{"id":1920,"date":"2021-09-30T15:24:00","date_gmt":"2021-09-30T14:24:00","guid":{"rendered":"http:\/\/pleograf.pl\/?p=1920"},"modified":"2021-12-20T18:13:56","modified_gmt":"2021-12-20T17:13:56","slug":"koniec-swiata-juz-byl-z-janem-jakubem-kolskim-rozmawia-jan-rojewski","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/pleograf.pl\/index.php\/koniec-swiata-juz-byl-z-janem-jakubem-kolskim-rozmawia-jan-rojewski\/","title":{"rendered":"Koniec \u015bwiata ju\u017c by\u0142. Z Janem Jakubem Kolskim rozmawia Jan Rojewski"},"content":{"rendered":"\n

Nie znajduj\u0119 wielu dowod\u00f3w na to, \u017ce B\u00f3g ma wobec nas dobre intencje. Zdaje si\u0119, \u017ce machn\u0105\u0142 na nas r\u0119k\u0105 i przeminiemy. Du\u017co w tym naszej w\u0142asnej zas\u0142ugi. A mo\u017ce historia zatoczy ko\u0142o i zn\u00f3w b\u0119dziemy walczy\u0107 ze sob\u0105 przy pomocy maczug? A mo\u017ce zakr\u0119ci si\u0119 jak spirala i da nam kolejn\u0105 szans\u0119, a my j\u0105 ponownie przegapimy<\/em>? \u2013 zastanawia si\u0119 w rozmowie z Janem Rojewskim dla \u201ePleografu\u201d re\u017cyser Jan Jakub Kolski.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Jan Jakub Kolski na planie filmu Pogrzeb kartofla<\/em>, 1990 r., fot. nieznany,
\u017ar\u00f3d\u0142o: Fototeka FINA Prawa do zdj\u0119cia: WFDiF<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n

Jan Rojewski: Po latach zdecydowa\u0142 si\u0119 Pan nakr\u0119ci\u0107 film o historii rodzinnej. Jego akcja rozgrywa si\u0119 w 1946 roku, podejmuje Pan w nim temat podziemia niepodleg\u0142o\u015bciowego. W ostatnich latach kilka tytu\u0142\u00f3w skupi\u0142o si\u0119 na tym w\u0142a\u015bnie w\u0105tku. Jak widzi Pan U\u0142askawienie <\/em>(2018) na tle tamtych obraz\u00f3w?<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Jan Jakub Kolski: W og\u00f3le nie widz\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Dlaczego?<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Nie przygl\u0105dam si\u0119 temu, co dzieje si\u0119 w g\u0142\u00f3wnym nurcie. Nie mam na to czasu. My\u015blenie o tym, \u017ceby celowa\u0107 z moim kinem w jaki\u015b kontekst, jest mi zupe\u0142nie obce. Po co? Przypadek sprawi\u0142, \u017ce zrobi\u0142em U\u0142askawienie<\/em> akurat wtedy, kiedy filmy o tamtych wydarzeniach sta\u0142y si\u0119 modne. Mam w nosie mody i jestem ca\u0142kowicie odporny na tzw. \u201ezam\u00f3wienie spo\u0142eczne\u201d. Owszem, przyjmuj\u0119 zam\u00f3wienia \u2013 swoje w\u0142asne, wewn\u0119trzne.<\/p>\n\n\n\n

Powiem Panu, \u017ce tamte filmy, cho\u0107by Historia Roja<\/em> (2016) czy Wykl\u0119ty <\/em>(2017), przedstawiaj\u0105 walk\u0119 z okupantem jako heroizm. U Pana tego heroizmu nie dostrzegam.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

