{"id":276,"date":"2019-09-15T00:00:00","date_gmt":"2019-09-14T23:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/pleograf.pl\/index.php\/2019\/09\/15\/pokolenie-black-red-white-kolorystyczna-estetyzacja-i-anestetyczny-koloryt-w-sercu-milosci-lukasza-rondudy\/"},"modified":"2021-06-25T14:19:09","modified_gmt":"2021-06-25T13:19:09","slug":"pokolenie-black-red-white-kolorystyczna-estetyzacja-i-anestetyczny-koloryt-w-sercu-milosci-lukasza-rondudy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/pleograf.pl\/index.php\/pokolenie-black-red-white-kolorystyczna-estetyzacja-i-anestetyczny-koloryt-w-sercu-milosci-lukasza-rondudy\/","title":{"rendered":"Pokolenie Black Red White. Kolorystyczna estetyzacja i anestetyczny koloryt w „Sercu mi\u0142o\u015bci” \u0141ukasza Rondudy"},"content":{"rendered":"

<\/strong><\/p>\n

 <\/strong>Wojciech B\u0105kowski (Jacek Poniedzia\u0142ek) i Zuzanna Bartoszek (Justyna Wasilewska) w filmie Serce mi\u0142o\u015bci<\/em>,
\nfot. Robert Jaworski, \u017ar\u00f3d\u0142o: Gutek Film<\/span><\/p>\n

Uj\u0119cie w planie og\u00f3lnym. G\u0142\u00f3wni bohaterowie pod\u0105\u017caj\u0105 pewnym krokiem przed siebie, zwr\u00f3ceni plecami do widza. Oboje s\u0105 ubrani na czarno od st\u00f3p do g\u0142\u00f3w \u2013 wyj\u0105tkiem s\u0105 jego bia\u0142e skarpetki. Wok\u00f3\u0142 nich rozpo\u015bcieraj\u0105 si\u0119 bardzo jasne, bia\u0142o-szare bry\u0142y modernistycznych budynk\u00f3w. Wyra\u017anie kontrastuj\u0105cym elementem jest intensywnie czarne ogrodzenie i furtka, przez kt\u00f3r\u0105 przechodz\u0105 obie postaci. Ca\u0142o\u015b\u0107 wydaje si\u0119 niemal monochromatyczna \u2013 kolory w kadrze zawieraj\u0105 si\u0119 w spektrum czerni i bieli. Jednak silne nasycenie barw nie pozostawia w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce jest to film kolorowy. Po chwili na ca\u0142y kadr zostaj\u0105 na\u0142o\u017cone intensywnie czerwone napisy pocz\u0105tkowe zrealizowane prostym fontem i niewielk\u0105 czcionk\u0105. Ci\u0119cie. Na ekranie pojawia si\u0119 czerwona plansza w tym samym krwistym odcieniu co wcze\u015bniejsze napisy. Na planszy widnieje tytu\u0142 filmu pisany \u015bnie\u017cnobia\u0142ymi kapitalikami: SERCE MI\u0141O\u015aCI oraz rok produkcji zapisany cyframi rzymskimi: MMXVII. Ci\u0119cie. Rozpoczyna si\u0119 pierwsze uj\u0119cie kolejnej sceny.<\/p>\n

Cho\u0107 opisana powy\u017cej sekwencja nie otwiera filmu \u0141ukasza Rondudy \u2013 pojawia si\u0119 dopiero oko\u0142o \u00f3smej minuty \u2013 jest symptomatyczna dla jego wiod\u0105cej estetyki. Ca\u0142y fragment zrealizowany zosta\u0142 w kluczu kolorystycznym, kt\u00f3ry go\u015bci na ekranie w niemal ka\u017cdej scenie. Prze\u015bwietlona biel, g\u0142\u0119boka czer\u0144 i krwista czerwie\u0144 tworz\u0105 razem barwn\u0105 dominant\u0119 Serca mi\u0142o\u015bci <\/i>(re\u017c. \u0141ukasz Ronduda, 2017). Tym samym re\u017cyser kreuje w ramach filmu dobrze sobie znan\u0105 przestrze\u0144 kojarzon\u0105 przede wszystkim z wn\u0119trzami galerii sztuki wsp\u00f3\u0142czesnej. Ronduda wprawdzie ma ju\u017c za sob\u0105 filmowy debiut (dobrze przyj\u0119ty na MFF w Berlinie w 2015 roku Performer <\/i>zrealizowany wsp\u00f3lnie z Maciejem Sobieszcza\u0144skim), ale jego przesz\u0142o\u015b\u0107 jest silnie zakorzeniona w \u015brodowisku sztuki wsp\u00f3\u0142czesnej. By\u0142 kuratorem m.in. w warszawskich MSN i CSW oraz w Tate Modern w Londynie, jest tak\u017ce autorem ksi\u0105\u017cki o polskiej awangardzie lat 70. XX wieku. Nic zatem dziwnego, \u017ce w Sercu mi\u0142o\u015bci<\/i> zdecydowa\u0142 si\u0119 umie\u015bci\u0107 swoich bohater\u00f3w w \u015brodowisku, kt\u00f3rego kolorystyka by\u0142a mu doskonale znana. Jest to przestrze\u0144 wizualnie bliska zar\u00f3wno re\u017cyserowi, jak i pierwowzorom bohater\u00f3w filmowych \u2013 Wojciech B\u0105kowski (Jacek Poniedzia\u0142ek) oraz Zuzanna Bartoszek (Justyna Wasilewska) to przecie\u017c nazwiska silnie zwi\u0105zane ze scen\u0105 polskiej sztuki wsp\u00f3\u0142czesnej. Zatem przyj\u0119ty klucz kolorystyczny \u2013 biel, czer\u0144 i czerwie\u0144 \u2013 tworzy kontekst, kt\u00f3ry dostarcza wielu informacji o bohaterach filmu, o fabule oraz mikro\u015bwiecie, w kt\u00f3rym si\u0119 rozgrywa.<\/p>\n

Wyprowadzona w dalszej cz\u0119\u015bci tekstu analiza poszczeg\u00f3lnych scen filmu skupia si\u0119 wi\u0119c przede wszystkim na barwach pojawiaj\u0105cych si\u0119 w kadrze, poniewa\u017c w\u0142a\u015bnie pod tym wzgl\u0119dem film Rondudy jest szczeg\u00f3lnie sp\u00f3jny. Niezwyk\u0142a dba\u0142o\u015b\u0107 o zachowanie konsekwentnego klucza kolorystycznego intryguje oraz zach\u0119ca do przyjrzenia si\u0119 bli\u017cej temu zabiegowi, by nast\u0119pnie podj\u0105\u0107 pr\u00f3b\u0119 wydobycia z niego rozmaitych sens\u00f3w \u2013 zar\u00f3wno elementarnych, niekiedy wr\u0119cz oczywistych, jak i tych wy\u0142\u0105cznie potencjalnych, lecz z pewno\u015bci\u0105 bardziej interesuj\u0105cych. Szczeg\u00f3lnie istotna wydaje si\u0119 r\u00f3\u017cnorodno\u015b\u0107 kontekst\u00f3w, z kt\u00f3rymi zwi\u0105zana jest dominuj\u0105ca kolorystyka, znajduj\u0105ca wyraz w rozmaitych elementach filmu \u2013 w scenografii, kostiumach, charakteryzacji, a nawet uzewn\u0119trzniaj\u0105ca si\u0119 poprzez same cia\u0142a g\u0142\u00f3wnych bohater\u00f3w. Przyjrzenie si\u0119 poszczeg\u00f3lnym kontekstom, w jakich pojawia si\u0119 czer\u0144, czerwie\u0144 i biel, pozwala z jednej strony zaproponowa\u0107 z\u0142o\u017cone tropy interpretacyjne, niekiedy odbiegaj\u0105ce od \u015bcis\u0142ej analizy kolorystycznej, a z drugiej strony umo\u017cliwia stworzenie ca\u0142o\u015bciowej syntezy artystycznego uniwersum przedstawionego w Sercu mi\u0142o\u015bci<\/i>.<\/p>\n

