ciekawy temat. Dzisiaj, zamiast debiutu w gazecie, m\u0142odzi ludzie publikuj\u0105 najpierw w internecie, na YouTube. Tym samym krytyka zyska\u0142a twarz, inicja\u0142y, mo\u017cna j\u0105 zobaczy\u0107, nie tylko przeczyta\u0107 lub pos\u0142ucha\u0107. Dziennikarze, kt\u00f3rych recenzje czytali\u015bmy kiedy\u015b z wypiekami, w wi\u0119kszo\u015bci odeszli z zawodu albo znikn\u0119li z rynku. Pozostali ostatni Mohikanie. Pojawi\u0142o si\u0119 jednak mn\u00f3stwo nowych nazwisk. Rozwojowi technologii towarzyszy zmiana paradygmatu ery portali spo\u0142eczno\u015bciowych. \u017beby przetrwa\u0107, trzeba umiej\u0119tnie siebie zaprezentowa\u0107, trzeba si\u0119 pokaza\u0107. Krytyka w czasach internetu, blog\u00f3w i vlog\u00f3w ma wyrazist\u0105 twarz. Naturalnie, film ci\u0105gle jest wa\u017cny, ale r\u00f3wnie istotna jest osoba, kt\u00f3ra o nim m\u00f3wi. I te opinie s\u0105 niekiedy dla mnie ciekawsze ni\u017c sam recenzowany film. Zmieni\u0142 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c spos\u00f3b m\u00f3wienia o filmie, kinowej gaw\u0119dy. Sta\u0142 si\u0119 bardziej popowy, mniej serio. Rozmowa o kinie sta\u0142a si\u0119 synonimem mody. Trendy pojawiaj\u0105 si\u0119 i znikaj\u0105 jednak zdecydowanie szybciej ni\u017c kiedy\u015b, trudniej nad\u0105\u017cy\u0107.<\/p>\n Recenzje, do kt\u00f3rych ja by\u0142em przyzwyczajony, to by\u0142 jednak j\u0119zyk literacki, wysoka kultura j\u0119zykowa, dzisiaj \u2013 mam wra\u017cenie \u2013 obowi\u0105zuje raczej r\u00f3\u017cnej klasy slang. Kiedy\u015b artystyczne filmy ogl\u0105da\u0142o si\u0119 w kinie, dzisiaj g\u0142\u00f3wnie na festiwalach filmowych.<\/b><\/p>\n Masz racj\u0119. Kino artystyczne, autorskie ci\u0105gle jeszcze pojawia si\u0119 w kinach jednosalowych, bo ju\u017c raczej nie w multipleksach, ale sta\u0142o si\u0119 domen\u0105 festiwali. Nast\u0105pi\u0142 rodzaj przewarto\u015bciowania, bo przecie\u017c nie zdegradowania tego rodzaju propozycji. \u015amia\u0142em si\u0119, widz\u0105c sze\u015bciusetosobow\u0105 widowni\u0119 na przedpremierowym pokazie Baby Bump<\/i> na festiwalu \u201eKino na Granicy\u201d w Cieszynie, bo ju\u017c podczas regularnej dystrybucji naszego filmu trudno by\u0142oby o tak\u0105 widowni\u0119 przez ca\u0142y tydzie\u0144 wy\u015bwietlania. Festiwale to jest jednak zupe\u0142nie inny obieg.<\/p>\n Kacper Olszewski w filmie Baby Bump<\/em>, fot. \u0141ukasz B\u0105k, \u017ar\u00f3d\u0142o: Balapolis<\/span><\/p>\n Publiczno\u015b\u0107 festiwali filmowych to kinofile czy snobi?<\/b><\/p>\n Nawet je\u017celi s\u0105 snobami, za chwil\u0119 mog\u0105 sta\u0107 si\u0119 kinofilami. Kino przesta\u0142o zmienia\u0107 \u015bwiat, sta\u0142o si\u0119 punktem wyj\u015bcia do dyskusji lub rozrywk\u0105, a to i tak niema\u0142o. W zestawieniu z wcze\u015bniejszymi dekadami wszystko jest \u0142atwo dost\u0119pne, na wyci\u0105gni\u0119cie r\u0119ki. Nie trzeba zbyt wielkiego trudu, \u017ceby zdoby\u0107 niemal ka\u017cdy utw\u00f3r audiowizualny, a kiedy\u015b istnia\u0142a tylko sala kinowa. Je\u017celi chcia\u0142e\u015b zabra\u0107 g\u0142os w jakiej\u015b sprawie zwi\u0105zanej z filmem, musia\u0142e\u015b wybra\u0107 si\u0119 do kina, zobaczy\u0107 film. Dzisiaj wszyscy jeste\u015bmy wygodni. Ty jeste\u015b wygodny, ja jestem wygodny. Wystarczy klikn\u0105\u0107. Nie chc\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce kino umiera, to by\u0142aby przesada, ale je\u017celi wci\u0105\u017c jeszcze wierzymy, \u017ce ma jak\u0105\u015b misj\u0119 to spe\u0142nienia, to jest to zdecydowanie mniejszy kaliber ni\u017c