![](\"http:\/\/pleograf.pl\/wp-content\/files\/pleograf\/1.2018_CIALO\/0006XQFB7D84UW2H-C411.jpg\")
<\/p>\n(Filmoteka Narodowa \u2013 Instytut Audiowizualny, 14 lutego 2018 roku)<\/b><\/p>\n
<\/p>\n
Anna Jadowska, fot. Monika Bere\u017cecka<\/span><\/p>\n Dzikie r\u00f3\u017ce <\/i><\/b>(2017) zebra\u0142y ju\u017c sporo nagr\u00f3d, udzieli\u0142a\u015b wielu wywiad\u00f3w, ale chcia\u0142abym ci\u0119 poprosi\u0107 o powr\u00f3t my\u015blami do pocz\u0105tku pracy nad filmem, do scenariusza. Ew\u0119, g\u0142\u00f3wn\u0105 bohaterk\u0119, \u0142\u0105czy z innymi kobietami z twoich film\u00f3w postawa wycofania, bierno\u015bci. Nie s\u0105 to wyraziste, dynamiczne postaci, nie bardzo wiemy, co my\u015bl\u0105 o swojej sytuacji, mo\u017cemy je jedynie obserwowa\u0107. Trudno Ew\u0119 wpasowa\u0107 w jaki\u015b konkretny \u015bwiatopogl\u0105d, mo\u017ce by\u0107 bohaterk\u0105 i jednej, i drugiej strony debaty o macierzy\u0144stwie, adopcji, aborcji, ma\u0142\u017ce\u0144stwie. Wiemy, \u017ce u \u017ar\u00f3de\u0142 pomys\u0142u by\u0142a tzw. sprawa Madzi, kt\u00f3ra nami wszystkimi wstrz\u0105sn\u0119\u0142a, ale i Elena <\/i>(2011) Andrieja <\/i>Zwiagincewa jako filmowe studium kobiety. M\u00f3wi\u0142y\u015bcie z Mart\u0105 Nieradkiewicz, \u017ce to jest posta\u0107 \u201epod pokrywk\u0105\u201d; przygl\u0105damy si\u0119 jedynie, jak ta pokrywka dr\u017cy. Mam wra\u017cenie, \u017ce twoje bohaterki s\u0105 naczyniami utoczonymi przez normy, puste na pocz\u0105tku, a\u017c si\u0119 przelej\u0105 do\u015bwiadczeniem. Droga do Ewy musia\u0142a by\u0107 zatem d\u0142uga. Jakie by\u0142y punkty zwrotne w kszta\u0142towaniu tej postaci? <\/b><\/p>\n Zacz\u0119\u0142am pisa\u0107 scenariusz po urodzeniu dziecka. Od pierwszego zdania wiedzia\u0142am, \u017ce zagra Marta Nieradkiewicz. Pisa\u0142am to dla niej, zna\u0142am jej fizyczno\u015b\u0107 i emocjonalno\u015b\u0107, mo\u017cliwo\u015bci aktorskie, i to poci\u0105gn\u0119\u0142o mnie w t\u0119 nieoczywist\u0105 stron\u0119. Ale wcze\u015bniej z Gosi\u0105 Szy\u0142ak, operatork\u0105, zrobi\u0142am te\u017c dokument Trzy kobiety <\/i>(2013). Przez dwa lata obserwowa\u0142y\u015bmy nastolatk\u0119, mam\u0119 z dw\u00f3jk\u0105 dzieci i starsz\u0105 pani\u0105 mieszkaj\u0105c\u0105 z synem. Mia\u0142am poczucie, \u017ce materia \u017cycia ma si\u0119 nijak do historii fabularnych. Nasze \u017cycie nie sk\u0142ada si\u0119 ze zwrot\u00f3w akcji, nie jeste\u015bmy bohaterami swoich historii, czasem t\u0119 histori\u0119 przeczekujemy z boku, obserwujemy, co nam si\u0119 przydarza. Pr\u00f3bowa\u0142am moj\u0105 bohaterk\u0119 zbudowa\u0107 z element\u00f3w, kt\u00f3re dramaturgicznie nie s\u0105 do ko\u0144ca atrakcyjne. Moment, kt\u00f3ry z jej \u017cycia wybra\u0142am, by\u0142 