To zale\u017cy, jak\u0105 definicj\u0119 heroizmu przyj\u0105\u0107. W historii mojej rodziny jest go naprawd\u0119 pod dostatkiem. W 1920 roku w czasie Bitwy Warszawskiej trzystu szwole\u017cer\u00f3w z 1 Pu\u0142ku Szwole\u017cer\u00f3w J\u00f3zefa Pi\u0142sudskiego rozbi\u0142o pod Arcelinem oddzia\u0142 trzech tysi\u0119cy bolszewik\u00f3w. Historia nazywa to zdarzenie Cudem nad Wis\u0142\u0105. Jednym z tych trzystu by\u0142 m\u00f3j dziadek, kt\u00f3ry wst\u0105pi\u0142 do tego elitarnego pu\u0142ku jako ochotnik. Wcze\u015bniej, w 1918 roku, rozbroi\u0142 w pojedynk\u0119 ca\u0142\u0105 wartowni\u0119 niemieck\u0105 przy tartaku w okolicach Koluszek. Powali\u0142 wartownika, wyrwa\u0142 mu karabin, rani\u0142 innego i zmusi\u0142 reszt\u0119 do poddania si\u0119. Dok\u0142adny opis tego zdarzenia dosta\u0142em z Centralnego Archiwum Wojskowego. Dziadek otrzyma\u0142 za to Medal Niepodleg\u0142o\u015bci. Je\u017celi do tego doda\u0107, \u017ce przeszed\u0142 przez Auschwitz, \u017ce by\u0142 szefem rejonu Armii Krajowej, to mo\u017cna doj\u015b\u0107 do wniosku, \u017ce ja \u2013 sp\u0119dzaj\u0105c z nim czas od pi\u0105tej klasy podstaw\u00f3wki \u2013 nawdycha\u0142em si\u0119 tego \u201ebohaterskiego\u201d powietrza. To w cz\u0142owieku zasiewa ziarno, kt\u00f3re kie\u0142kuje wiele lat p\u00f3\u017aniej.<\/p>\n\n\n\n

Scena rozbrajania, o kt\u00f3rej Pan wspomina, to obraz rodem z westernu.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Uwielbiam westerny, po prostu przepadam za nimi. Bardzo chcia\u0142bym nakr\u0119ci\u0107 kiedy\u015b taki film. Wynika to zapewne z tego, \u017ce du\u017co czasu sp\u0119dzam na \u0142onie przyrody i cz\u0119\u015bciej rozmawiam ze zwierz\u0119tami ni\u017c lud\u017ami. Napisa\u0142em nawet scenariusz westernu: By\u0107 jak Bill Hickok<\/em>. Tytu\u0142owy bohater to jeden z moich ulubionych heros\u00f3w tamtej epoki. Polskie kino pr\u00f3bowa\u0142o romansowa\u0107 z westernem, ale z r\u00f3\u017cnym skutkiem. Na przyk\u0142ad pod koniec lat pi\u0119\u0107dziesi\u0105tych Wadim Berestowski nakr\u0119ci\u0142 w Bieszczadach Rancho Texas <\/em>(1958). Bardzo fajny film. M\u00f3j ojciec go montowa\u0142.<\/p>\n\n\n\n

Przed laty wspomina\u0142 Pan, \u017ce chcia\u0142by nakr\u0119ci\u0107 obraz, w kt\u00f3rym do obsady do\u0142\u0105czy\u0142by jeszcze raz jeden z Pana ulubionych aktor\u00f3w \u2013 Franciszek Pieczka. Czy to m\u00f3g\u0142by by\u0107 w\u0142a\u015bnie taki film?<\/strong><\/p>\n\n\n\n

To ju\u017c si\u0119 chyba nie uda. Mia\u0142em nadziej\u0119, \u017ce nam\u00f3wi\u0119 Franka do udzia\u0142u w Republice dzieci <\/em>(2020), chocia\u017c w jednej scenie. Rozmawiali\u015bmy przez telefon i bardzo chcia\u0142. \u015awiadomo\u015b\u0107 ma fenomenaln\u0105, ducha silnego, ale nogi s\u0142absze. Zrobili\u015bmy razem dziewi\u0119\u0107 film\u00f3w, ale chyba nie b\u0119dzie dziesi\u0105tego z dziewi\u0119\u0107dziesi\u0119cioczteroletnim Franciszkiem. Ciesz\u0119 si\u0119, \u017ce uda\u0142o nam si\u0119 zrobi\u0107 a\u017c tyle.<\/p>\n\n\n\n