kiedy\u015b. Nie powiem nic nowego, ale punkt ci\u0119\u017cko\u015bci przenosi si\u0119 do telewizji, seriali ameryka\u0144skich. Tam rozgrywa si\u0119 prawdziwa rewolucja, tam powstaj\u0105 naprawd\u0119 warto\u015bciowe rzeczy. To jest z regu\u0142y \u015bwietnie wymy\u015blone, zrealizowane, zagrane. Niekt\u00f3rych rzeczy jest mi oczywi\u015bcie \u017cal, na przyk\u0142ad mam wielki sentyment do ta\u015bmy filmowej, ale kr\u0119c\u0105c film, ze wzgl\u0119d\u00f3w finansowych, u\u017cycie ta\u015bmy jest ju\u017c niemal nierealne. To jest jak odwieczny konflikt rodzic\u00f3w z dzie\u0107mi. Konflikt pokole\u0144. Do lamusa przechodzi kino naszego dzieci\u0144stwa, odchodzi aura i warunki, w jakich by\u0142o pokazywane, pojawiaj\u0105 si\u0119 zupe\u0142nie nowe formy eksploatacji. Czy to dobrze, czy \u017ale? Jedno i drugie zapewne. Ale ja nie chc\u0119 narzeka\u0107, mam sentyment do tego, jak kiedy\u015b wygl\u0105da\u0142o kino albo s\u0142ysza\u0142em, \u017ce wygl\u0105da\u0142o, lecz nie buntuj\u0119 si\u0119 ani nie odrzucam aktualnych form.<\/p>\n A czy jest jednak co\u015b, co ci\u0119 w nowych formach eksploatacji kina zdecydowanie dra\u017cni?<\/b><\/p>\n Nie lubi\u0119 tego, \u017ce filmy s\u0105 ogl\u0105dane na komputerze z jakich\u015b link\u00f3w albo \u2013 co wydaje mi si\u0119 ju\u017c horrendum \u2013 ogl\u0105dane na kom\u00f3rkach. To bardzo zuba\u017ca. Tak zawsze projektujemy, wymy\u015blamy film, \u017ceby mo\u017cna go by\u0142o obejrze\u0107 w du\u017cej sali kinowej, przy dobrym nag\u0142o\u015bnieniu. I tylko tam. No, ale wiem, \u017ce i tak moje filmy s\u0105 ogl\u0105dane na laptopach. Wkurza mnie to, lecz nie mog\u0119 nic zrobi\u0107. Nie obra\u017c\u0119 si\u0119 przecie\u017c na rzeczywisto\u015b\u0107.<\/p>\n Filmy, filmiki, teledyski to przede wszystkim YouTube. To jest wielka si\u0142a ra\u017cenia. Miliony subskrybent\u00f3w, ogl\u0105daj\u0105cych. M\u0142odzi ludzie nie znaj\u0105 ju\u017c telewizor\u00f3w, wystarcza im YouTube. Moi studenci za\u0142o\u017cyli na tym portalu kana\u0142 filmowy i zarabiaj\u0105 na tym naprawd\u0119 ogromne pieni\u0105dze. Korzystasz z YouTube?<\/b><\/p>\n Tak, szukam r\u00f3\u017cnych rzeczy, ogl\u0105dam nami\u0119tnie. To jest ogromna skarbnica wiedzy: nie tylko filmowej, r\u00f3wnie\u017c socjologicznej. Gigantyczna autoprezentacja ludzi, kt\u00f3rzy nie maj\u0105 poczucia obciachu, wykonuj\u0105c bardzo r\u00f3\u017cne rzeczy przed kamerami, niekiedy bardzo niem\u0105dre. Przyci\u0105gaj\u0105 rzesze fan\u00f3w i maj\u0105 na nich wielki wp\u0142yw. To jednak w moim przekonaniu zupe\u0142nie inna dziedzina ni\u017c kino. Nie mo\u017cna tego zestawia\u0107.<\/p>\n Za dwa, trzy lata nikogo nie zdziwi\u0105 dwa miliardy wej\u015b\u0107 na kt\u00f3ry\u015b z kana\u0142\u00f3w na YouTube. To jest jednak moc ra\u017cenia niepor\u00f3wnywalna z najwi\u0119kszym nawet blockbusterem hollywoodzkim.<\/b><\/p>\n Ale\u017c kino ju\u017c w tym momencie sta\u0142o si\u0119 elitarne. Pytanie tylko, czy sytuacja mo\u017ce zatoczy\u0107 swoisty kr\u0105g? W salach kinowych pozostan\u0105 w ko\u0144cu tylko najlepsze filmy, ca\u0142a reszta przeniesie si\u0119 do internetu, na YouTube. Najwi\u0119ksze zyski przynosz\u0105 adaptacje komiks\u00f3w, superbohaterowie, filmy tego rodzaju by\u0107 mo\u017ce przenios\u0105 si\u0119 do sieci albo do innej, niewymy\u015blonej jeszcze formy eksploatacji, tymczasem w kinie zostanie garstka filmowc\u00f3w, kt\u00f3rzy chc\u0105 i potrafi\u0105 dzieli\u0107 si\u0119 z widzami swoim \u015bwiatem, zadawa\u0107 pytania, wywo\u0142ywa\u0107 emocje.