stanem limbo, stanem zawieszenia \u2013 pod wzgl\u0119dem dramaturgii taki wyb\u00f3r by\u0107 mo\u017ce nie jest najlepszy. Mog\u0142am zdecydowa\u0107 si\u0119 na inny fragment z jej \u017cycia, pokaza\u0107 bohaterk\u0119 np. w jakim\u015b punkcie niesamowitego zwi\u0105zku z tym ch\u0142opcem albo w chwili decyzji o wej\u015bciu w ten zwi\u0105zek. Jednak najbardziej zale\u017ca\u0142o mi na tym, \u017ceby Ewa by\u0142a wycofana, odwr\u00f3cona do widza plecami.<\/p>\n Marta Nieradkiewicz w filmie Dzikie r\u00f3\u017ce<\/em>, re\u017c. Anna Jadowska<\/span><\/p>\n Odnios\u0142am wra\u017cenie, \u017ce filmy, kt\u00f3re ju\u017c widzieli\u015bmy, rozegra\u0142y si\u0119 w przedakcji Dzikich r\u00f3\u017c<\/i>. Prawdziw\u0105 sztuk\u0105 jest poprowadzi\u0107 opowie\u015bci o bohaterkach kobiecych po napisach ko\u0144cowych, tam, gdzie nie mamy odwagi zajrze\u0107. \u017bycie jest m\u0119cz\u0105co nieprzewidywalne, ale ogl\u0105daj\u0105c je, do\u015bwiadczamy ulgi, \u017ce kto\u015b t\u0119 nieprzewidywalno\u015b\u0107 potrafi\u0142 uchwyci\u0107 w form\u0119 filmu. M\u00f3wisz o swoim do\u015bwiadczeniu macierzy\u0144stwa i bliskiej relacji z aktork\u0105. A jakie by\u0142y uwagi konsultant\u00f3w scenariusza?<\/b><\/p>\n Pisz\u0119 sama dla siebie, co jest i trudne, i \u0142atwe. Zapisuj\u0119 te\u017c du\u017co pod\u015bwiadomych tre\u015bci, nie pisz\u0119 w spos\u00f3b przyczynowo-skutkowy, na przyk\u0142ad niekt\u00f3re rzeczy pojawiaj\u0105 si\u0119 w moich snach. Tak by\u0142o ze scen\u0105, w kt\u00f3rej Marcie wypada ko\u0142dra przez okno \u2013 ten obraz zobaczy\u0142am we \u015bnie w trakcie pracy nad scenariuszem. Kiedy pisz\u0119 scenariusz, nawet je\u015bli robi\u0119 co\u015b jeszcze innego, jaka\u015b cz\u0119\u015b\u0107 mnie jest stale na tym skoncentrowana, pojawiaj\u0105 si\u0119 znienacka sceny, kt\u00f3re \u0142\u0105cz\u0119 w histori\u0119. To przypadek sceny, w kt\u00f3rej Ewa rzuca w ch\u0142opca kamieniami \u2013 od pocz\u0105tku w\u0119drowa\u0142a po scenariuszu. Nie jestem w stanie napisa\u0107 treatmentu, czyli kr\u00f3tkiego dziesi\u0119ciostronicowego opisu tego, co si\u0119 dzieje w fabule. Najpierw musz\u0119 \u201ewyla\u0107\u201d z siebie ca\u0142y scenariusz. Na pocz\u0105tku mia\u0142am histori\u0119 skoncentrowan\u0105 na bohaterce i ona decydowa\u0142a si\u0119 zostawi\u0107 dziecko w oknie \u017cycia. Mieszkam w pobli\u017cu takiego okna mieszcz\u0105cego si\u0119 w szpitalu przy ul. Madali\u0144skiego na Mokotowie i cz\u0119sto tamt\u0119dy przechodz\u0119. My\u015bla\u0142am o tym, co czuje kobieta zmuszona si\u0119 na to zdecydowa\u0107. Ale zrezygnowa\u0142am z tego, wydawa\u0142o mi si\u0119 za du\u017cym aktem dla mojej historii. By\u0142 w tym rodzaj dramatyzmu, kt\u00f3ry odbiera\u0142 uwag\u0119 bohaterce. Zdecydowa\u0142am si\u0119 wi\u0119c, \u017ceby pozostawi\u0142a dziecko do adopcji zaraz po porodzie. Odwiedzi\u0142am o\u015brodek adopcyjny w Otwocku i tam panie opowiedzia\u0142y mi mn\u00f3stwo historii.