<\/p>\n

Zuzanna Bartoszek (Justyna Wasilewska) w filmie Serce mi\u0142o\u015bci<\/em>, fot. Robert Jaworski, \u017ar\u00f3d\u0142o: Gutek Film<\/span><\/p>\n

Poprzez pog\u0142\u0119bion\u0105 analiz\u0119 kluczowych barw \u2013 systematycznie powracaj\u0105cych w filmie \u2013 mo\u017cna docieka\u0107 \u017cyciowych postaw oraz stan\u00f3w psychicznych g\u0142\u00f3wnych bohater\u00f3w, a nawet pr\u00f3bowa\u0107 okre\u015bli\u0107 zarys podstawy ontologicznej \u015bwiata kreowanego w Sercu mi\u0142o\u015bci<\/i>. Oczywi\u015bcie przyj\u0105wszy wcze\u015bniej za\u0142o\u017cenie, \u017ce og\u00f3lny koloryt i klimat przestrzeni, wynikaj\u0105cy z estetyki otoczenia, kszta\u0142tuje g\u0142\u0119bokie uczucia filmowego bohatera, na gruncie kt\u00f3rych zdradza si\u0119 jego elementarny stan emocjonalno-poznawczy i zasadnicza postawa \u017cyciowa przyjmowana wobec do\u015bwiadczanej rzeczywisto\u015bci. Jest to zatem nie tylko analiza barw, lecz miejscami tak\u017ce daleko id\u0105ca \u2013 co nie znaczy, \u017ce bezzasadna \u2013 ich interpretacja. P\u0142yn\u0105ce z niej wnioski zawsze dotycz\u0105 wy\u0142\u0105cznie kreowanych w Sercu mi\u0142o\u015bci <\/i>wizerunk\u00f3w Zuzanny Bartoszek oraz Wojtka B\u0105kowskiego i nie odnosz\u0105 si\u0119 do \u017cyj\u0105cych pierwowzor\u00f3w pary artyst\u00f3w \u2013 przede wszystkim ze wzgl\u0119du na zasadnicze znaczenie formalnego kontekstu obrazu w procesie proponowanej dalej psychologizacji postaci, w kt\u00f3rym figura zawsze wy\u0142ania si\u0119 z niebagatelnego, stylistycznego t\u0142a filmu.<\/p>\n

Kostiumy, charakteryzacja, scenografia<\/b><\/p>\n

G\u0142\u00f3wni bohaterowie filmu ubieraj\u0105 si\u0119 bardzo konsekwentnie \u2013 szczeg\u00f3lnie posta\u0107 grana przez Jacka Poniedzia\u0142ka. Ekranowy B\u0105kowski jest zawsze przyodziany jedynie w czer\u0144 i kontrastuj\u0105ce z ni\u0105 bia\u0142e skarpetki (tak jak zazwyczaj ubiera si\u0119 prawdziwy Wojtek B\u0105kowski). Jest to jego wizerunek zar\u00f3wno sceniczny, jak i w og\u00f3le publiczny. W scenach rozgrywaj\u0105cych si\u0119 w mieszkaniu wygl\u0105da wyra\u017anie swobodniej \u2013 zawsze ma na sobie te same pasiaste spodnie od pi\u017camy i bia\u0142y T-shirt. Poznajemy zatem jego dwa wcielenia \u2013 czarne \u201eja\u201d publiczne oraz pasiasto-bia\u0142e \u201eja\u201d prywatne. W jego garderobie pr\u00f3\u017cno szuka\u0107 jakichkolwiek odcieni krwistej czerwieni, w kt\u00f3rej zrealizowano napisy pocz\u0105tkowe. W schematycznym ubiorze B\u0105kowskiego uzewn\u0119trznia si\u0119 stagnacja i rutyna, kt\u00f3ra b\u0119dzie znajdowa\u0142a potwierdzenie w dalszej cz\u0119\u015bci filmu. Partner Zuzanny ubiera si\u0119 bowiem bardzo konserwatywnie. Co prawda jest to ubi\u00f3r konserwatywny w ramach pewnej estetyki awangardowej \u2013 nie chodzi on przecie\u017c w garniturze i pod krawatem \u2013 jednak w obr\u0119bie tej stylistki jego wybory modowe s\u0105 zawsze bezpieczne i skrajnie przewidywalne. Ten codzienny ubi\u00f3r mo\u017cna by \u015bmia\u0142o nazwa\u0107 nieco ju\u017c przebrzmia\u0142ym garniturem warszawskiego hipstera. \u201eNuda\u201d \u2013 nale\u017ca\u0142oby powiedzie\u0107.<\/p>\n

Znacznie ciekawsza i bardziej z\u0142o\u017cona jest szata kolorystyczna wsp\u00f3\u0142tworz\u0105ca w filmie wizerunek Zuzanny Bartoszek. Cho\u0107 partnerka B\u0105kowskiego \u015bpi i je \u015bniadanie r\u00f3wnie\u017c w bia\u0142ym T-shircie, to jej wyj\u015bciowe ubrania s\u0105 znacznie bardziej urozmaicone. Kiedy pierwszy raz wychodzi na miasto z \u201eWosiem\u201d (tak pieszczotliwie zwraca si\u0119 do swojego partnera), ubrana jest zupe\u0142nie jak B\u0105kowski \u2013 ca\u0142a na czarno z widocznymi bia\u0142ymi skarpetkami. On zabrania jej jednak wygl\u0105da\u0107 tak samo i ka\u017ce zdj\u0105\u0107 skarpetki w obawie, \u017ce jego partnerka stanie si\u0119 po prostu \u201esamic\u0105 B\u0105kowskiego\u201d, jego \u017ce\u0144skim alter ego<\/i>. Wizerunek \u2013 tak\u017ce ten codzienny, prezentowany poza prac\u0105 \u2013 to element jego artystycznej kreacji, a ta nale\u017cy wy\u0142\u0105cznie do niego. Para ma wyra\u017anie zawart\u0105 intercyz\u0119 na swoj\u0105 sztuk\u0119 i g\u0142\u00f3wna o\u015b konfliktu w filmie jest zarysowana w\u0142a\u015bnie wok\u00f3\u0142 wzajemnego podkradania sobie pomys\u0142\u00f3w. A wszystko zaczyna si\u0119 od inspirowania si\u0119 kolorystyk\u0105 ubioru partnera.<\/p>\n

<\/p>\n

Wojciech B\u0105kowski (Jacek Poniedzia\u0142ek) i Zuzanna Bartoszek (Justyna Wasilewska) w filmie Serce mi\u0142o\u015bci<\/em>, <\/span>
\nfot. Robert Jaworski, \u017ar\u00f3d\u0142o: Gutek Film<\/span><\/p>\n