<\/p>\n Wierz\u0119, \u017ce b\u0119dzie w\u015br\u00f3d nich miejsce dla Kuby Czekaja. Po twoich kr\u00f3tkich filmach, po Baby Bump<\/i> i Kr\u00f3lewiczu Olch<\/i> wiemy ju\u017c, \u017ce masz wyrazisty styl, \u0142\u0105czysz stylistyki, kino gatunkowe, pop-art, alternatyw\u0119 i grotesk\u0119. Jest w tym wszystkim r\u00f3wnie\u017c kinofilia, erudycyjne nawi\u0105zania do tw\u00f3rczo\u015bci innych re\u017cyser\u00f3w. Czasami pokazywane wprost, cz\u0119sto zawoalowane.<\/b><\/p>\n Stanis\u0142aw Cywka i Agnieszka Podsiadlik w filmie Kr\u00f3lewicz Olch<\/em>, fot. \u0141ukasz B\u0105k, \u017ar\u00f3d\u0142o: Balapolis<\/span><\/p>\n Chcia\u0142bym opowiedzie\u0107 o jednym tytule, kt\u00f3ry znaczy dla mnie najwi\u0119cej \u2013 Requiem dla snu<\/i> (Requiem for a Dream<\/i>, 2000) Darrena Aronofsky’ego. By\u0142em w przedostatniej klasie liceum, kiedy obejrza\u0142em ten film po raz pierwszy. \u017baden inny tytu\u0142 tak na mnie nie podzia\u0142a\u0142. Nie wiedzia\u0142em, jak mam chodzi\u0107, co robi\u0107. Aronofsky’ego zna\u0142em ju\u017c wcze\u015bniej, ju\u017c \u03c0<\/i> (1998) by\u0142o dla mnie wstrz\u0105sem, jednak dopiero Requiem dla snu<\/i> przyprawi\u0142o mnie o zawr\u00f3t g\u0142owy. Ten film otworzy\u0142 mi oczy na kino. Stworzy\u0142 podwaliny tego, jakie filmy chcia\u0142bym kr\u0119ci\u0107. Aronofsky udowodni\u0142 mi, \u017ce kino polega przede wszystkim na wywo\u0142ywaniu emocji, kt\u00f3re niekoniecznie zachodz\u0105 w g\u0142owie, przerzucaj\u0105 si\u0119 na cia\u0142o, dzi\u0119ki temu zostaj\u0105 d\u0142u\u017cej. Jaki\u015b czas temu zacz\u0105\u0142em si\u0119 zastanawia\u0107, co powoduje, \u017ce jakie\u015b obrazy zostaj\u0105 w nas na trwa\u0142e. My\u015bl\u0119, \u017ce ma to po\u0142\u0105czenie z cia\u0142em. S\u0142yszymy jak\u0105\u015b piosenk\u0119 i od razu widzimy moment, kiedy ca\u0142owali\u015bmy si\u0119 z dziewczyn\u0105, i dalej: zapach trawy czy drzew. Tamto popo\u0142udnie albo wiecz\u00f3r. Podobnie jest z kinem. Przy odpowiednim po\u0142\u0105czeniu obrazu i d\u017awi\u0119ku mo\u017cna wywo\u0142a\u0107 u widza okre\u015blone skojarzenia. Prosty przyk\u0142ad: scena dzieci\u0144stwa z Drzewa \u017cycia<\/i> (The Tree of Life<\/i>, 2011) Terrence’a Malicka. Urodzi\u0142em si\u0119 w Polsce, nie w Ameryce, w latach 80., nie w 50., a jednak nie mam \u017cadnych w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce Malick pokaza\u0142 moje dzieci\u0144stwo, ka\u017cde dzieci\u0144stwo. M\u00f3wi to Kuba Czekaj z Wroc\u0142awia, kt\u00f3ry prze\u017cywa\u0142 to wszystko w latach 90.<\/p>\n Albo Boyhood<\/i> (2014) Richarda Linklatera, film tak mocno przecie\u017c zakorzeniony w kulturze ameryka\u0144skiej. Pojawia si\u0119 tam scena z matk\u0105, gran\u0105 przez Patrici\u0119 Arquette, matk\u0105 \u017cegnaj\u0105c\u0105 si\u0119 z synem opuszczaj\u0105cym gniazdo rodzinne, a ja my\u015bl\u0119, \u017ce w\u0142a\u015bnie tak wygl\u0105da \u017cycie. \u017be tak jest zawsze i wsz\u0119dzie i \u017ce re\u017cyserowi uda\u0142o si\u0119 dotkn\u0105\u0107 czego\u015b najprawdziwszego. Chodzi o mitotw\u00f3rcz\u0105 rol\u0119 kina: nak\u0142uwanie naszych wspomnie\u0144 przez konotacje. Ogl\u0105dasz film i wiesz, \u017ce masz tak samo. Poc\u0105 ci si\u0119 r\u0119ce, pojawiaj\u0105 wypieki, uto\u017csamiasz si\u0119. Boyhood<\/i> jest bardzo prostym filmem. Owa konotacja nie ma w tym przypadku odniesie\u0144 do samego obrazu, nie my\u015bl\u0119 o formie, ale o doznaniach czysto zmys\u0142owych, o aparacie skojarzeniowym. Konkretna historia staje si\u0119 ka\u017cd\u0105 histori\u0105. To jest dla mnie pi\u0119kne. Chcia\u0142bym potrafi\u0107 wywo\u0142ywa\u0107 w kinie podobne stany. To mo\u017ce by\u0107 moment, jedna scena. Kino en bloc<\/i> z regu\u0142y nic nas nie obchodzi, ale je\u017celi zapami\u0119tujemy jaki\u015b fragment czy zbi\u00f3r sekwencji, to ju\u017c jest wielki sukces tw\u00f3rcy. Niczego wi\u0119cej si\u0119 po kinie nie spodziewam.