<\/p>\n Z tak\u0105 wersj\u0105 scenariusza trafi\u0142am na warsztat Scripteast, kt\u00f3ry organizuje Dariusz Jab\u0142o\u0144ski. Warsztat trwa rok, pierwsza sesja w Polsce, druga na Berlinale, trzecia w Cannes. By\u0142am w klasie Toma Abramsa, ameryka\u0144skiego script doctora. Na wszystkich tych spotkaniach konsultanci byli wyczuleni na to, w kt\u00f3r\u0105 stron\u0119 zmierza autor. Nie ma gotowych rozwi\u0105za\u0144. I tak te\u017c by\u0142o w przypadku spotkania z Andrzejem Mellinem, moim profesorem ze Szko\u0142y Filmowej w \u0141odzi, z kt\u00f3rym zamyka\u0142am t\u0119 histori\u0119. Wp\u0142yn\u0105\u0142 on g\u0142\u00f3wnie na relacje tych trzech spokrewnionych kobiet. Jego uwagi by\u0142y dla mnie trudne do przerobienia, zmusza\u0142 mnie do wyj\u015bcia poza siebie i spojrzenia na scenariusz z drugiej strony, ju\u017c poza moj\u0105 stref\u0105 komfortu. Tego efektu nie osi\u0105gn\u0119\u0142abym sama.<\/p>\n Akcja filmu rozgrywa si\u0119 na wsi, m\u0142oda m\u0119\u017catka, kt\u00f3ra zdradza m\u0119\u017ca z nieletnim, to jest w\u0142a\u015bciwie kobieta do ukamienowania. Tymczasem ty dajesz jej kamienie do r\u0119ki, a ona ciska nimi w ch\u0142opaka. Wyci\u0105gasz znane rekwizyty ze starej formy, to jest kapitalne. Wyhamowanie historii, poza koncentracj\u0105 na bohaterce, wyra\u017ca si\u0119 przez obrazy natury. Mamy dwie przestrzenie, kt\u00f3re zaczynaj\u0105 si\u0119 symetrycznie uk\u0142ada\u0107: las i dzikie r\u00f3\u017ce, obie zyskuj\u0105 symboliczne znaczenie. Las o ka\u017cdej porze i we wszystkich kolorach, kiedy pomi\u0119dzy drzewami przesuwaj\u0105 si\u0119 promienie s\u0142o\u0144ca, kiedy staje si\u0119 czarn\u0105, niedost\u0119pn\u0105 \u015bcian\u0105, kiedy nagle rozb\u0142yska \u015bwiat\u0142em latarek. Ale nie jeste\u015bmy poddani jedynie stricte estetycznemu oddzia\u0142ywaniu lasu; mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce jest jednocze\u015bnie bardzo realny, jak i ba\u015bniowy. W ba\u015bniowym lesie bohater lub bohaterka do\u015bwiadczaj\u0105 przemiany, samotno\u015bci, pr\u00f3by charakteru, a w filmie przeczesuje go ca\u0142a grupa m\u0119\u017cczyzn i jedna matka popychana do przodu, by pilniej szuka\u0142a. Wiem, \u017ce inspiracj\u0105 by\u0142y fotografie Jitki Hanzlovej. Co znalaz\u0142y\u015bcie w tych zdj\u0119ciach, co \u0142\u0105czy\u0142o si\u0119 z histori\u0105 Ewy?