Tym, co odr\u00f3\u017cnia Wojtka od Zuzanny, jest jego skrawek bieli w ubiorze, a tym, co r\u00f3\u017cnicuje Zuzann\u0119 od Wojtka, to jej karminowa szminka. B\u0105kowski ma swoje skarpetki, a Bartoszek krwi\u015bcie czerwone usta. S\u0105 to ich kolorystyczne atrybuty i wizualne podpisy, kt\u00f3rych nie mog\u0105 wzajemnie podrabia\u0107. Czerwony jest Zuzannie szczeg\u00f3lnie bliski tak\u017ce ze wzgl\u0119du na jej chorob\u0119 \u2013 ostre, atopowe zapalenie sk\u00f3ry. Na sk\u00f3rze artystki regularnie pojawiaj\u0105 si\u0119 czerwone plamy \u2013 wynik erytrodermii. W po\u0142\u0105czeniu z blad\u0105 i kompletnie pozbawion\u0105 w\u0142os\u00f3w sk\u00f3r\u0105 (artystka jest chora tak\u017ce na \u0142ysienie plackowate) daje to efekt bia\u0142o-czerwonego cia\u0142a. Zreszt\u0105 Zuzanna ma nie tylko miejscami zaczerwienion\u0105 sk\u00f3r\u0119 i w\u015bciekle czerwone usta, ale te\u017c lubi dope\u0142nia\u0107 swoje stylizacje bordowymi elementami. Dodajmy do tego dominuj\u0105c\u0105 w ubiorze Bartoszek czer\u0144, a suma barw w szafie filmowej artystki idealnie z\u0142o\u017cy si\u0119 w barwn\u0105 dominant\u0119 Serca mi\u0142o\u015bci<\/i> \u2013 biel, czerwie\u0144 i czer\u0144.<\/p>\n

Przewodnia triada kolorystyczna filmu znajduje sw\u00f3j wyraz tak\u017ce w przestrzeni mieszkania g\u0142\u00f3wnych bohater\u00f3w. Pok\u00f3j, w kt\u00f3rym \u015bpi Zuzanna, jest sk\u0105pany w bieli przechodz\u0105cej momentami w rozrzedzony b\u0142\u0119kit. Pomieszczenie jest dobrze o\u015bwietlone, a w \u015brodku panuje raczej porz\u0105dek i \u0142ad. Przestrze\u0144 wpisuje si\u0119 w klucz kolorystyczny filmu za spraw\u0105 obecno\u015bci czarno-bordowych zas\u0142on. Ponadto wieczorem i w nocy pok\u00f3j jest sk\u0105pany w g\u0142\u0119bokiej czerwieni, kt\u00f3rej \u017ar\u00f3d\u0142em s\u0105 lampy nocne Zuzanny. To w\u0142a\u015bnie w takiej scenerii rozgrywa si\u0119 jedyna urywkowa scena seksu w filmie. Intensywnie czerwone t\u0142o, ubrani na czarno bohaterowie i ich blade cia\u0142a. Kolorystyczna aura wywo\u0142uje skojarzenia z dominacj\u0105, w\u0142adz\u0105 i po\u017c\u0105daniem. S\u0105 to zar\u00f3wno istotne aspekty osobowo\u015bci obojga artyst\u00f3w, jak i terminy wielokrotnie u\u017cywane przez psychoanalityk\u00f3w, filozof\u00f3w czy antropolog\u00f3w pr\u00f3buj\u0105cych opisa\u0107 ukryte motywacje pop\u0119du seksualnego.<\/p>\n

<\/p>\n

Wojciech B\u0105kowski (Jacek Poniedzia\u0142ek) i Zuzanna Bartoszek (Justyna Wasilewska) w filmie Serce mi\u0142o\u015bci<\/em>, <\/span>
\nfot. Robert Jaworski, \u017ar\u00f3d\u0142o: Gutek Film<\/span><\/p>\n

Interesuj\u0105cy jest spos\u00f3b ukazania pokoju Wojtka B\u0105kowskiego. Nie dominuje tu \u017cadna z barw z przewodniej triady kolorystycznej. Pomieszczenie sk\u0105pane jest w butelkowej zieleni. Okre\u015blenie \u201ebutelkowa ziele\u0144\u201d wydaje si\u0119 tutaj szczeg\u00f3lnie na miejscu ze wzgl\u0119du na to, \u017ce obecna w pokoju zielonkawa po\u015bwiata jest niemal identycznej barwy jak stoj\u0105ce na pod\u0142odze butelki piwa marki Per\u0142a, kt\u00f3re regularnie opr\u00f3\u017cnia g\u0142\u00f3wny bohater. Ten nowy trop kolorystyczny p\u0142ynnie kontynuuje podj\u0119t\u0105 wcze\u015bniej kwesti\u0119 wizerunku B\u0105kowskiego jako kogo\u015b \u2013 paradoksalnie \u2013 konserwatywnego i nudnego. Ciemnozielona barwa kojarzy si\u0119 z rozk\u0142adem, okresem regresji i powolnego rozpadu. Wydaj\u0105 si\u0119 to potwierdza\u0107 poszczeg\u00f3lne elementy scenografii \u2013 materac na pod\u0142odze, walaj\u0105ce si\u0119 wsz\u0119dzie butelki piwa czy \u015bciana pomazana litani\u0105 wyzwisk, kt\u00f3re Bartoszek napisa\u0142a po jednej z ich k\u0142\u00f3tni.<\/p>\n

Innym przypadkiem wyra\u017anego odej\u015bcia od dominuj\u0105cej triady barw jest scena, w kt\u00f3rej Zuzanna udaje si\u0119 do szpitala na wizyt\u0119 u lekarza. Nie tylko ma na sobie r\u00f3\u017cow\u0105 bluzk\u0119, ale te\u017c po chwili znajduje si\u0119 w gabinecie, kt\u00f3ry spowija neonowor\u00f3\u017cowe \u015bwiat\u0142o. Bartoszek le\u017cy na specjalistycznym fotelu lekarskim. Wyostrzenie futurystycznego charakteru cechuj\u0105cego wsp\u00f3\u0142czesny sprz\u0119t medyczny ponownie odsy\u0142a do stylistyki kojarz\u0105cej si\u0119 z ekstrawaganckimi instalacjami wystawianymi w modnych galeriach sztuki. Ca\u0142o\u015b\u0107 przypomina surrealistyczno-kosmiczn\u0105, neonow\u0105, steryln\u0105 instalacj\u0119 artystyczn\u0105, estetycznie przywodz\u0105c\u0105 na my\u015bl spektakl Agnieszki Smoczy\u0144skiej \u015awi\u0119ta Kluska,<\/i> zrealizowany dla teatru Komuna Warszawa w 2018 roku. \u017bycie pary artyst\u00f3w jawi si\u0119 jako nieko\u0144cz\u0105cy si\u0119 performance bez granic.<\/p>\n