<\/p>\n Czasami jednak na t\u0119 mitotw\u00f3rcz\u0105 rol\u0119 kina pracuje marketing, umiej\u0119tna sprzeda\u017c produktu filmowego. My\u015bl\u0119 o serii Gwiezdne wojny<\/i>, W\u0142adca Pier\u015bcieni<\/i>, a wcze\u015bniej o Matrixie<\/i>.<\/b><\/p>\n … jeszcze Harry Potter<\/i>, po kt\u00f3rym dzieci nagle zacz\u0119\u0142y czyta\u0107.<\/p>\n To kinofilia czy biznes?<\/b><\/p>\n Jednak kinofilia. Biznes biznesem, ale nie uda si\u0119 do ko\u0144ca kupi\u0107 serc ludzi. To niemo\u017cliwe. Z drugiej strony, pieni\u0105dze s\u0105 niestety bardzo wa\u017cne. Na pewno nie wystarczy tylko dzie\u0142o. Nie warto si\u0119 \u0142udzi\u0107, \u017ce wystarczy, \u017ce nakr\u0119cisz wspania\u0142y film i od razu festiwale rzucaj\u0105 si\u0119 na ciebie, a agenci i dystrybutorzy podpisz\u0105 lukratywne kontrakty. Te czasy dawno min\u0119\u0142y. Re\u017cysera musi otacza\u0107 grupa ludzi \u017carliwie wierz\u0105cych w projekt, pomagaj\u0105cych w jego nag\u0142o\u015bnieniu, sprzeda\u017cy. Powinny te\u017c sta\u0107 za tym pieni\u0105dze, ale i charakter samego re\u017cysera, sprawnie lawiruj\u0105cego mi\u0119dzy ksi\u0105\u017ck\u0105 a festiwalem, pisaniem scenariusza a umiej\u0119tnym sprzedawaniem w\u0142asn\u0105 twarz\u0105 okre\u015blonego tytu\u0142u. Dlatego r\u00f3wnie\u017c podziwiam to, co robi Lars von Trier. Nie jestem bezgranicznym fanem wszystkich jego film\u00f3w, ale on niesamowicie kombinuje. Jego filmy s\u0105 osobiste, wa\u017cne, pikantne. A przy tym von Trier jest sprytny. To, co robi, jest jakie\u015b, nigdy nie jest letnie. Ka\u017cdy jego film to wydarzenie, najcz\u0119\u015bciej wi\u0105\u017ce si\u0119 r\u00f3wnie\u017c ze skandalem. Mo\u017cna si\u0119 z nim zgadza\u0107 albo nie, ale jest \u015bwietnym marketingowcem, kt\u00f3ry fantastycznie przyci\u0105ga publiczno\u015b\u0107. I ma racj\u0119: tytu\u0142\u00f3w filmowych pojawia si\u0119 coraz wi\u0119cej. Jak si\u0119 przebi\u0107? Trzeba by\u0107 co najmniej von Trierem. Mamy przecie\u017c k\u0142opot z przywo\u0142aniem nawet najwa\u017cniejszych dat i tytu\u0142\u00f3w. Na przyk\u0142ad, czy pami\u0119tasz, kto, powiedzmy, dosta\u0142 trzy lata temu Z\u0142ot\u0105 Palm\u0119 w Cannes? I czy ten film by\u0142 pokazywany w Polsce. Albo kto w zesz\u0142ym roku wygra\u0142 Berlinale? Widz\u0119 twoj\u0105 min\u0119. Nie, nie pami\u0119tamy takich rzeczy. <\/p>\n Nie musimy tego pami\u0119ta\u0107, pod r\u0119k\u0105 jest m\u00f3j przyjaciel Google.<\/b><\/p>\n Sprawdzamy i zapominamy. Oczywi\u015bcie, nie zawsze i nie wsz\u0119dzie. Najlepiej je\u017celi wok\u00f3\u0142 filmu czy re\u017cysera wytwarza si\u0119 co\u015b w rodzaju mikrospo\u0142eczno\u015bci z\u0142o\u017conej z widz\u00f3w czy z krytyk\u00f3w. Je\u017cd\u017c\u0105 za nim na festiwale, pisz\u0105 o nim na blogach, m\u00f3wi\u0105 na vlogach, wyczekuj\u0105 na ka\u017cde nowe dzie\u0142o mistrza i idola. I to wcale nie musz\u0105 by\u0107 najwi\u0119ksze nazwiska. Tak\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107 ma wok\u00f3\u0142 siebie na przyk\u0142ad Aki Kaurism\u00e4ki albo Xavier Dolan. Je\u017celi Dolan robi nowy film, to spo\u0142eczno\u015b\u0107 skupiona wok\u00f3\u0142 niego czeka, komentuje, wymienia si\u0119 komentarzami. Tak to dzia\u0142a.