\"\"\/
Franciszek Pieczka, Pogrzeb kartofla<\/em>, 1990 r., re\u017c. Jan Jakub Kolski,
\u017ar\u00f3d\u0142o: Fototeka FINA Prawa do zdj\u0119cia: WFDiF<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n

W takim razie mo\u017ce na ekranie zobaczymy innych aktor\u00f3w, z kt\u00f3rymi du\u017co Pan pracowa\u0142, cho\u0107by Krzysztofa Majchrzaka.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Krzysztof Majchrzak wyra\u017anie wyszed\u0142 ju\u017c z kina, jest chyba bardziej zainteresowany pedagogik\u0105. S\u0142ysza\u0142em, \u017ce studenci go uwielbiaj\u0105. Nieco ponad miesi\u0105c temu obaj dostali\u015bmy Z\u0142otego Anio\u0142a na Mi\u0119dzynarodowym Festiwalu Filmowym Tofifest. Przyj\u0105\u0142em t\u0119 nagrod\u0119, bo zrozumia\u0142em w rozmowie, \u017ce chodzi o uhonorowanie niepozorno\u015bci tw\u00f3rczej, a okaza\u0142o si\u0119, \u017ce chodzi\u0142o o\u2026 niepokorno\u015b\u0107. Paradoksalnie, jest jaki\u015b rym mi\u0119dzy niepokorno\u015bci\u0105 i niepozorno\u015bci\u0105. By\u0107 mo\u017ce nie mo\u017cna mie\u0107 jednego bez drugiego. Rozmawiali\u015bmy wtedy przez chwil\u0119 i nie przysz\u0142o mi do g\u0142owy, \u017ceby pyta\u0107 go o plany zwi\u0105zane z filmem. Chocia\u017c kto wie, mo\u017ce skusi\u0142by go jaki\u015b fantastyczny scenariusz? Z kolei ten western, o kt\u00f3ry mnie Pan wypytuje, w og\u00f3le mo\u017ce nie powsta\u0107. Jest tylu m\u0142odych, zdolnych re\u017cyser\u00f3w, kt\u00f3rzy tak\u017ce potrzebuj\u0105 finansowania dla swoich projekt\u00f3w. Rz\u0105dzi rynek i bardzo trzeba si\u0119 teraz rozpycha\u0107 \u0142okciami. Od paru lat sam produkuj\u0119 w\u0142asne filmy i zar\u0119czam, \u017ce to bardzo trudna, wyczerpuj\u0105ca praca. \u201eHickoka\u201d chcia\u0142 zrobi\u0107 Piotrek Wo\u017aniak-Starak, ale jako\u015b nam nie wysz\u0142o. No c\u00f3\u017c, scenariusz jest, mo\u017ce jaki\u015b producent si\u0119 po niego zg\u0142osi.<\/p>\n\n\n\n

Wcze\u015bniej, gdy m\u00f3wi\u0142 Pan o swoim dziadku i dysproporcji mi\u0119dzy oddzia\u0142ami polskimi i bolszewickimi, to od razu pomy\u015bla\u0142em o Termopilach. Z kolei U\u0142askawienie<\/em> ma w sobie wiele z Antygony<\/em>. Wa\u017cne s\u0105 dla Pana inspiracje antyczne?<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Nie. W og\u00f3le nie czuj\u0119, \u017cebym dotyka\u0142 wielkich temat\u00f3w, kt\u00f3re tam maj\u0105 swoje \u017ar\u00f3d\u0142o. Rozumiem, \u017ce komparatystyka jest jednym z ulubionych narz\u0119dzi os\u00f3b zajmuj\u0105cych si\u0119 zawodowo kinem, ale ja nie potrzebuj\u0119 cudzej wyobra\u017ani. W filmie, o kt\u00f3rym Pan m\u00f3wi, mo\u017cna znale\u017a\u0107 dwa odniesienia do tw\u00f3rczo\u015bci Andrzeja Wajdy. W ten spos\u00f3b oddaj\u0119 mu ho\u0142d. To by\u0142 wielki artysta, odby\u0142em z nim kilka wa\u017cnych dla mnie rozm\u00f3w. Zaprosi\u0142 mnie nawet na sezon do swojej szko\u0142y w charakterze wyk\u0142adowcy. W U\u0142askawieniu<\/em>, podobnie jak w Popiele i diamencie <\/em>(1958), figura Chrystusa wisi do g\u00f3ry nogami. Tyle \u017ce m\u00f3j Chrystusik jest przydro\u017cny, niewielki, prowincjonalny jak ja sam. To dobrze ilustruje r\u00f3\u017cnice mi\u0119dzy naszymi tw\u00f3rczo\u015bciami. Mistrz Wajda mia\u0142 odwag\u0119 i potrzeb\u0119 mierzenia si\u0119 z narodowymi traumami.<\/p>\n\n\n\n