<\/b><\/p>\n Jitka Hanzlov\u00e1, czeska fotografka, zrobi\u0142a seri\u0119 zdj\u0119\u0107 lasu morawskiego, w kt\u00f3rych jest realno\u015b\u0107 i magia jednocze\u015bnie, trudno powiedzie\u0107, z czego si\u0119 to bierze. Maj\u0105 to co\u015b, co trudno zdefiniowa\u0107. Krajobraz g\u00f3ruje nad postaci\u0105, cz\u0142owiek jest jedynie elementem przyrody, nawet je\u015bli wype\u0142nia sob\u0105 kadr. Kiedy pisz\u0119 scenariusz, nie my\u015bl\u0119 o symbolach. Ale wierz\u0119, \u017ce je\u017celi si\u0119 posk\u0142ada histori\u0119 z element\u00f3w, kt\u00f3re do siebie pasuj\u0105, a jednocze\u015bnie na innym poziome wykluczaj\u0105, to zaczynaj\u0105 oddzia\u0142ywa\u0107 symbolicznie. Ciekawie zinterpretowa\u0142a symbolik\u0119 r\u00f3\u017c jedna z pa\u0144 spo\u015br\u00f3d publiczno\u015bci. Powiedzia\u0142a, \u017ce Ewa jest \u015bpi\u0105c\u0105 kr\u00f3lewn\u0105, kt\u00f3ra budzi si\u0119 w r\u00f3\u017canym ogrodzie. To mi kompletnie nie przysz\u0142o do g\u0142owy, ja si\u0119 po prostu wychowa\u0142am na wsi przy takiej plantacji. Przypisana jest do mojej wewn\u0119trznej mapy emocji. Kiedy stan\u0119\u0142am z kamer\u0105 w r\u00f3\u017cach, mia\u0142am poczucie synchronizacji z moim rozwojem osobistym, nie tylko zawodowym.<\/p>\n Micha\u0142 \u017burawski i Marta Nieradkiewicz w filmie Dzikie r\u00f3\u017ce<\/em>, re\u017c. Anna Jadowska<\/span><\/p>\n Wszyscy jeste\u015bmy z jednej ba\u015bni, ale mamy te\u017c swoje osobne miejsca. Las jest w wi\u0119kszym stopniu wsp\u00f3lny ni\u017c plantacja dzikich r\u00f3\u017c, kt\u00f3ra jest cz\u0119\u015bci\u0105 twojej osobistej topiki. Dzikie r\u00f3\u017ce to obraz natury, kt\u00f3ra jest ju\u017c zagospodarowana przez cz\u0142owieka: natura i praca w jednym miejscu. Odczytuj\u0119 go jako miejsce symbolizuj\u0105ce to, czego si\u0119 Ewie odmawia. Odmawia si\u0119 uznania jej pracy: \u201esiedzenia w domu\u201d, a za r\u00f3\u017ce dostanie lichy zarobek, m\u0105\u017c wchodzi z butami do pomieszczenia, gdzie ona segreguje delikatne p\u0142atki, odmawia si\u0119 jej prawa do zmys\u0142owo\u015bci, tam ogl\u0105damy jedyne zbli\u017cenie z ch\u0142opcem. Ka\u017cdy ma w pami\u0119ci cz\u0119\u015b\u0107 natury, w kt\u00f3rej si\u0119 intensywnie do\u015bwiadcza\u0142o zmys\u0142owo\u015bci, jeszcze w dzieci\u0144stwie. Dzikie r\u00f3\u017ce to zapach, temperatura, bzyczenie pszcz\u00f3\u0142, znu\u017cenie. Zwr\u00f3ci\u0142am uwag\u0119, \u017ce kobiety pracuj\u0105 zupe\u0142nie w izolacji, a przecie\u017c w czasie odpoczynku zwykle tworzy si\u0119 tymczasowa wsp\u00f3lnota. Natomiast Ewa sama pracuje i sama odpoczywa. Czy kiedy obserwowa\u0142a\u015b prace kobiet na plantacji jako dziecko, dostrzega\u0142a\u015b jak\u0105\u015b tworz\u0105c\u0105 si\u0119 wi\u0119\u017a? Bo kobiety w filmie s\u0105 dla siebie wzajem oboj\u0119tne lub bardzo okrutne.