<\/p>\n M\u00f3wisz o innych, nie o sobie, ale przecie\u017c sam r\u00f3wnie\u017c dorobi\u0142e\u015b si\u0119 w\u0142asnego nazwiska. Wydarzeniami by\u0142y ju\u017c twoje kr\u00f3tkie formy, etiudy szkolne. Uda\u0142o ci si\u0119 wybi\u0107 z nimi na niepodleg\u0142o\u015b\u0107, zaznaczy\u0107 w\u0142asny styl. Po dw\u00f3ch fabu\u0142ach jeste\u015b ju\u017c rozpoznawalny. To nie jest \u2013 jeszcze! \u2013 casus<\/i> Dolana, ale znam m\u0142odych ludzi, dla kt\u00f3rych sta\u0142e\u015b si\u0119 gwarantem jako\u015bci.<\/b><\/p>\n Otrzymuj\u0119 od widz\u00f3w sygna\u0142y zainteresowania, ale nie ubiera\u0142bym tego w jakie\u015b manifesty. Na festiwalach czy podczas pokaz\u00f3w w kinach studyjnych s\u0142ysz\u0119 cz\u0119sto: \u201eTakie kino mi si\u0119 podoba, to jest inne, ciekawe\u201d. Ma\u0142o jednak o tym my\u015bl\u0119, to nie zaprz\u0105ta mojej uwagi. Lubi\u0119 natomiast spotkania z publiczno\u015bci\u0105 po seansach. I nie chodzi wcale o to, \u017ceby by\u0142o mi\u0142o. Wol\u0119 wr\u0119cz, kiedy jest niemi\u0142o, dochodzi do dyskusji. Zach\u0119cam publiczno\u015b\u0107 do wyra\u017cania szczerych opinii. Dyskusja jest dla mnie ciekawsza ni\u017c komplementy. Zdaj\u0119 sobie spraw\u0119, \u017ce nie kr\u0119c\u0119 film\u00f3w dla wszystkich, dla ka\u017cdego. \u017be to, co robi\u0119, ma okre\u015blony styl, kt\u00f3ry wcale nie musi zosta\u0107 kupiony.<\/p>\n Kiedy wybiera\u0142em si\u0119 na pokaz twojego Baby Bump<\/i> na festiwalu w Gdyni w 2015 roku, nie do ko\u0144ca wiedzia\u0142em, czego si\u0119 spodziewa\u0107. Owszem, zna\u0142em twoje \u015bwietne kr\u00f3tkie fabu\u0142y, ale, jak wiadomo, to nie zawsze przek\u0142ada si\u0119 na sukces w pe\u0142nym metra\u017cu. W twoim przypadku debiut por\u00f3wna\u0142bym do torpedy. To s\u0105 najwspanialsze momenty w \u017cyciu krytyka. \u201eNarodziny talentu\u201d \u2013 pomy\u015bla\u0142em wtedy, w Gdyni. Baby Bump<\/i> by\u0142 dla mnie tytu\u0142em tak niekonwencjonalnym i zadziwiaj\u0105cym, \u017ce ogl\u0105dany na festiwalu polskiego kina, na kt\u00f3rym poza nielicznymi wyj\u0105tkami dominuj\u0105 tytu\u0142y realizowane wed\u0142ug sta\u0142ej matrycy opowiadania, zadzia\u0142a\u0142, \u017ce tak powiem, z podw\u00f3jnym zap\u0142onem. Pami\u0119tam doskonale tamten wiecz\u00f3r. Wci\u0105\u017c rozemocjonowany tym, co widzia\u0142em, wraca\u0142em p\u00f3\u017an\u0105 noc\u0105 do hotelu. Na wysoko\u015bci Centrum Filmowego natkn\u0105\u0142em si\u0119 przypadkowo na wasz\u0105 ekip\u0119. Stali\u015bcie z papierosami, bezpretensjonalni, lekko zawstydzeni. Powiedzia\u0142em wam wtedy, \u017ce my, cyniczni recenzenci, tak naprawd\u0119 zawsze czekamy na tytu\u0142y, przy ogl\u0105daniu kt\u00f3rych p\u0119kaj\u0105 nam serduszka ze szcz\u0119\u015bcia. Czekamy na wielkie \u201ebump\u201d. Bumb, baby, bump. Kr\u00f3lewicz Olch<\/i> potwierdzi\u0142 moje oczekiwania wobec ciebie. Ale niekt\u00f3rzy byli chyba skonsternowani albo oburzeni.<\/b><\/p>\n R\u00f3\u017cnych rzeczy si\u0119 nas\u0142ucha\u0142em, naczyta\u0142em. To z regu\u0142y sprzeczne komunikaty. \u017be Kr\u00f3lewicz Olch<\/i> jest lepszy albo \u017ce Baby Bump<\/i> to \u201erewela\u201d, a Kr\u00f3lewicz\u2026<\/i> \u2013 \u201ebzdet\u201d. Zestawienia, por\u00f3wnania, oceny. Na pewno Kr\u00f3lewicz Olch<\/i> zbiera o wiele bardziej spolaryzowane opinie od Baby Bump<\/i>. Inne s\u0105 te\u017c rozmowy o Kr\u00f3lewiczu…<\/i> w Stanach Zjednoczonych, inne na festiwalu w Berlinie, jeszcze inne w Polsce. Z pewno\u015bci\u0105 wszyscy wiele wiedz\u0105 o tych dw\u00f3ch filmach, por\u00f3wnuj\u0105 je, staraj\u0105 si\u0119 scali\u0107 albo wskazuj\u0105 na r\u00f3\u017cnice.