A Pan?<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Ja nie mam takiej potrzeby. Jestem prowincjonalnym re\u017cyserem, \u017cyj\u0119 g\u0142\u00f3wnie na wsi, karmi\u0119 psy, patrz\u0119 na drzewa. Pomniejszam si\u0119, zamiast powi\u0119ksza\u0107. M\u00f3wi\u0119 tu o swoim ego, ono jest coraz mniejsze. Bior\u0119 to za dow\u00f3d dorastania.<\/p>\n\n\n\n

Ten wisz\u0105cy do g\u00f3ry nogami Chrystus przypomina, \u017ce tematem tego numeru \u201ePleografu\u201d jest apokalipsa. W pa\u0144skich filmach, je\u015bli ta ju\u017c wyst\u0119puje, to jest to raczej ma\u0142y koniec jakiego\u015b \u015bwiata. Oda do miejsc, kt\u00f3rych ju\u017c nie ma.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Akurat jestem na placu, przy kt\u00f3rym by\u0142a pracownia rymarska mojego dziadka. Dziwne, \u017ce okno warsztatu wychodzi\u0142o na p\u00f3\u0142noc, bo dawa\u0142o ma\u0142o \u015bwiat\u0142a. Pomy\u015bla\u0142em o tym teraz, kiedy z Panem rozmawiam, nigdy wcze\u015bniej. Ch\u0142opi, kt\u00f3rzy przyje\u017cd\u017cali tu po naprawion\u0105 uprz\u0105\u017c, przywozili coraz \u015bwie\u017csze wiadomo\u015bci o nadchodz\u0105cym ko\u0144cu \u015bwiata, a dziadka to denerwowa\u0142o. Niezmiennie odpowiada\u0142 im, \u017ce koniec \u015bwiata ju\u017c by\u0142. Chodzi\u0142o mu o perspektyw\u0119 cz\u0142owieka, kt\u00f3ry prze\u017cy\u0142 Auschwitz. O perspektyw\u0119 ojca, kt\u00f3ry musia\u0142 zalutowa\u0107 trumn\u0119 z w\u0142asnym dzieckiem w \u015brodku, a potem zala\u0107 j\u0105 betonem, \u017ceby Urz\u0105d Bezpiecze\u0144stwa nie wykopa\u0142 jej z grobu po raz kolejny. Oto czego dopuszczaj\u0105 si\u0119 ludzie, a co on widzia\u0142 na w\u0142asne oczy. Ja patrz\u0119 teraz na Usnarz G\u00f3rny, gdzie koczuj\u0105 uchod\u017acy, i widz\u0119 to samo \u2013 \u017cyjemy w czasie po ko\u0144cu \u015bwiata. Widz\u0119 ca\u0142kowity brak wsp\u00f3\u0142odczuwania, upo\u015bledzone emocje, niejasne intencje. Nawet ci, kt\u00f3rzy krzycz\u0105, \u017ce chc\u0105 pomaga\u0107, nie pomagaj\u0105. A przecie\u017c wystarczy rzuci\u0107 na odleg\u0142o\u015b\u0107 czekolad\u0105, kie\u0142bas\u0105, chlebem lub u\u017cy\u0107 procy za\u0142adowanej lekarstwami. Dopalamy si\u0119, ledwo si\u0119 ju\u017c tlimy. Tu i tam da si\u0119 jeszcze znale\u017a\u0107 jakie\u015b iskry cz\u0142owiecze\u0144stwa, ale to ju\u017c resztki. Nie znajduj\u0119 wielu dowod\u00f3w na to, \u017ce B\u00f3g ma wobec nas dobre intencje. Zdaje si\u0119, \u017ce machn\u0105\u0142 na nas r\u0119k\u0105 i przeminiemy. Du\u017co w tym naszej w\u0142asnej zas\u0142ugi. A mo\u017ce historia zatoczy ko\u0142o i zn\u00f3w b\u0119dziemy walczy\u0107 ze sob\u0105 przy pomocy maczug? A mo\u017ce zakr\u0119ci si\u0119 jak spirala i da nam kolejn\u0105 szans\u0119, a my j\u0105 ponownie przegapimy?<\/p>\n\n\n\n