Trzeba zabi\u0107 t\u0119 nud\u0119<\/b><\/p>\n

Kiedy posta\u0107 grana przez Justyn\u0119 Wasilewsk\u0105 szykuje si\u0119 na imprez\u0119, na kt\u00f3r\u0105 wychodzi bez swojego partnera, ma na sobie wy\u0142\u0105cznie dwa kolory \u2013 odcienie czerwieni i czer\u0144. Czarne buty na obcasie i czarne lateksowe spodnie pasuj\u0105 do jej tymczasowej fryzury. Peruka ma form\u0119 czarnego boba \u2013 kojarzy si\u0119 z kultow\u0105 fryzur\u0105 Matyldy (Natalie Portman) z Leona zawodowca<\/i> (L\u00e9on<\/i>, re\u017c. Luc Besson, 1994), sprawiaj\u0105c, \u017ce Wasilewska przypomina jednocze\u015bnie Monik\u0119 Brodk\u0119 z okresu promocji p\u0142yty Clashes<\/i> (2016).<\/i> Reszt\u0119 stylizacji stanowi m.in. karminowa bluzka, kt\u00f3ra pasuje do koloru szminki artystki. Zatem imprezuj\u0105ca Bartoszek sk\u0105pana jest w czerni poprzetykanej intensywn\u0105 czerwieni\u0105 z bia\u0142ym prze\u015bwitem twarzy. Blada sk\u00f3ra dodaje jej uroku niewinno\u015bci, ale kolory modowej stylizacji kojarz\u0105 si\u0119 z sygnalizowan\u0105 w scenie seksu w\u0142adz\u0105, dominacj\u0105, sensualno\u015bci\u0105 oraz po\u017c\u0105daniem (zw\u0142aszcza je\u015bli wyst\u0119puj\u0105 w po\u0142\u0105czeniu z lateksowym materia\u0142em), wi\u0119c mo\u017cna s\u0142usznie przypuszcza\u0107, \u017ce Zuzanna nie idzie na karaoke i nie zamierza wraca\u0107 przed p\u00f3\u0142noc\u0105. Wewn\u0119trznie sprzeczny wizerunek artystki rozsnuwa wok\u00f3\u0142 niej aur\u0119 tajemnicy i transgresji. Powinni\u015bmy sobie znale\u017a\u0107 kogo\u015b, nad kim mogliby\u015bmy dominowa\u0107 i mieliby\u015bmy spok\u00f3j<\/i> \u2013 m\u00f3wi pod koniec filmu B\u0105kowski, potwierdzaj\u0105c to, co mo\u017cemy wnioskowa\u0107 o silnych temperamentach dw\u00f3jki artyst\u00f3w na podstawie kolor\u00f3w ich stylizacji.<\/p>\n

<\/p>\n

Zuzanna Bartoszek (Justyna Wasilewska) w filmie Serce mi\u0142o\u015bci<\/em>, fot. Robert Jaworski, \u017ar\u00f3d\u0142o: Gutek Film<\/span><\/p>\n

<\/span>Kiedy posta\u0107 grana przez Wasilewsk\u0105 dociera na imprez\u0119, ta\u0144czy tam uk\u0142ad inspirowany stylem <\/span>vogue<\/i>. Taneczna maniera voguingu, wywodz\u0105cego si\u0119 z ameryka\u0144skich \u015brodowisk kultury ballroomowej, pozwala na kreowanie idealnych, geometrycznych kszta\u0142t\u00f3w cia\u0142a poprzez jego stylizacj\u0119 w ruchu. To taniec autokreacji, u kt\u00f3rego podstaw le\u017cy to\u017csamo\u015bciowa autorekonstrukcja i prowokacja<\/span><\/a>[1]<\/a>. Magnetyczne spojrzenie Bartoszek w trakcie ta\u0144ca jest niedost\u0119pne i skierowane jakby na ni\u0105 sam\u0105 \u2013 podobnie jak u striptizerek, o kt\u00f3rych pisa\u0142 Jean Baudrillard<\/span><\/a>[2]<\/a> \u2013 uwodzicielska si\u0142a wzroku p\u0142ynie ze szczeg\u00f3lnego, perwersyjnego onanizmu, kt\u00f3remu wydaje si\u0119 oddawa\u0107 artystka w ge\u015bcie autokreacji. W scenie imprezy voguing dostarcza ta\u0144cz\u0105cej Bartoszek narz\u0119dzi do swobodnej manipulacji wywo\u0142ywanym przez siebie efektem poprzez wyraziste ruchy uprzednio wystylizowanego cia\u0142a.<\/span><\/p>\n

W jednym z wywiad\u00f3w prawdziwa Zuzanna Bartoszek opowiada, \u017ce w liceum zaczytywa\u0142a si\u0119 m.in. w tw\u00f3rczo\u015bci Fryderyka Nietzschego<\/a>[3]<\/a>. I rzeczywi\u015bcie echa my\u015bli niemieckiego filozofa wida\u0107 w tym, jak si\u0119 ubiera i imprezuje ekranowa wersji artystki w Sercu mi\u0142o\u015bci<\/i>. Adekwatna w odniesieniu do filmowej Bartoszek wydaje si\u0119 uwaga Marcina Polaka dotycz\u0105ca samostwarzania podejmowanego w\u0142a\u015bnie przez Fryderyka Nietzschego: Przezwyci\u0119\u017canie samego siebie w akcie autokreacji jest przezwyci\u0119\u017caniem adaptacyjnej tendencji umys\u0142u w imi\u0119 estetycznej gry, swobody intelektualnego\/intuicyjnego ruchu, autodestrukcyjnych pr\u00f3b g\u00f3rowania nad biologicznymi uwarunkowaniami natury<\/i><\/a>[4]<\/a>. Wspomniana estetyczna gra i pr\u00f3by przezwyci\u0119\u017cania tego co adaptacyjne i biologiczne stanowi\u0105 istotny element \u017cycia m\u0142odej artystki. Blade, pokryte czerwonymi plamami cia\u0142o zostaje przemienione z obrazu s\u0142abo\u015bci w manifestacj\u0119 pot\u0119gi i emblemat immanentnej, artystycznej si\u0142y, kt\u00f3ra kryje si\u0119 pod powierzchni\u0105 zmienionej chorobowo sk\u00f3ry. Bartoszek przetwarza tym samym chorob\u0119 w zewn\u0119trznie zauwa\u017calny dow\u00f3d w\u0142asnej wyj\u0105tkowo\u015bci i drzemi\u0105cej w niej mocy tw\u00f3rczej \u2013 staje si\u0119 samozwa\u0144czym, ponowoczesnym szamanem-albinosem, naznaczonym przez swoj\u0105 cielesn\u0105 aberracj\u0119.<\/p>\n

Zuzanna wcielaj\u0105ca si\u0119 w nocnego wampa i ta\u0144cz\u0105ca vogue<\/i> wydaje si\u0119 wierzy\u0107, \u017ce ludzkie pop\u0119dy adaptacyjne nale\u017cy ujarzmia\u0107 w imi\u0119 w\u0142asnej fantazji oraz urzeczywistniania historii opowiadanej sobie samej na w\u0142asny temat w realiach zewn\u0119trznego \u015bwiata \u2013 w tym przypadku na nocnej imprezie w stolicy. Gry z to\u017csamo\u015bci\u0105 s\u0105 dla filmowej Bartoszek zar\u00f3wno form\u0105 wolno\u015bci i emancypacji z norm spo\u0142ecznych, jak i narz\u0119dziem kontroli nad do\u015bwiadczan\u0105 rzeczywisto\u015bci\u0105. Tym samym artystka wpisuje si\u0119 w XXI-wieczne zjawisko zach\u0142y\u015bni\u0119cia wyobra\u017ceniowo\u015bci\u0105, kt\u00f3re za Jacques\u2019em Lacanem punktowa\u0142 S\u0142awoj \u017di\u017eek, pisz\u0105c, \u017ce nasza epoka nowoczesna stanowi apogeum wyobra\u017ceniowo\u015bci w historii cz\u0142owieka, poniewa\u017c jest to epoka, w kt\u00f3rej ludzie ulegli obsesji na swoim punkcie i s\u0105dz\u0105, \u017ce przy pomocy swoich wytwor\u00f3w obejmuj\u0105 w\u0142adz\u0119 nad \u015bwiatem<\/i><\/a>[5]<\/a>. Urzeczywistnianiu fantazji sprzyja zw\u0142aszcza \u015bwiat nocnej, alternatywnej imprezy w du\u017cej metropolii, zach\u0142anny na wszystko, co nienormatywne i tabuizowane za dnia.<\/p>\n

