M\u00f3j wrzask to nie kwestia tonu lub wibracji, lecz czego\u015b, <\/i><\/p>\n
czego nie powinno si\u0119 wyja\u015bnia\u0107. To wrzask czystego z\u0142a <\/i><\/p>\n
i nie posiada ustalonego miejsca na skali. <\/i><\/p>\n
Mo\u017ce sta\u0107 si\u0119 dowoln\u0105 nut\u0105. Stanowi czysty terror <\/i><\/p>\n
i gdyby nie pewna intencja, kt\u00f3rej nie musz\u0119 ujawnia\u0107, <\/i><\/p>\n
odm\u00f3wi\u0142bym wrzeszczenia dla pana. <\/i><\/p>\n
Robert Graves, Wrzask<\/a><\/i>[1]<\/a><\/i><\/p>\n <\/i><\/p>\n To musi by\u0107 facet, kt\u00f3ry ma kark<\/i> \u2013 Jerzy Skolimowski twierdzi\u0142, \u017ce w\u0142a\u015bnie t\u0105 rad\u0105 Jacka Nicholsona kierowa\u0142 si\u0119, szukaj\u0105c bohatera do kr\u0119conego w Wielkiej Brytanii Wrzasku <\/i>(The Shout<\/i>, 1978)<\/a>[2]<\/a>. Odruchowo rozumiemy, co Nicholson mia\u0142 na my\u015bli \u2013 bohater filmu Skolimowskiego grozi morderstwem za pomoc\u0105 g\u0142osu, wi\u0119c potrzeba aktora o odpowiednich warunkach fizycznych, aby napi\u0119ciem mi\u0119\u015bni wizualnie przedstawi\u0107 niszczycielsk\u0105 si\u0142\u0119 d\u017awi\u0119ku. Wrzask <\/i>to nominalnie horror, cho\u0107 ta klasyfikacja od lat budzi w\u0105tpliwo\u015bci. Z pewno\u015bci\u0105 mo\u017cna si\u0119 zgodzi\u0107, \u017ce re\u017cyser prowadzi z widzem pi\u0119trow\u0105 gr\u0119, kt\u00f3ra jedynie cz\u0119\u015bciowo przystaje do gatunkowych konwencji. Niekt\u00f3rzy widz\u0105 w nim przede wszystkim surrealistyczne kino spo\u0142eczne<\/a>[3]<\/a>, mo\u017cna go tak\u017ce potraktowa\u0107 jako traktat artystyczny, po\u015bwi\u0119cony sile d\u017awi\u0119ku, obrazu oraz opowie\u015bci. Sam re\u017cyser nie raz podkre\u015bla\u0142, \u017ce to jedno z tych dzie\u0142, z kt\u00f3rych jest najbardziej zadowolony. Ekranizacja opowiadania Roberta Gravesa spotka\u0142a si\u0119 zreszt\u0105 z pozytywnym przyj\u0119ciem, na czele z nagrod\u0105 jury w Cannes.<\/p>\n Wrzask <\/i>rozpi\u0119ty jest mi\u0119dzy tekstem Gravesa, wizualno\u015bci\u0105 wchodz\u0105c\u0105 w dialog z malarstwem Francisa Bacona oraz z\u0142o\u017con\u0105 warstw\u0105 d\u017awi\u0119kow\u0105, odsy\u0142aj\u0105c\u0105 zar\u00f3wno do \u00f3wczesnych studi\u00f3w muzyki elektronicznej oraz radykalnych performans\u00f3w d\u017awi\u0119kowych lat 70., jak i do popularnej psychoanalizy swojego czasu.<\/p>\n