Czy w tak okrutnym \u015bwiecie widzi Pan mo\u017cliwo\u015b\u0107 dost\u0105pienia zbawienia?<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Mo\u017cna pr\u00f3bowa\u0107, od tego w\u0142a\u015bnie s\u0105 arty\u015bci. To \u2013 m\u00f3wi\u0105c obrazowo \u2013 lito\u015bciwi murarze, kt\u00f3rzy bior\u0105 lepiszcze, jaki\u015b rodzaj gliny pomieszanej z sieczk\u0105, i pr\u00f3buj\u0105 zalepia\u0107 dziury w ludzkich sercach. Lub \u2013 id\u0105c za gnostykami \u2013 zbieracze duchowych iskier, kt\u00f3re odsy\u0142aj\u0105 do Boga w poczuciu wsp\u00f3\u0142odpowiedzialno\u015bci za z\u0142o na ziemi.<\/p>\n\n\n\n

Czy w takim razie mo\u017cna por\u00f3wna\u0107 rol\u0119 artysty do roli kap\u0142ana?<\/strong><\/p>\n\n\n\n

No nie, prosz\u0119 znale\u017a\u0107 miar\u0119. Je\u017celi uda mi si\u0119 zalepi\u0107 dziurk\u0119 w jednym sercu, to b\u0119d\u0119 zadowolony.<\/p>\n\n\n\n