<\/p>\n

Zuzanna Bartoszek (Justyna Wasilewska) w filmie Serce mi\u0142o\u015bci<\/em>, fot. Robert Jaworski, \u017ar\u00f3d\u0142o: Gutek Film<\/span><\/p>\n

W por\u00f3wnaniu z \u017ce\u0144skim quasi<\/i>–\u00dcbermenschem<\/i> w lateksowych spodniach <\/i>posta\u0107 Wojtka B\u0105kowskiego wypada nudno (chcia\u0142oby si\u0119 powiedzie\u0107 blado, co by\u0142oby jednak niefortunnym wyra\u017ceniem w kontek\u015bcie kondycji sk\u00f3ry Bartoszek). Podobnie wydaje si\u0119 s\u0105dzi\u0107 momentami sama jego partnerka \u2013 to w ko\u0144cu ona napisa\u0142a na \u015bcianie nad jego materacem: jeste\u015b brzydki nudny konserwatywny<\/i>. Zuzanna preferuje raczej p\u0142ynne przemiany to\u017csamo\u015bci \u2013 ma w swojej garderobie tak\u017ce cielisty golf i neonowor\u00f3\u017cow\u0105 bluzk\u0119 oraz posiada kilka peruk i cz\u0119sto si\u0119 bawi makija\u017cem. By\u0107 mo\u017ce B\u0105kowski unika eksperyment\u00f3w ze stylizacj\u0105 cia\u0142a w obawie przed wykraczaniem poza tradycyjne ramy m\u0119sko\u015bci, co tylko potwierdza\u0142oby jego konserwatywn\u0105 postaw\u0119. Tym bardziej \u017ce jest przecie\u017c pr\u0119\u017cnie dzia\u0142aj\u0105cym artyst\u0105 w otwartym i post\u0119powym \u015bwiecie sztuki wsp\u00f3\u0142czesnej.<\/p>\n

Antagonizm dw\u00f3jki g\u0142\u00f3wnych bohater\u00f3w wida\u0107 najlepiej, kiedy Bartoszek ta\u0144czy w mieszkaniu choreografi\u0119 inspirowan\u0105 voguingiem, a B\u0105kowski w tym czasie spokojnie czyta gazet\u0119. Ona w butach na obcasach, w czarnej wyj\u015bciowej kreacji, w peruce i makija\u017cu \u2013 intensywna i skupiona na wywo\u0142ywanym efekcie (nagrany performans wkr\u00f3tce trafi na instagrama artystki). Ta\u0144czy naprzeciw rejestruj\u0105cego j\u0105 monitora \u2013 postmodernistycznego lustra, w kt\u00f3rym podmiotowo\u015b\u0107 jest ju\u017c nie tylko rozpoznawana, ale podlega tak\u017ce kreacji i modyfikacji w nast\u0119pstwie obr\u00f3bki w programach graficznych. On z kolei le\u017cy w swoim nie\u015bmiertelnym, pasiastym dole od pi\u017camy i bia\u0142ym T-shircie \u2013 oboj\u0119tny, niedbaj\u0105cy o wywo\u0142ywany efekt ani o to, co si\u0119 dziej\u0119 wok\u00f3\u0142 niego, znudzony i nudny.<\/p>\n

<\/p>\n

 Zuzanna Bartoszek (Justyna Wasilewska) i Wojciech B\u0105kowski (Jacek Poniedzia\u0142ek)<\/span> w filmie Serce mi\u0142o\u015bci<\/em>, <\/span>
\nfot. Robert Jaworski, \u017ar\u00f3d\u0142o: Gutek Film<\/span><\/p>\n

Nie ulega w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce w filmie \u0141ukasza Rondudy B\u0105kowski i Bartoszek \u2013 a zw\u0142aszcza Bartoszek \u2013 znosz\u0105 granic\u0119 pomi\u0119dzy swoj\u0105 sztuk\u0105 a w\u0142asn\u0105 codzienno\u015bci\u0105, id\u0105c tym samym tropem \u015brodowisk sztuki awangardowej pocz\u0105tku XX wieku, kt\u00f3ry jeszcze wcze\u015bniej wytyczali w swojej tw\u00f3rczo\u015bci cho\u0107by Oscar Wilde czy Walter Pater. Zalew znak\u00f3w i symboli, kt\u00f3re przenikaj\u0105 struktur\u0119 codzienno\u015bci g\u0142\u00f3wnych bohater\u00f3w Serca mi\u0142o\u015bci<\/i>, czyni ich \u017cycie nienaturalnie wyrazistym oraz wyobcowanym z tego, co przyj\u0119\u0142o si\u0119 rozumie\u0107 za norm\u0119 w \u017cyciu wsp\u00f3\u0142czesnych Polek i Polak\u00f3w. W ich \u017cyciu manifestuje si\u0119 jednak powszechna kultura konsumpcyjna s\u0142u\u017c\u0105ca parze artyst\u00f3w do to\u017csamo\u015bciowych rekonstrukcji dokonywanych przy u\u017cyciu przedmiot\u00f3w, kt\u00f3rymi si\u0119 otaczaj\u0105. G\u0142\u00f3wni bohaterowie czerpi\u0105 gar\u015bciami z symboliki i aury obiekt\u00f3w wok\u00f3\u0142 nich, zazwyczaj robi\u0105c to z pe\u0142n\u0105 ironii premedytacj\u0105. Na przyk\u0142ad przy stole, przy kt\u00f3rym jedz\u0105 \u015bniadanie, stoi plazmowy ekran wy\u015bwietlaj\u0105cy rozpalony domowy kominek w ci\u0105g\u0142ym ruchu i roziskrzeniu. Wosiu, daj g\u0142o\u015bniej<\/i> \u2013 m\u00f3wi Bartoszek, chc\u0105c lepiej s\u0142ysze\u0107 trzeszcz\u0105ce w p\u0142omieniach drewno. Zwyczajny kominek by\u0142by zbyt pretensjonalny i nieadekwatny do ich stylu \u017cycia, lecz ogie\u0144 skrz\u0105cy si\u0119 z kilkudziesi\u0119ciocalowego ekranu jest wystarczaj\u0105co odleg\u0142y od tego prawdziwego, by m\u00f3g\u0142 funkcjonowa\u0107 w przestrzeni mieszkalnej dw\u00f3jki artyst\u00f3w. Jest to bana\u0142 odpowiednio przetworzony, a nast\u0119pnie oswojony, poddany trawestacji i symulowany \u2013 a wi\u0119c akceptowalny, reprezentuj\u0105cy kultur\u0119 postmodernistyczn\u0105 w swojej pe\u0142ni.<\/p>\n