<\/b><\/p>\n Ta wie\u015b ko\u0142o Ole\u015bnicy, w kt\u00f3rej si\u0119 wychowa\u0142am, wygl\u0105da\u0142a inaczej ni\u017c teraz, to by\u0142o jak Bullerbyn, ma\u0142a spo\u0142eczno\u015b\u0107, nikt do nikogo nie dzwoni\u0142, tylko si\u0119 odwiedzali\u015bmy bez zapowiedzi. Dzi\u015b te wi\u0119zi si\u0119 rozlu\u017ani\u0142y. Trudniej jest teraz, zw\u0142aszcza kobietom, kt\u00f3re zostaj\u0105 same, a ich m\u0119\u017cowie wyje\u017cd\u017caj\u0105.<\/p>\n Skoro m\u00f3wimy o scenariuszu i o wsi. Recenzowa\u0142am podr\u0119cznik scenariopisarstwa Kobieta w roli g\u0142\u00f3wnej<\/i> Helen Jacey, dedykowany autorom, kt\u00f3rzy chcieliby wprowadzi\u0107 do swoich historii wi\u0119cej bohaterek kobiecych. Je\u017celi twoja historia wydaje ci si\u0119 p\u0142aska i przewidywalna, zmie\u0144 p\u0142e\u0107 bohatera, zamie\u0144 m\u0119\u017cczyzn\u0119 na kobiet\u0119, a wszystko si\u0119 skomplikuje: dzieci, praca, ubezpieczenie, przyja\u017anie, mi\u0142o\u015b\u0107. Przecie\u017c to Ewa mog\u0142aby wyjecha\u0107 do Niemiec, by si\u0119 opiekowa\u0107 osobami starszymi, a przesy\u0142ane pieni\u0105dze s\u0142u\u017cy\u0142yby Andrzejowi do wyko\u0144czenia domu.<\/b><\/p>\n Takie samo zadanie postawi\u0142 mi Abrams. Je\u017celi Andrzej zosta\u0142by sam w domu, by\u0142by inaczej postrzegany przez wiejsk\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107. M\u0119\u017cczyzna, kt\u00f3ry zostaje sam z dw\u00f3jk\u0105 dzieci w niewyko\u0144czonym domu, to ju\u017c jest kto\u015b, kto budzi szacunek i ch\u0119\u0107 pomocy. Z pewno\u015bci\u0105 pojawi\u0142aby si\u0119 jaka\u015b s\u0105siadka, kt\u00f3ra urozmaici\u0142aby mu czas, i znalaz\u0142oby to zrozumienie. Tymczasem Ewa ma jedynie opiekowa\u0107 si\u0119 dzie\u0107mi, nie zarabia\u0107, nie szuka\u0107 towarzystwa. Pokazuje to podw\u00f3jne standardy naszego kraju.<\/p>\n W swoim filmie dotkn\u0119\u0142a\u015b dw\u00f3ch tabu: oddania dziecka do adopcji i romansu kobiety z nastolatkiem. Poszuka\u0142am w pami\u0119ci film\u00f3w na ten temat. Zwykle ta relacja jest zatrzymana w odpowiednim momencie sublimacji, jak w Tataraku <\/i>(2009) Andrzeja Wajdy, albo pokazana z perspektywy dojrzewania, np. w Ostatnim seansie filmowym<\/i> (1971) Petera Bogdanovicha. Scenarzy\u015bci nie dopuszczaj\u0105 do ci\u0105\u017cy z nieletnim. To jest kolejny krok poza napisy ko\u0144cowe.