<\/p>\n Rozmawiali\u015bmy o Requiem dla snu<\/i>, ale przecie\u017c zar\u00f3wno w przypadku Baby Bump<\/i>, jak i Kr\u00f3lewicza Olch<\/i> lista pojawiaj\u0105cych si\u0119 w recenzjach tytu\u0142\u00f3w, s\u0142u\u017c\u0105cych ci rzekomo za inspiracje, jest wyj\u0105tkowo d\u0142uga, niekiedy wewn\u0119trznie sprzeczna.<\/b><\/p>\n Baby Bump<\/i> w Stanach Zjednoczonych por\u00f3wnywano z Salvadorem Dalim, Luisem Bu\u00f1uelem oraz\u2026 z Waltem Disneyem (!); w Europie \u2013 z Davidem Lynchem, von Trierem, a nawet z Xavierem Dolanem, w Polsce \u2013 z Markiem Koterskim. D\u0142uga, bardzo d\u0142uga lista. Niekt\u00f3re nazwiska powtarzaj\u0105 si\u0119 nieustannie, inne pojawiaj\u0105 si\u0119 tylko raz. Z zaciekawieniem czytam o tym wszystkim, ale to jedynie wolne interpretacje krytyk\u00f3w i widz\u00f3w, niewiele maj\u0105ce wsp\u00f3lnego z moj\u0105 w\u0142asn\u0105 prawd\u0105. Ogl\u0105dam filmy, niekt\u00f3re mocniej, inne s\u0142abiej we mnie zostaj\u0105. Nigdy nie zastanawiam si\u0119 nad inspiracjami, to nie jest premedytacja. Na tym polega tw\u00f3rczo\u015b\u0107, \u017ce co\u015b wymy\u015blamy sami, ale te\u017c karmimy si\u0119 tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 innych \u2013 nieustanne wzajemne przenikanie.<\/p>\n Jak powstaj\u0105 twoje scenariusze wizualne? Jak budujesz obrazy w swoim kinie?<\/b> <\/b><\/p>\n Bardzo lubi\u0119 fotografie, potrafi\u0105 sta\u0107 si\u0119 pocz\u0105tkiem sceny. Nie jest tak, \u017ce na przyk\u0142ad gdy ogl\u0105dam album z malarstwem Edwarda Hoppera, mimowolnie budzi to we mnie konkretne skojarzenia, kt\u00f3re natychmiast przek\u0142adam w \u015bwiat filmu. Tak si\u0119 nie dzieje, ale zdj\u0119cie potrafi wywo\u0142a\u0107 swego rodzaju \u201eb\u0142ysk\u201d. To jest ogniskowa budowania sceny. Podobnie jest z rozmowami, z dialogami zas\u0142yszanymi w tramwaju, w knajpie \u2013 mog\u0105 stanowi\u0107 zacz\u0105tek czego\u015b, co nie b\u0119dzie zero-jedynkowym odtworzeniem rzeczywisto\u015bci, precyzyjnym zapisem widzianej sytuacji, lecz na pewno staje si\u0119 zaczynem skojarzenia, my\u015bli. Promyczkiem otwieraj\u0105cym inn\u0105 histori\u0119. I dlatego staram si\u0119 mie\u0107 oczy szeroko otwarte, s\u0142ysze\u0107 jak najwi\u0119cej. Inspiruj\u0105 mnie ludzie, ale i muzyka, uk\u0142adam sobie zawsze soundtracki do tekst\u00f3w, kt\u00f3re pisz\u0119. Potrafi\u0119 sp\u0119dzi\u0107 ca\u0142y dzie\u0144 przy komputerze, szukaj\u0105c konkretnego utworu w pi\u0119\u0107dziesi\u0119ciu wykonaniach, \u017ceby w ko\u0144cu trafi\u0107 na to jedno jedyne, najlepsze, dzi\u0119ki kt\u00f3remu pojawia si\u0119 pomys\u0142, jak napisa\u0107 scen\u0119.<\/p>\n Czyje utwory znajduj\u0105 si\u0119 na tych filmowych soundtrackach.<\/b><\/p>\n R\u00f3\u017cnie. Przy Baby Bump<\/i> \u015bcie\u017cka d\u017awi\u0119kowa powsta\u0142a na etapie pisania scenariusza. Przy Kr\u00f3lewiczu Olch<\/i> \u0142apali\u015bmy muzycznego ducha integralnego z atmosfer\u0105 filmu. Od Rammstein do Pod papugami<\/i> Niemena, ale w pierwszej oryginalnej wersji nagranej przez Niemena z zespo\u0142em Bossa Nova Combo. Nie wszystkie rzeczy musz\u0105 znale\u017a\u0107 si\u0119 w filmie, ale muzyka inspiruje mnie podczas pisania.<\/p>\n A co ci\u0119 ostatnie zainspirowa\u0142o w kinie?