Dekonstruowanie tradycyjnych sens\u00f3w na u\u017cytek osobistej kreacji artystycznej le\u017cy u podstawy stylu \u017cycia g\u0142\u00f3wnych bohater\u00f3w w filmie \u0141ukasza Rondudy. Jest to \u017cycie ufundowane na wyobra\u017conym funkcjonowaniu w przestrzeni niczym nieograniczonej galerii sztuki, rzeczywisto\u015b\u0107 w barwach czarno-czerwono-bia\u0142ych. Mo\u017cna si\u0119 wr\u0119cz pokusi\u0107, by \u2013 w kontrze do popkulturowego terminu \u201ePokolenie Ikea\u201d wywodz\u0105cego si\u0119 od tytu\u0142u ksi\u0105\u017cki Piotra C. \u2013 przywo\u0142a\u0107 funkcjonuj\u0105ce w obiegu internetowych fanpage\u2019y okre\u015blenie \u201ePokolenie Black Red White\u201d. W kontek\u015bcie dominanty barwnej Serca mi\u0142o\u015bci<\/i> powy\u017csze sformu\u0142owanie nie mia\u0142oby jednak \u2013 wbrew pozorom \u2013 odniesie\u0144 generacyjnych, natomiast podobnie do \u201ePokolenia Ikea\u201d wyst\u0119powa\u0142oby jako termin okre\u015blaj\u0105cy przede wszystkim rodzaj typowo ponowoczesnego trybu funkcjonowania. Pokolenie Black Red White r\u00f3wnie\u017c okre\u015bla\u0142oby styl \u017cycia wyrastaj\u0105cy na gruncie dobrze ju\u017c osadzonego kapitalizmu i cechuj\u0105cy przedstawicieli wielkomiejskiej klasy \u015bredniej, lecz by\u0142by on w\u0142a\u015bciwy jedynie w\u0105skiej grupie artystycznej kontrkultury, wybieraj\u0105cej wyobra\u017ceniowe w miejsce tego, co zastane. Jest to styl \u017cycia ludzi, kt\u00f3rych celem nie jest zaj\u0119cie umiarkowanie wysokiej pozycji w strukturze spo\u0142ecznej, lecz funkcjonowanie poza ni\u0105, w\u0142asna, odr\u0119bna pozycja \u2013 zdystansowana, ironiczna oraz uciekaj\u0105ca od wszelkich jasno zdefiniowanych i oswojonych form spo\u0142ecznych. Dla pokolenia Black Red White, reprezentowanego przez filmowe kreacje B\u0105kowskiego i Bartoszek, kapita\u0142 introspektywnych do\u015bwiadcze\u0144 ma znacznie wi\u0119ksz\u0105 warto\u015b\u0107 ni\u017c jakikolwiek kapita\u0142 finansowy.<\/p>\n

Wsp\u00f3\u0142czesny <\/b>fl\u00e2neur<\/i><\/b><\/p>\n

Otoczenie g\u0142\u00f3wnych bohater\u00f3w sk\u0105pane jest zazwyczaj w prze\u015bwietlonej bieli lub w g\u0142\u0119bokiej czerwieni. Kiedy id\u0105 do galerii handlowej, przestrze\u0144 przypomina raczej galeri\u0119 sztuki, zgodnie z ca\u0142o\u015bciowym zamys\u0142em filmu. Nawet manekiny na wystawie jednego ze sklep\u00f3w, kt\u00f3re rysuje w swoim szkicowniku Bartoszek, s\u0105 ubrane akurat w biel, czer\u0144 i czerwie\u0144. Jest tu bardzo industrialnie i zadziwiaj\u0105co minimalistycznie, nie ma mowy o pstrokaci\u017anie czy eklektyzmie charakterystycznych dla kapitalistycznych sklep\u00f3w moloch\u00f3w dla klasy \u015bredniej. Wn\u0119trza s\u0105 surrealistycznie sterylne i ch\u0142odne, znowu odsy\u0142aj\u0105c do przestrzeni modnych wystaw. Znajduje to oczywi\u015bcie swoje uzasadnienie w wymowie sceny: para artyst\u00f3w nie przychodzi tu przecie\u017c kupowa\u0107 ubra\u0144 ani jedzenia. Chodzi o to, \u017ceby poobserwowa\u0107 ludzi \u2013 ale tylko m\u0119\u017cczyzn, bo kiedy Wojtek patrzy na kobiety, Zuzanna nie mo\u017ce wytrzyma\u0107 chorobliwej zazdro\u015bci. Oceniaj\u0105 ich pod k\u0105tem estetycznym niczym eksponaty na wystawie w Zach\u0119cie \u2013 w \u017cyciu artyst\u00f3w totalnych estetyzacji podlega bowiem wszystko. Ponadto kadrowanie wyra\u017anie uwzgl\u0119dnia mocne punkty obrazu, sprawiaj\u0105c, \u017ce poszczeg\u00f3lne klatki z filmu same wygl\u0105daj\u0105 tak, jakby by\u0142y dopiero co zdj\u0119te z wystawy fotograficznej. Zatem kolorystyka, o\u015bwietlenie i kadrowanie uj\u0119\u0107 rozgrywaj\u0105cych si\u0119 w centrum handlowym sprawiaj\u0105, \u017ce ukazana przestrze\u0144 odsy\u0142a nas do reali\u00f3w galerii sztuki na bardzo wielu poziomach.<\/p>\n

<\/p>\n

Wojciech B\u0105kowski (Jacek Poniedzia\u0142ek) i Zuzanna Bartoszek (Justyna Wasilewska) w filmie Serce mi\u0142o\u015bci<\/em>, <\/span>
\nfot. Robert Jaworski, \u017ar\u00f3d\u0142o: Gutek Film<\/span><\/p>\n

Metalowo-szklane galerie ukazane w Sercu mi\u0142o\u015bci<\/i> przywodz\u0105 na my\u015bl XIX-wieczne paryskie pasa\u017ce, o kt\u00f3rych pisa\u0142 Walter Benjamin, a B\u0105kowski i Bartoszek jawi\u0105 si\u0119 jako wsp\u00f3\u0142cze\u015bni fl\u00e2neurs<\/i>. Spaceruj\u0105, ogl\u0105daj\u0105, pokazuj\u0105 si\u0119, wchodz\u0105 w spontaniczne interakcje z otoczeniem, afirmuj\u0105 przygodno\u015b\u0107 bytu. Jednocze\u015bnie uczestnicz\u0105 w grze, o kt\u00f3rej wiedz\u0105 tylko oni sami, czerpi\u0105c zarazem voyeurystyczn\u0105 przyjemno\u015b\u0107 ze wzrokowej dominacji nad przestrzeni\u0105. Zamieniaj\u0105c w swojej wyobra\u017ani galeri\u0119 handlow\u0105 na rodzaj galerii sztuki, s\u0105 w stanie wytworzy\u0107 odpowiedni dystans zapewniaj\u0105cy ch\u0142odny ogl\u0105d \u015bwi\u0105tyni ogl\u0105dactwa i konsumpcji. Galeria to odpowiednia przestrze\u0144 do niezobowi\u0105zuj\u0105cego szwendania, poniewa\u017c pozwala prezentowa\u0107 oboj\u0119tno\u015b\u0107 oraz poz\u0119 manierycznego znudzenia wobec nat\u0142oku bod\u017ac\u00f3w i domagaj\u0105cego si\u0119 uwagi otoczenia. Tym samym para artyst\u00f3w mo\u017ce manifestowa\u0107 swoje znudzenie powszechn\u0105 estetyzacj\u0105, co dodatkowo jest podkre\u015blane przez przesuni\u0119cie punktu skopicznej koncentracji ze sprzedawanych towar\u00f3w na spaceruj\u0105cych m\u0119\u017cczyzn. Dla ponowoczesnego fl\u00e2neura <\/i>reprezentuj\u0105cego kontrkulturowe pokolenie Black Red White <\/i>interesuj\u0105ce jest to, co nie powinno by\u0107 akurat w tej chwili w centrum uwagi, by m\u00f3g\u0142 on da\u0107 wyraz wy\u017cszemu stopniu wtajemniczenia w sztuce ogl\u0105dactwa i patrzenia.<\/p>\n