<\/b><\/p>\n Najmocniej odwo\u0142ywa\u0142am si\u0119 do Ostatniego seansu filmowego<\/i>. Mam wra\u017cenie, \u017ce pod\u015bwiadomie ukrad\u0142am z tego filmu wiatr, pustk\u0119, smutek bohaterki. Badania dowodz\u0105, \u017ce m\u0142odzi ch\u0142opcy bardzo cz\u0119sto prze\u017cywaj\u0105 swoj\u0105 inicjacj\u0119 z dojrza\u0142ymi kobietami. W przypadku Ewy nie by\u0142 to racjonalny wyb\u00f3r, ale jedyny z mo\u017cliwych. Jej g\u0142\u00f3d by\u0142 tak wielki, \u017ce zaspokoi\u0142 go kto\u015b, kto by\u0142 najbli\u017cej. Ale to jest ersatz, kt\u00f3ry niczego w jej \u017cyciu nie za\u0142atwi, dop\u00f3ki ona nie dojrzeje, nie zintegruje si\u0119 ze sob\u0105, nie us\u0142yszy swojego wewn\u0119trznego g\u0142osu. Przy okazji podr\u00f3\u017cy z filmem wys\u0142ucha\u0142am wielu opowie\u015bci o relacjach \u2013 z du\u017c\u0105 r\u00f3\u017cnic\u0105 wieku \u2013 mi\u0119dzy kobiet\u0105 i ch\u0142opcem. Mi\u0119dzy innymi histori\u0119 ch\u0142opca, kt\u00f3ry mia\u0142 romans z nauczycielk\u0105, i jego rodzina to zaakceptowa\u0142a, uzna\u0142a za awans, a wie\u015b tak\u017ce si\u0119 z tym pogodzi\u0142a, bo to byli \u201eich ludzie\u201d. R\u00f3\u017cne rzeczy si\u0119 zdarzaj\u0105, nie tylko na uboczu, ale w samym centrum, na przyk\u0142ad para prezydencka we Francji.<\/p>\n Natalia Bartnik i Marta Nieradkiewicz w filmie Dzikie r\u00f3\u017ce<\/em>, re\u017c. Anna Jadowska<\/span><\/p>\n A drugie tabu \u2013 porzucenie dziecka. R\u00f3wnolegle do kin wesz\u0142a Niemi\u0142o\u015b\u0107 <\/i>(2017) <\/i>Andrieja Zwiagincewa, kt\u00f3ra i przez analogie fabularne, i monta\u017c Anny Mass w<\/b><\/p>\n ywo\u0142ywa\u0142a skojarzenia z twoim filmem. Tymczasem zestawienie ich doskonale pokazuje, gdzie przebiega granica mi\u0119dzy studium realnej kobiety a jej alegoryzacj\u0105, jak u Zwiagincewa. W ostatniej scenie g\u0142\u00f3wna bohaterka Niemi\u0142o\u015bci <\/i>biega po bie\u017cni w dresie z napisem \u201eRussia\u201c. Ewa natomiast nie ma znaczy\u0107 wi\u0119cej ni\u017c ona sama, na pewno nie jest typem matki Polki. Moim zdaniem, warto\u015b\u0107 kina kobiet polega w\u0142a\u015bnie na takim zbli\u017ceniu do do\u015bwiadczenia kobiety, jak niegdy\u015b w Kobiecie samotnej<\/i> (1981) Agnieszki Holland. <\/i>Notabene, bohaterka tego filmu te\u017c mia\u0142a m\u0142odszego kochanka, a syna odda\u0142a do domu dziecka. <\/b><\/p>\n Na zako\u0144czenie chcia\u0142abym ci\u0119 zapyta\u0107 o ekip\u0119 filmow\u0105, kt\u00f3r\u0105 w wi\u0119kszo\u015bci tworzy\u0142y kobiety: Natalia Siwicka i Matylda Kwiatkowska \u2013 drugie re\u017cyserki, Magdalena Szy\u0142ak \u2013 zdj\u0119cia, Anna Mass \u2013 monta\u017c, Anna Anosowicz \u2013 scenografia, Marta Ostrowicz \u2013 kostiumy, Agnieszka Stulgi\u0144ska \u2013 muzyka, Agata Chodyra \u2013 d\u017awi\u0119k, Aleksandra Dutkiewicz \u2013 charakteryzacja, Karolina Kajdanowicz \u2013 kierownictwo produkcji. O ile niekt\u00f3re z tych zawod\u00f3w s\u0105 rzeczywi\u015bcie sfeminizowane, o tyle rzadko spotykamy autorki muzyki filmowej, stopniowo zwi\u0119ksza si\u0119 liczba operatorek. Odnosi si\u0119 wra\u017cenie, \u017ce