<\/b><\/p>\n Rzadko teraz chodz\u0119 do kina, ko\u0144cz\u0119 pisa\u0107 nowy scenariusz, siedz\u0119 ca\u0142ymi dniami zamkni\u0119ty w domu, bo tylko tak mog\u0119 my\u015ble\u0107 spokojnie, kondensowa\u0107 pomys\u0142y \u2013 w odci\u0119ciu od \u015bwiata. Potrzebuj\u0119 na to czasu, filmu nie wymy\u015bli si\u0119 na spacerze albo podczas zmywania naczy\u0144. To d\u0142ugi proces. Du\u017ce wra\u017cenie zrobi\u0142 na mnie jednak Toni Erdmann<\/i> (2016) Maren Ade. Bardzo prosty, pi\u0119kny, poruszaj\u0105cy. Niesamowite by\u0142o prze\u0142amanie konwencji w tym filmie. Toniego Erdmanna<\/i> ogl\u0105da\u0142em w sali wype\u0142nionej po brzegi widzami. Najpierw g\u0142o\u015bno si\u0119 \u015bmiali, bo to jest jednak dosy\u0107 specyficzna komedia, ale w ko\u0144cu, w tak zwanej \u201escenie nago\u015bci\u201d, wydawali si\u0119 jak gdyby skonfundowani tym wcze\u015bniejszym \u015bmiechem. Zdziwieni, \u017ce to by\u0142 jednak zupe\u0142nie inny film, ni\u017c im si\u0119 zdawa\u0142o. Ciekawe do\u015bwiadczenie.<\/p>\n Czy wyobra\u017casz sobie, \u017ce sam si\u0119 kiedy\u015b ugniesz, zrobisz producencki film na zam\u00f3wienie albo dasz si\u0119 wynaj\u0105\u0107 do okre\u015blonego projektu?<\/b><\/p>\n Mam nadziej\u0119, \u017ce tak si\u0119 nie stanie. By\u0142em na trzecim roku szko\u0142y filmowej w Katowicach, kiedy dosta\u0142em propozycj\u0119 wyre\u017cyserowania pierwszego filmu. To by\u0142 du\u017cy projekt, z szansami na sukces frekwencyjny. Dzisiaj debiut w fabule nie jest a\u017c tak trudny, wtedy by\u0142o jednak o wiele ci\u0119\u017cej. Pierwsza refleksja: oczywi\u015bcie, wchodz\u0119 w to, takiej szansy nie mo\u017cna przecie\u017c zmarnowa\u0107. Zach\u0142ysn\u0105\u0142em si\u0119 tym, pomy\u015bla\u0142em: \u201eJezu, robi\u0119 film!\u201d. Kolejna refleksja by\u0142a niespodziank\u0105. Zada\u0142em sobie pytanie: \u201eStary, ale czy na pewno w\u0142a\u015bnie taki film chcesz robi\u0107, czy to ci\u0119 kr\u0119ci?\u201d. Uzna\u0142em, \u017ce jednak nie. Mog\u0119 to zrobi\u0107, ale nie chc\u0119. To nie jest m\u00f3j \u015bwiat, nie moje kino. Odm\u00f3wi\u0142em, wycofa\u0142em si\u0119. Kto\u015b mi powiedzia\u0142 na odchodne: \u201ePo takiej decyzji spali\u0142e\u015b sobie mosty, nigdy nie zadebiutujesz\u201d. Zadebiutowa\u0142em, ale dopiero sze\u015b\u0107 lat p\u00f3\u017aniej. To bardzo d\u0142ugo, uwa\u017cam jednak, \u017ce tamta decyzja by\u0142a s\u0142uszna. Warto by\u0142o poczeka\u0107. Chc\u0119 robi\u0107 kino autorskie. Moje mary, moje czary. <\/p>\n S\u0142owa kluczowe<\/b>: Kuba Czekaj, kinofilia, Baby Bump<\/i>, Kr\u00f3lewicz Olch<\/i>, Darren Aronofsky, Lars von Trier, YouTube, festiwale filmowe, debiut, soundtrack.<\/p>\n Kuba Czekaj<\/b> \u2013 uko\u0144czy\u0142 re\u017cyseri\u0119 na Wydziale Radia i Telewizji im. Krzysztofa Kie\u015blowskiego Uniwersytetu \u015al\u0105skiego w Katowicach w 2010 roku. Napisa\u0142 scenariusze i wyre\u017cyserowa\u0142 wielokrotnie nagradzane filmy kr\u00f3tkometra\u017cowe Ciemnego pokoju nie trzeba si\u0119 ba\u0107<\/i> (2009) oraz Twist & Blood<\/i> (2010). Debiut fabularny Baby Bump<\/i> (2015) zosta\u0142 nagrodzony na 72. Mi\u0119dzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji. Ponadto zdoby\u0142 wiele innych nagr\u00f3d i wyr\u00f3\u017cnie\u0144 w Polsce i na \u015bwiecie (m.in. OutFest w Los Angeles). Kolejny film Kr\u00f3lewicz Olch<\/i> (2016) wyr\u00f3\u017cniono nagrod\u0105 M\u0142odego Jury podczas Festiwalu Film\u00f3w Fabularnych w Gdyni w 2016 roku. Jego ameryka\u0144ska premiera mia\u0142a miejsce podczas Festiwalu Slamdance w Park City, a europejska na Festiwalu Filmowym w Berlinie. Podczas Berlinale 2017 scenariusz jego nast\u0119pnego filmu Sorry Polsko<\/i> uhonorowano \u201eBaumi Script Development Award\u201d \u2013 nagrod\u0105 upami\u0119tniaj\u0105c\u0105 producenta Karla Baumgartnera. Ten sam scenariusz na MFF w Cannes w 2017 roku otrzyma\u0142 Nagrod\u0119 ScripTeast im. Krzysztofa Kie\u015blowskiego za najlepszy scenariusz z Europy \u015arodkowo-Wschodniej.