Anestetyczna synteza<\/b><\/p>\n

Zastosowana w filmie szata kolorystyczna sugeruje, \u017ce B\u0105kowski i Bartoszek my\u015bl\u0105 o swoich \u017cyciach w kategoriach osobnego dzie\u0142a sztuki, dla kt\u00f3rego ka\u017cda przestrze\u0144 mo\u017ce by\u0107 wystaw\u0105 w galerii. Nasycone czernie, prze\u015bwietlone biele oraz intensywne czerwienie to z pewno\u015bci\u0105 co\u015b wi\u0119cej ni\u017c \u201ehipsterska styl\u00f3wka\u201d filmu Rondudy. To \u015bwiat wewn\u0119trzny jego bohater\u00f3w, w kt\u00f3rym nie ma zbyt wiele miejsca na wulgarne szczeg\u00f3\u0142y, mozolne analizy i \u017cmudn\u0105 atomizacj\u0119 rzeczywisto\u015bci. Prawdziwa Bartoszek pisze o tym w jednym ze swoich wierszy nast\u0119puj\u0105co: Moje sprawy ko\u0144cz\u0105 si\u0119 na cz\u0142owieku \/ I jego przedmiotach \/ Wszech\u015bwiat i kwanty to przesada \/ Maj\u0105 zmienne imiona<\/i>. Chodzi raczej o wch\u0142anianie og\u00f3lnego, emocjonalnego kolorytu i konstruowanie poznawczych syntez, odtwarzanie najbli\u017cszych element\u00f3w rzeczywisto\u015bci oraz ich modyfikowanie. Wdra\u017canie obserwowanego realizmu w \u017cycie po przefiltrowaniu go przez w\u0142asny, artystyczny surrealizm percepcyjny. Minimalistyczna kolorystycznie stylistyka mo\u017ce by\u0107 zatem traktowana jako pewna projekcja artystycznego stanu ducha. Prezentowany w filmie \u015bwiat zewn\u0119trzny to z pewno\u015bci\u0105 nie ograne przechadzaj\u0105ce si\u0119 po go\u015bci\u0144cu zwierciad\u0142o \u2013 jest to raczej przechadzaj\u0105cy si\u0119 Macbooko Pro z w\u0142\u0105czon\u0105 opcj\u0105 prze\u015bwietlonego filtra w Photoshopie. Tym samym autorskie wizje \u015bwiata g\u0142\u00f3wnych bohater\u00f3w znajduj\u0105 swoje wizualne odzwierciedlenie w szacie kolorystycznej filmu \u2013 nierealistycznie przeestetyzowanej oraz sterylnej. W efekcie, poprzez uproszczenie ogromnej z\u0142o\u017cono\u015bci do\u015bwiadczanej rzeczywisto\u015bci, otrzymujemy rodzaj magnetycznego realizmu introspektywnego, pozwalaj\u0105cego podpatrze\u0107 skrawek wewn\u0119trznego \u017cycia g\u0142\u00f3wnych bohater\u00f3w kosztem naturalizmu oraz szczeg\u00f3\u0142owo\u015bci.<\/p>\n

Nale\u017cy wch\u0142ania\u0107 barwy \u017cycia, lecz nie pami\u0119ta\u0107 nigdy jego szczeg\u00f3\u0142\u00f3w. Szczeg\u00f3\u0142y s\u0105 zawsze zbyt wulgarne<\/i> \u2013 g\u0142osi jeden z aforyzm\u00f3w Oscara Wilde\u2019a, w kt\u00f3rym irlandzki esteta antycypuje zjawisko anestetyzacji. Ta, wed\u0142ug Wolfganga Welscha, idzie w postmodernizmie zawsze w parze z estetyzacj\u0105. Welsch rozumia\u0142 anestetyk\u0119 jako szerokie zjawisko, kt\u00f3re nie graniczy zewn\u0119trznie z estetyk\u0105, a wyrasta z jej wn\u0119trza<\/a>[6]<\/a>. Anestetyka wi\u0105\u017ce si\u0119 m.in. z niewra\u017cliwo\u015bci\u0105 na wszechogarniaj\u0105c\u0105 estetyzacj\u0119 codzienno\u015bci, w kt\u00f3rej nawet \u0142y\u017ceczka do cukru musi by\u0107 odpowiednio stylizowana. W konsekwencji anestetyzacja prowadzi do holistycznej syntezy redukuj\u0105cej tysi\u0105ce otaczaj\u0105cych bod\u017ac\u00f3w estetycznych do og\u00f3lnie odczuwanego nastroju, kt\u00f3ry ma stymulowa\u0107 pi\u0119kne \u017cycie. W rezultacie warto\u015bci estetyczne zostaj\u0105 sprowadzone do warto\u015bci animacyjnych, jak pisze Welsch. \u00d3w artystyczny temperament to ko\u0144cowy produkt rzeczy uznawanych za pi\u0119kne i ciekawe, ostateczny owoc wyrastaj\u0105cy na gruncie anestetyzmu. Znudzenie, zm\u0119czenie oraz zoboj\u0119tnienie wobec wszechobecnej estetyzacji sprawiaj\u0105, \u017ce elementy sk\u0142adowe staj\u0105 si\u0119 nieistotne, a liczy si\u0119 jedynie wynikaj\u0105cy z nich stan emocjonalno-poznawczy b\u0119d\u0105cy sum\u0105 poszczeg\u00f3lnych p\u00f3z, manieryzm\u00f3w, aspiracji, upi\u0119ksze\u0144, naddatk\u00f3w i wzbogacaj\u0105cych detali. Zatem spowijaj\u0105ca ca\u0142y film dominanta barwna to nie tyle \u201ebarwy \u017cycia\u201d g\u0142\u00f3wnych bohater\u00f3w, ile wynik anestetyzacji w \u015brodowisku przyt\u0142oczonym ogromem stylizacji i estetyzacji. To ca\u0142o\u015bciowa synteza, w kt\u00f3rej manifestuje si\u0119 animacyjny koloryt le\u017c\u0105cy u podstaw stylu \u017cycia g\u0142\u00f3wnych bohater\u00f3w.<\/p>\n

<\/p>\n

 Zuzanna Bartoszek (Justyna Wasilewska) i Wojciech B\u0105kowski (Jacek Poniedzia\u0142ek) <\/span>w filmie Serce mi\u0142o\u015bci<\/em>, <\/span>
\nfot. Robert Jaworski, \u017ar\u00f3d\u0142o: Gutek Film<\/span><\/div>\n

<\/p>\n
\n
\n

<\/a>[1] Zob. Paris is Burning<\/i>, <\/i>re\u017c. Jennie Livingston, USA 1990. [powr\u00f3t]<\/a><\/p>\n<\/div>\n

\n

<\/a>[2] Zob. J. Baudrillard, Wymiana symboliczna i \u015bmier\u0107<\/i>, t\u0142um. S. Kr\u00f3lak, Wydawnictwo Sic!, Warszawa 2007, s. 132. [powr\u00f3t]<\/a><\/p>\n<\/div>\n