muzyka wchodzi w filmie bardzo p\u00f3\u017ano, pojawia si\u0119 wraz ze znalezieniem dziecka, ze \u015bwiat\u0142ami latarek w ciemno\u015bci lasu i \u015bpiewem na ko\u0144cu. Ale przecie\u017c od pocz\u0105tku gra tam ca\u0142a orkiestra natury. Czy z t\u0105 kobiec\u0105 ekip\u0105 tak ci wysz\u0142o, czy tak sobie za\u0142o\u017cy\u0142a\u015b? To wygl\u0105da na spe\u0142nienie utopijnej my\u015bli o kobiecych produkcjach filmowych.<\/b><\/p>\n Tak mi wysz\u0142o. Na ostatnie dni zdj\u0119ciowe prawie wszystkie zabra\u0142y ze sob\u0105 dzieci, kt\u00f3re si\u0119 zaprzyja\u017ani\u0142y, i to by\u0142o dla nich, dla tych dzieci, du\u017co wa\u017cniejsze do\u015bwiadczenie ni\u017c obecno\u015b\u0107 na planie. W pewnych filmowych zawodach wi\u0119kszo\u015b\u0107 to kobiety: charakteryzacja, kostiumy, d\u017awi\u0119k. Nie wykoncypowa\u0142am tego, ale o operatorce kobiecie my\u015bla\u0142am od pocz\u0105tku, bo to wydawa\u0142o mi si\u0119 wa\u017cne. Magda Szy\u0142ak ma umiej\u0119tno\u015b\u0107 opowiadania dokumentalnego, wej\u015bcia w intymny kontakt z bohaterk\u0105, chocia\u017c za kamer\u0105 by\u0142 Filip Dr\u00f3\u017cd\u017c. Decyzje podj\u0119te przeze mnie i Gosi\u0119 by\u0142y jednak realizowane na planie.<\/p>\n Z kolei Agnieszka Stulgi\u0144ska jest kompozytork\u0105 muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej. Pocz\u0105tkowo muzyki by\u0142o wi\u0119cej, ale ograniczy\u0142am j\u0105 do minimum. Agnieszka czuwa\u0142a z nami, ze mn\u0105 i z Agat\u0105 Chodyr\u0105, nad d\u017awi\u0119kiem w filmie, szumem wiatru, odg\u0142osami owad\u00f3w. Natomiast \u015bpiew Maniuchy Bikont na koniec by\u0142 moim pomys\u0142em, czu\u0142am, \u017ce na napisach musi wybuchn\u0105\u0107 co\u015b, co b\u0119dzie wewn\u0119trznym g\u0142osem Ewy, g\u0142osem, kt\u00f3ry milcza\u0142 przez ca\u0142y film.<\/p>\n Pi\u0119kne jest, \u017ce dajesz jej wystarczaj\u0105co du\u017co czasu, by ten g\u0142os znalaz\u0142a.<\/b><\/p>\n S\u0142owa kluczowe:<\/b> Anna Jadowska, kino kobiet, kino polskie<\/p>\n Anna Jadowska<\/b> \u2013 urodzona w 1973 roku w Ole\u015bnicy re\u017cyserka, scenarzystka, scenografka. Absolwentka Filologii Polskiej na Uniwersytecie Wroc\u0142awskim, a tak\u017ce Wydzia\u0142u Re\u017cyserii PWSFTviT w \u0141odzi. Uczestniczka programu edukacyjnego dla m\u0142odych filmowc\u00f3w \u201eEkran\u201d w Szkole Wajdy. Wyre\u017cyserowa\u0142a m. in. filmy: Dotknij mnie <\/i>(2003), Teraz Ja<\/i> (2004), Genera\u0142. Zamach na Gibraltarze<\/i>, Z mi\u0142o\u015bci <\/i>(2011). Jej najnowsza fabu\u0142a, Dzikie r\u00f3\u017ce <\/i>(2017) mia\u0142a swoj\u0105 premier\u0119 na 17 Mi\u0119dzynarodowym Festiwalu Filmowym T-mobile Nowe Horyzonty. Film ten zdoby\u0142 nagrod\u0119 Stockholm Impact Award podczas Mi\u0119dzynarodowego Festiwalu Filmowego w Sztokholmie oraz by\u0142 zwyci\u0119zc\u0105 G\u0142\u00f3wnego Konkursu na Festiwalu Filmowym w Cottbus.