<\/p>\n \u0141ukasz Maciejewski<\/b> \u2013 filmoznawca, krytyk filmowy i teatralny. Cz\u0142onek Europejskiej Akademii Filmowej, Mi\u0119dzynarodowego Stowarzyszenia Krytyk\u00f3w Teatralnych (AICT) oraz Federacji Krytyk\u00f3w Filmowych (FIPRESCI). Dyrektor programowy festiwalu \u201eKino na Granicy\u201d w Cieszynie. Wyk\u0142adowca na Wydziale Aktorskim w Szkole Filmowej w \u0141odzi oraz na Wydziale Nauk Humanistycznych i Spo\u0142ecznych Uniwersytetu SWPS. Autor wielu ksi\u0105\u017cek (Przygoda my\u015bli<\/i> [2009], Aktorki. Spotkania<\/i> [2012], Wszystko jest lekko dziwne<\/i> [2012], Flirtuj\u0105c z \u017cyciem<\/i> [2013], Aktorki. Portrety<\/i> [2015]), sta\u0142y wsp\u00f3\u0142pracownik kilkunastu czasopism, felietonista portalu Onet.pl, ekspert Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej, telewizji HBO, sta\u0142y komentator \u201eTygodnika Kulturalnego\u201d w TVP Kultura. Laureat wielu nagr\u00f3d i wyr\u00f3\u017cnie\u0144 dziennikarskich: mi\u0119dzy innymi statuetki \u201eUskrzydlony\u201d, \u201eDziennikarskiej Weny\u201d oraz \u201eZ\u0142otej R\u00f3\u017cy\u201d za \u201enow\u0105 jako\u015b\u0107 w krytyce filmowej\u201d.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Kuba Czekaj, fot. Agata D\u0105browska\/bindupphoto.pl Wychowywa\u0142e\u015b si\u0119 w latach 90. \u2013 poj\u0119cie \u201ekinofilia\u201d znaczy\u0142o wtedy chyba co\u015b innego ni\u017c dzisiaj. Sytuuj\u0119 si\u0119 pomi\u0119dzy dwoma \u015bwiatami: er\u0105 analogow\u0105 i er\u0105 cyfrow\u0105. Dzisiaj mo\u017cna obejrze\u0107 wszystko, jest to bardzo \u0142atwe. Wch\u0142aniamy filmy jak jedzenie, zaraz potem wi\u0119kszo\u015b\u0107 tytu\u0142\u00f3w zapominamy. Kinofilia to jednak co\u015b wyj\u0105tkowego, pobudzaj\u0105cego, jedynego w… Czytaj wi\u0119cej »Pilot w folii. Z Kub\u0105 Czekajem rozmawia \u0141ukasz Maciejewski<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":634,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"neve_meta_sidebar":"","neve_meta_container":"","neve_meta_enable_content_width":"","neve_meta_content_width":0,"neve_meta_title_alignment":"","neve_meta_author_avatar":"","neve_post_elements_order":"","neve_meta_disable_header":"","neve_meta_disable_footer":"","neve_meta_disable_title":"","footnotes":"","_ppma_block_editor_authors":""},"categories":[873],"tags":[895,896,770,311,70,897,898,899,900,901],"ppma_author":[79],"class_list":["post-354","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-pleograf-kwartalnik-akademii-polskiego-filmu-nr-2-2017","tag-baby-bump","tag-darren-aronofsky","tag-debiut","tag-festiwale-filmowe","tag-kinofilia","tag-krolewicz-olch","tag-kuba-czekaj","tag-lars-von-trier","tag-soundtrack","tag-youtube"],"aioseo_notices":[],"aioseo_head":"\n\t\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t![](\"http:\/\/pleograf.pl\/wp-content\/files\/pleograf\/2_2017_kinofilia\/pobrane.jpg\")
<\/p>\n![](\"http:\/\/pleograf.pl\/wp-content\/files\/pleograf\/2_2017_kinofilia\/BB1_600.jpg\")
<\/p>\n![](\"http:\/\/pleograf.pl\/wp-content\/files\/pleograf\/2_2017_kinofilia\/36730112-7919-4787-96ae-1a2f73627337_1.jpg\")
<\/b><\/p>\n![](\"http:\/\/pleograf.pl\/wp-content\/files\/pleograf\/2_2017_kinofilia\/Baby_Bump_plakat_internet_1.jpg\")
<\/p>\n