Zapytam jeszcze o inn\u0105 \u201ema\u0142\u0105 apokalips\u0119\u201d w pa\u0144skim filmie. Chodzi o Wenecj\u0119<\/em> na podstawie prozy W\u0142odzimierza Odojewskiego. Katastrof\u0119 \u015bwiata \u2013 \u015bwiata, kt\u00f3ry wydawa\u0142 si\u0119 by\u0107 \u201ena zawsze\u201d \u2013 ogl\u0105damy tam oczami dojrzewaj\u0105cego ch\u0142opca. Kataklizm wrze\u015bnia 1939 roku do\u015b\u0107 rzadko jest tak pokazywany. Mog\u0119 wymieni\u0107 filmy takie jak Lotna <\/em>(1959) czy \u2026Gdziekolwiek jeste\u015b, panie prezydencie\u2026 <\/em>(1978).<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Lotna<\/em> Andrzeja Wajdy to pi\u0119kny film, ale dzi\u015b chyba trzeba by go oceni\u0107 jako ramotk\u0119. \u015aliczn\u0105, naiwn\u0105 ramotk\u0119. Ale moje filmy gadaj\u0105 z Lotn\u0105<\/em> \u2013 te r\u00f3\u017cne siwe, ch\u0142opskie chabetki. U mnie one cierpliwie pracuj\u0105 na polach. Nie znaj\u0105 si\u0119 na heroizmie, nie nosz\u0105 na grzbiecie pi\u0119knych u\u0142an\u00f3w, tylko pracuj\u0105 na chleb dla swoich karmicieli. A dlaczego sam si\u0119gn\u0105\u0142em po temat wrze\u015bnia? Bo wychowa\u0142em si\u0119 na wojennych opowie\u015bciach, bo wojna okaleczy\u0142a mnie przez rany moich najbli\u017cszych. Ju\u017c od mojego pierwszego filmu, czyli Pogrzebu kartofla<\/em> z 1991 roku, dostawa\u0142em pytania, czemu trzydziestoczterolatek si\u0119ga po temat wojny, kt\u00f3ra go nie dotyczy. Nie dotyczy? Dobre sobie. Kilkana\u015bcie lat na paru metrach kwadratowych z dziadkiem i babci\u0105 z takimi dziurami w sercach, \u017ce by\u0142o przez nie wida\u0107 Ameryk\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Ten film ma w sobie r\u00f3wnie\u017c pewien paradoks. Cho\u0107 wok\u00f3\u0142 panuje koszmar okupacji, to dla jedenastoletniego ch\u0142opca rzeczywisto\u015b\u0107, cho\u0107 brutalna, pozostaje koherentna, nabiera sensu, wa\u017cno\u015bci. Pana bohater staje si\u0119 m\u0119\u017cczyzn\u0105.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Tak, m\u00f3j bohater dojrzewa szybciej ni\u017c ja. W Wenecji<\/em> te\u017c umocowa\u0142em r\u00f3\u017cne intuicje dotycz\u0105ce ko\u0144ca cz\u0142owiecze\u0144stwa. Niemiecki oficer fotografuje otaczaj\u0105cy go \u015bwiat aparatem Leica II. Cz\u0119\u015bci\u0105 tego \u015bwiata w obrazach staje si\u0119 \u015bmier\u0107 \u017cydowskiego ch\u0142opca, Naumka. Niemcy, przygotowuj\u0105c si\u0119 do wojny, zam\u00f3wili w firmie Leica produkcj\u0119 aparat\u00f3w dostosowanych do potrzeb r\u00f3\u017cnych formacji. Bardzo praktyczne podej\u015bcie. Chodzi\u0142o o skuteczne fotografowanie zabijania. I tak Afrika Korps dosta\u0142 Leic\u0119 z migawk\u0105 z czerwonego, odpornego na gor\u0105co p\u0142\u00f3tna, Leica Siberia mia\u0142a przed\u0142u\u017cone ga\u0142ki, \u017ceby mo\u017cna by\u0142o nimi operowa\u0107 zim\u0105 w r\u0119kawicach, a jeszcze inny sprz\u0119t mieli \u017co\u0142nierze z Luftwaffe czy Kriegsmarine. Najwi\u0119kszym paradoksem tej produkcji by\u0142 fakt, \u017ce konstruktorem najs\u0142ynniejszego chyba obiektywu \u015bwiata, pi\u0119ciocentymetrowego Elmara, by\u0142 \u017byd, Max Berek. Nie m\u00f3g\u0142 chyba przewidzie\u0107, \u017ce jego doskona\u0142y anastigmat b\u0119dzie fotografowa\u0142 g\u0142\u00f3wnie trupy jego rodak\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Wypowiadam si\u0119 przez ekran, tak rozmawiam ze \u015bwiatem. <\/em><\/strong>Wenecja to kolejne zdania tej rozmowy. Mo\u017cna w nich wys\u0142ucha\u0107, jaki mam teraz nastr\u00f3j, czy potrafi\u0119 kocha\u0107, czy zrobi\u0142em post\u0119p w drodze do rozumu lub na przyk\u0142ad… cynizmu.<\/em> Jaki stosunek ma Pan do tego obrazu i swoich s\u0142\u00f3w dzi\u015b, po przesz\u0142o dwudziestu latach? Gdzie Pan dotar\u0142 w swojej filmowej podr\u00f3\u017cy?<\/strong><\/p>\n\n\n\n