<\/p>\n <\/b><\/p>\n Monika Talarczyk<\/b> \u2013 Dr hab., prof. PWSFTviT w \u0141odzi, historyczka kina, badaczka kina kobiet. Autorka ksi\u0105\u017cek: PRL si\u0119 \u015bmieje! Polska komedia filmowa 1945-1989<\/i> (2007), Wszystko o Ewie. Filmy Barbary Sass a kino kobiet w drugiej po\u0142owie XX wieku<\/i> (2013), Bia\u0142y mazur. Kino kobiet w polskiej kinematografii<\/i> (2013, Nagroda PISF), Wanda Jakubowska. Od nowa<\/i> (2015). Cz\u0142onkini Stowarzyszenia Kobiet Filmowc\u00f3w i wsp\u00f3\u0142pracowniczka Krytyki Politycznej.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" (Filmoteka Narodowa \u2013 Instytut Audiowizualny, 14 lutego 2018 roku) Anna Jadowska, fot. Monika Bere\u017cecka Dzikie r\u00f3\u017ce (2017) zebra\u0142y ju\u017c sporo nagr\u00f3d, udzieli\u0142a\u015b wielu wywiad\u00f3w, ale chcia\u0142abym ci\u0119 poprosi\u0107 o powr\u00f3t my\u015blami do pocz\u0105tku pracy nad filmem, do scenariusza. Ew\u0119, g\u0142\u00f3wn\u0105 bohaterk\u0119, \u0142\u0105czy z innymi kobietami z twoich film\u00f3w postawa wycofania, bierno\u015bci. Nie s\u0105 to wyraziste, dynamiczne… Czytaj wi\u0119cej »Nie jeste\u015bmy bohaterami swoich historii. Z Ann\u0105 Jadowsk\u0105 rozmawia Monika Talarczyk<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":655,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"neve_meta_sidebar":"","neve_meta_container":"","neve_meta_enable_content_width":"","neve_meta_content_width":0,"neve_meta_title_alignment":"","neve_meta_author_avatar":"","neve_post_elements_order":"","neve_meta_disable_header":"","neve_meta_disable_footer":"","neve_meta_disable_title":"","footnotes":"","_ppma_block_editor_authors":""},"categories":[784],"tags":[224,32,823,86,38],"ppma_author":[425],"class_list":["post-329","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-pleograf-kwartalnik-akademii-polskiego-filmu-nr-1-2018","tag-anna-jadowska","tag-cialo","tag-dzikie-roze","tag-kino-kobiet","tag-kino-polskie"],"aioseo_notices":[],"aioseo_head":"\n\t\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t![](\"http:\/\/pleograf.pl\/wp-content\/files\/pleograf\/1.2018_CIALO\/M3DktkqTURBXy8yOTYwOGQ4NTIyMzZkNGZlZmEzM2EzNDA2MWM2Y2EyYi5qcGVnkpUDAFTNAy3NAcmTBc0DFM0BvA.jpg\")
<\/p>\n![](\"http:\/\/pleograf.pl\/wp-content\/files\/pleograf\/1.2018_CIALO\/dzikie_39.jpg_max.jpg\")
<\/p>\n![](\"http:\/\/pleograf.pl\/wp-content\/files\/pleograf\/1.2018_CIALO\/dzikie-roze_1.jpg\")
<\/p>\n![](\"http:\/\/pleograf.pl\/wp-content\/files\/pleograf\/1.2018_CIALO\/doc_9334_1.jpg\")
<\/b><\/p>\n
\n
\n<\/b><\/p>\n
\n<\/b><\/p>\n