\n

<\/a>[3] Zob. P. Reiter, Zuzanna Bartoszek \u2013 prawdziwa bohaterka filmu \u201eSerce mi\u0142o\u015bci<\/i>\u201d<\/i>, http:\/\/www.wysokieobcasy.pl\/wysokie-obcasy\/7,127763,22640509,zuzanna-bartoszek-to-nie-jakas-dupa-ktora-zwiazala-sie-z.html (dost\u0119p: 18.11.2017). [powr\u00f3t]<\/a><\/p>\n<\/div>\n

\n

<\/a>[4] M. Polak, Trauma bezkresu. Nietzsche, Lacan, Bernhard i inni<\/i>, Universitas, Krak\u00f3w 2016, s. 97. [powr\u00f3t]<\/a><\/p>\n<\/div>\n

\n

<\/a>[5] S. \u017di\u017eek, T. Myers, \u017di\u017eek. Przewodnik Krytyki Politycznej<\/i>, t\u0142um. J. Kuty\u0142a, M. Kropiwnicki, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa 2009, s. 41. [powr\u00f3t]<\/a><\/p>\n<\/div>\n

\n

<\/a>[6] W. Welsch, Estetyka i anestetyka<\/i>, t\u0142um. M. \u0141ukasiewicz, [w:] Postmodernizm. Antologia przek\u0142ad\u00f3w<\/i>, red. R. Nycz, Wydawnictwo Baran i Suszczy\u0144ski, Krak\u00f3w 1997. [powr\u00f3t]<\/a><\/p>\n

Pokolenie Black Red White. Kolorystyczna estetyzacja i anestetyczny koloryt w Sercu mi\u0142o\u015bci<\/i> \u0141ukasza Rondudy<\/b><\/p>\n

Artyku\u0142 stanowi analiz\u0119 barw w Sercu mi\u0142o\u015bci<\/i> (2017) \u0141ukasza Rondudy. Dominanta barwna, sk\u0142adaj\u0105ca si\u0119 z okre\u015blonych odcieni czerni, bieli oraz czerwieni, odsy\u0142a wizualnie do przestrzeni galerii sztuki wsp\u00f3\u0142czesnej. Tym samym re\u017cyser filmu wykorzystuje swoje do\u015bwiadczenie w obszarze sztuki awangardowej, przeszczepiaj\u0105c je na grunt obrazu filmowego opowiadaj\u0105cego o \u017cyciu dwojga artyst\u00f3w. Wskazanie oraz om\u00f3wienie poszczeg\u00f3lnych fragment\u00f3w i element\u00f3w filmu, w kt\u00f3rych emanacj\u0119 znajduje przewodni motyw kolorystyczny, s\u0142u\u017cy pr\u00f3bie interpretacji warstwy wizualnej z perspektywy jej relacji wzgl\u0119dem osobowo\u015bci g\u0142\u00f3wnych bohater\u00f3w. Za pomoc\u0105 zaproponowanego przez Wolfganga Welscha poj\u0119cia anestetyki, autor stara si\u0119 przez pryzmat warstwy estetycznej filmu okre\u015bli\u0107 podstaw\u0119 ontologiczn\u0105 \u015bwiata kreowanego w Sercu mi\u0142o\u015bci<\/i>.<\/p>\n

Black Red White Generation. Aestheticization and Anaesthetics in \u0141ukasz Ronduda\u2019s A Heart of Love<\/i><\/b><\/p>\n

The article is an analysis of colour palette in \u0141ukasz Ronduda\u2018s A Heart of Love<\/i>. The colour theme consisting of certain shades of black, red and white, corresponds visually with interiors <\/span>of modern art galleries. Therefore the director uses his expertise in the field of avangard arts by transposing <\/b>it into the field of motion picture, which tells the story about two artists. Indicating and elaborating on certain scenes and elements of the film, in which the colour theme evokes, is an attempt to interpret visual layer from the perspective of its relation to the characters\u2018 personalities. With the help of the term \u201eanaesthetics\u201c, proposed by Wolfgang Welsch, and through the prism of an aesthetic layer of the film, the author tries to identify the ontological basis of the world created in A Heart of Love.<\/i><\/p>\n

S\u0142owa kluczowe:<\/b> <\/i>Serce mi\u0142o\u015bci<\/i>, \u0141ukasz Ronduda, Zuzanna Bartoszek, Wojtek B\u0105kowski, Justyna Wasilewska, Jacek Poniedzia\u0142ek, sztuka wsp\u00f3\u0142czesna, analiza barw, dominanta kolorystyczna, estetyzacja, anestetyka, nuda, kreacja, autokreacja<\/p>\n

\u0141ukasz Kie\u0142pi\u0144ski <\/b>\u2013 student Kolegium MISH na Uniwersytecie Warszawskim, w ramach kt\u00f3rego studiuje kulturoznawstwo oraz psychologi\u0119. Laureat konkursu krytycznofilmowego \u201eKrytyk Pisze\u201d na 9. Festiwalu Krytyk\u00f3w Sztuki Filmowej \u201eKamera Akcja\u201d oraz zwyci\u0119zca XI edycji Konkursu na Najlepsz\u0105 Prac\u0119 Roczn\u0105 w Kolegium MISH UW. Cz\u0142onek redakcji czasopisma studenckiego Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego \u201e16mm\u201d. Aktualnie interesuje si\u0119 problemami na styku filmu i psychoanalizy oraz zjawiskiem rytmu w kinie.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

 Wojciech B\u0105kowski (Jacek Poniedzia\u0142ek) i Zuzanna Bartoszek (Justyna Wasilewska) w filmie Serce mi\u0142o\u015bci, fot. Robert Jaworski, \u017ar\u00f3d\u0142o: Gutek Film Uj\u0119cie w planie og\u00f3lnym. G\u0142\u00f3wni bohaterowie pod\u0105\u017caj\u0105 pewnym krokiem przed siebie, zwr\u00f3ceni plecami do widza. Oboje s\u0105 ubrani na czarno od st\u00f3p do g\u0142\u00f3w \u2013 wyj\u0105tkiem s\u0105 jego bia\u0142e skarpetki. Wok\u00f3\u0142 nich rozpo\u015bcieraj\u0105 si\u0119 bardzo jasne, bia\u0142o-szare… Czytaj wi\u0119cej »Pokolenie Black Red White. Kolorystyczna estetyzacja i anestetyczny koloryt w „Sercu mi\u0142o\u015bci” \u0141ukasza Rondudy<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":698,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"neve_meta_sidebar":"","neve_meta_container":"","neve_meta_enable_content_width":"","neve_meta_content_width":0,"neve_meta_title_alignment":"","neve_meta_author_avatar":"","neve_post_elements_order":"","neve_meta_disable_header":"","neve_meta_disable_footer":"","neve_meta_disable_title":"","footnotes":"","_ppma_block_editor_authors":""},"categories":[511],"tags":[563,564,565,566,567,568,569,443,570,969,527,548,571,572,573,574],"ppma_author":[575],"class_list":["post-276","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-pleograf-kwartalnik-akademii-polskiego-filmu-nr-2-2019","tag-analiza-barw","tag-anestetyka","tag-autokreacja","tag-dominanta-kolorystyczna","tag-estetyzacja","tag-jacek-poniedzialek","tag-justyna-wasilewska","tag-kreacja","tag-lukasz-ronduda","tag-marazm","tag-nuda","tag-powolnosc","tag-serce-milosci","tag-sztuka-wspolczesna","tag-wojtek-bakowski","tag-zuzanna-bartoszek"],"aioseo_notices":[],"aioseo_head":"\n\t\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t