No c\u00f3\u017c, odkry\u0142em, \u017ce alternatyw\u0105 dla cynizmu jest depresja. Cynizm opancerza, daje znieczulaj\u0105ce instrumentarium do radzenia sobie z rozmaitymi opresjami, kt\u00f3re rozsiewa cywilizacja. Ja wybra\u0142em raczej smutek lub mo\u017ce to on mnie wybra\u0142. Dzisiaj jestem prostym, pomniejszaj\u0105cym si\u0119 cz\u0142owiekiem, \u017cyj\u0105cym mi\u0119dzy miastem a wsi\u0105, silnie przywi\u0105zanym do skrawka w\u0142asnej ziemi. R\u00f3\u017cne filozoficzne wyja\u015bnienia natury kondycji ludzkiej nie przemawiaj\u0105 do mnie tak, jak w\u0142asny, karmiony patrzeniem na drzewa rozum. A wi\u0119c dwadzie\u015bcia lat p\u00f3\u017aniej mog\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce dzi\u0119ki drzewom i zgodzie na smutek nie sta\u0142em si\u0119 cynikiem. Z Wenecj\u0105<\/em> jestem zwi\u0105zany siln\u0105 emocj\u0105, bo uda\u0142o mi si\u0119 podczas jej kr\u0119cenia mie\u0107 warunki sprzyjaj\u0105ce namys\u0142owi i skupieniu. P\u00f3\u017aniej \u015bwiat bardzo szybko nasyci\u0142 si\u0119 narz\u0119dziami rozpraszaj\u0105cymi uwag\u0119, pojawi\u0142 si\u0119 szybki Internet, a z nim wiele uwodzicielskich mo\u017cliwo\u015bci, kt\u00f3re i mnie wci\u0105gn\u0119\u0142y. Ani ja, ani moje filmy nie s\u0105 od tego wolne.<\/p>\n\n\n\n

Czy mo\u017cna postawi\u0107 tez\u0119, \u017ce motyw \u201etrudnego dojrzewania\u201d to jeden z najbardziej sta\u0142ych element\u00f3w pa\u0144skiego kina?<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Mo\u017cna, ale nale\u017cy doda\u0107, \u017ce ja sam p\u00f3\u017ano dojrzewa\u0142em. Ci\u0105gle jeszcze dojrzewam, bo nadal dziwi\u0119 si\u0119 \u015bwiatu. Odpowiedzi\u0105 na to jest moja tw\u00f3rczo\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Na koniec wr\u00f3c\u0119 jeszcze do westernu, o kt\u00f3rym m\u00f3wi\u0142 Pan wcze\u015bniej. On te\u017c b\u0119dzie o ko\u0144cu \u015bwiata?<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Prosz\u0119 potraktowa\u0107 ten projekt \u2013 je\u015bli w og\u00f3le zostanie zrealizowany \u2013 jako jeszcze jedn\u0105 gar\u015b\u0107 iskier ducha podniesionych z ziemi. P\u00f3ki jeszcze si\u0119 skrz\u0105 \u2013 w nas i poza nami.<\/p>\n\n\n\n

Jan Rojewski<\/strong> \u2013 ur.1994, dziennikarz, poeta. Publikowa\u0142 m.in. w „Gazecie Wyborczej”, „Rzeczpospolitej” i „Polityce”. Autor tomu poetyckiego „Ikonoklazm”, za kt\u00f3ry by\u0142 nominowany do Nagrody Literackiej Gdynia i Silesiusa.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Nie znajduj\u0119 wielu dowod\u00f3w na to, \u017ce B\u00f3g ma wobec nas dobre intencje. Zdaje si\u0119, \u017ce machn\u0105\u0142 na nas r\u0119k\u0105 i przeminiemy. Du\u017co w tym naszej w\u0142asnej zas\u0142ugi. A mo\u017ce historia zatoczy ko\u0142o i zn\u00f3w b\u0119dziemy walczy\u0107 ze sob\u0105 przy pomocy maczug? A mo\u017ce zakr\u0119ci si\u0119 jak spirala i da nam kolejn\u0105 szans\u0119, a my… Czytaj wi\u0119cej »Koniec \u015bwiata ju\u017c by\u0142. Z Janem Jakubem Kolskim rozmawia Jan Rojewski<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"neve_meta_sidebar":"","neve_meta_container":"","neve_meta_enable_content_width":"","neve_meta_content_width":0,"neve_meta_title_alignment":"","neve_meta_author_avatar":"","neve_post_elements_order":"","neve_meta_disable_header":"","neve_meta_disable_footer":"","neve_meta_disable_title":"","footnotes":"","_ppma_block_editor_authors":""},"categories":[1014],"tags":[580],"ppma_author":[986],"class_list":["post-1920","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-pleograf-kwartalnik-akademii-polskiego-filmu-nr-1-2021","tag-jan-jakub-kolski"],"aioseo_notices":[],"aioseo_head":"\n\t\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t